w zasadzie dyski SSHD pojawiły się tylko dlatego, bo MS od lat kisi przestarzały NTFS, i nie umożliwia takiego rozlokowania danych, aby uzyskać maksymalne przyspieszenie. Dla kontrastu mamy pod Linux takie rozwiązania jak LVM, niezależne od systemu plikowego. Zaś w systemach plikowych nawet w EXT4 da się tzw. journala wypchnąć na inny dysk. z kolei w systemach BTRFS i zaadaptowanym ZFS da się zdefiniować dyski SSD jako cache R i/lub W.
Z tych rozwiązań pod windows można skorzystać na 2 sposoby, każdy ma wady:
1. pod windowsa dopinamy dysk wyeksportowany z linuxa
2. główny system na komputerze to linux, zaś windowsa wpychamy do wirtualizatora. ale żeby to sprawnie działało, trzeba dopłacić do vmware workstation który daje wsparcie dla akcelerowanego 3D z małą stratą wydajności

rozwiązanie alternatywne, ciągle niedojrzałe
3. Wine for Linux, umożliwiające odpalanie wielu aplikacji windowsa na linux, także gier z akceleracją 3D. niestety walka z pełnym wsparciem dla DX11 ciągle trwa.

Za to MS nadal nas karmi przestarzałym NTFS.

Chociaż w sumie.... kiedyś płaciło się 2000zł za 1TB SSD, potem przyszły czasy 1000zł za 1TB ale one też odchodzą w niepamięć, zaś seagate coś przespał. Obecnie za 1TB trzeba zapłacić jakieś 400 - 500zł (patrz patriot 1TB), i ta cena już zniechęca do zakupu hybryd SSHD, w których modum SSD jest używany wyłącznie jako cache do najczęściej czytanych danych, zapis leci bezpośrednio na talerz. to jest po to, aby kości Flash nie zdechły zbyt szybko, algorytm je chroni, a nie podbija wydajność, zaś jak pisałem powyżej, MS nie robi nic sensownego abyśmy mogli sami sobie zestawić SSD i HDD w jeden FS.

Mam pytanie techniczne (związane z tym testem i platformą testową): w chipsetach Intel Z170 i nowszych ( np. Z390 ) chipset z procesorem jest połączony złączem DMI3.0 o przepustowości równej PCI-E x4 3.0 . Natomiast taki dysk SSD M.2 PCI-E 4x 3.0, wszelkie porty USB 3.1 Gen2, Gigabit Ethernet, audio, SATA, wszystkie PCI-E (poza jednym x16, wychodzącym z CPU, który zajmuje zwykle karta graficzna), są podpięte do takiego Z170/Z390 i całkowita przepustowość dla tego wszystkiego razem, przy komunikacji z CPU to ... DMI 3.0 czyli PCI-E 3.0 x4 . W związku z tym, co się dzieje z transferami, kiedy ostro czytamy z takiego szybkiego dysku SSD wpiętego w Z170/Z390 (który samodzielnie jest w stanie zająć całe pasmo komunikacyjne między chipsetem a CPU), a do tego równolegle używamy dysku SATA, czegoś na USB 3.1 Gen2 itd., czy nie daj Boże jeszcze czegoś na PCI-E wpiętego w takie Z390/Z170 ? Dochodzi do równomiernego spowolnienia wszystkiego, tak by sumarycznie nie przekraczało przepustowości PCI-E 3.0 x4 , czy może następuje jakieś sekwencyjne przełączanie, dzięki czemu są sekwencyjnie wstrzymywane transfery (jakieś mikro-przycięcia itp.) ?

A Seagate mógłby zrobić w końcu jakąś hybrydę z prawdziwego zdarzenia - z minimum 128 a najlepiej 256GB SSD cache, z możliwością pracy w 2 trybach (jako dwa osobne dyski lub a'la FuzeDrive/StoreMI). Miałoby to technologiczny sens i mają technologię talerzową, którą coraz trudniej będzie kapitalizować. Tyle, że to ostatni gwizdek na tego typu produkt, bo brak prawdziwego następcy SATA 6GB/s będzie się coraz bardziej dawał we znaki.