AMD Radeon RX Vega 64 – test wydajności

Spis treści

AMD Radeon RX Vega 64 jest najbardziej wyczekiwaną kartą graficzną od prawie 2 lat. Oczekiwania były bardzo duże. Spekulowano, czy nowość będzie wydajniejsza od GeForce'a GTX-a 1080. Wówczas Nvidia wyciągnęła z szuflady kartę, której nikt się nie spodziewał, model GeForce GTX 1080 Ti. Spekulacje na temat wydajności Vegi rozpoczęły się zatem na nowo: czy Vega będzie szybsza od najszybszego GTX-a, czy może zadowoli się tylko pokonaniem podstawowej tysiącosiemdziesiątki.

W modelu AMD Radeon RX Vega 64 użyto pierwszego procesora graficznego zbudowanego w architekturze Vega, o nazwie Vega 10. To stosunkowo duży układ scalony, przeznaczony do wielu zadań. Będzie wykorzystywany w różnych produktach AMD, nie tylko w kartach graficznych dla domowych użytkowników, ale również w kartach do zaawansowanych obliczeń czy nauki sztucznej inteligencji.

Vega 10 jest wytwarzany w procesie produkcyjnym klasy 14 nm LPP FinFET. Układ składa się z 12,5 mld tranzystorów, które upakowano na płytce krzemowej o wielkości 486 mm². Został zoptymalizowany pod kątem lepszego wykorzystania tranzystorów FinFET, które mają większą sprawność energetyczną, a więc mogą pracować przy większej częstotliwości taktowania układu graficznego niż starsze Radeony. Procesor Vega 64 może więc być taktowany z częstotliwością aż 1670 MHz. Porównanie z układem AMD Fury X, który był produkowany w procesie klasy 28 nm i taktowany z częstotliwością 1 GHz, doskonale pokazuje postęp w tej dziedzinie.

Rdzeń Vega 10 składa się z 64 bloków next-generation compute units (NCUs), co daje w sumie 4096 jednostek cieniujących. Moc obliczeniowa to 12,7 teraflopa w obliczeniach pojedynczej precyzji i 25,3 teraflopa w obliczeniach połowicznej precyzji. Reszta parametrów jest nie mniej spektakularna: 256 jednostek teksturujących umie przetwarzać tekstury z prędkością do 395 gigatekseli na sekundę, 64 jednostki ROP wypełniają zaś scenę pikselami z prędkością niemal 99 gigapikseli na sekundę.

Opracowany przez AMD podsystem pamięci HBCC (High-Bandwitch Cache Controller) jest rozwiązaniem całkowicie unikatowym. W jego skład wchodzą: pamięć podręczna pierwszego poziomu, L1, drugiego poziomu, L2 (4 MB), i 8 GB pamięci HBM2, która tutaj została nazwana HBC, od High Bandwidth Cache. W dużym skrócie: w sterownikach można włączyć funkcję HBCC, która przypisze część pamięci operacyjnej zainstalowanej w komputerze do podsystemu pamięci karty graficznej. To, ile tej pamięci zostanie przypisane, można regulować za pomocą suwaka. Kontroler może zaadresować do 512 TB. W takiej pamięci będą przechowywane duże tekstury oraz inne dane, do których nie będzie wymagany najszybszy dostęp. Często wykorzystywane dane będą dostępne w pamięci HBC. Pamięć HBM2 komunikuje się z rdzeniem graficznym poprzez magistralę Infinity Fabric o szerokości 2048 b, osiągającą przepustowość na poziomie 483 GB/s.

Infinity Fabric jest również wykorzystywane do komunikowania się rdzenia z poszczególnymi blokami logicznymi, takimi jak: kontroler PCI Express, kontroler wyświetlania obrazu (display engine), kontroler sprzętowej akceleracji wideo (video acceleration blocks).

Przygotowywane aktualizacje

W najbliższych dniach opublikujemy bardzo dokładną analizę architektury Vega 10 oraz testy w narzędziach profesjonalnych, z obliczeniami fraktali i renderowaniem obrazu w programie 3Ds Max 2017 przy użyciu silnika renderującego V-RAY RT. Niestety, na razie nie udało się nam się zmusić karty do prawidłowej współpracy z tym programem. Próba renderowania zawieszała całą platformę.