The Order: 1886 – recenzja

Podsumowanie

Zapewne już wiecie, jak The Order: 1886 jest oceniana. Zdania są mocno podzielone. Niektórym przypadła do gustu, inni mocno ją krytykują na wielu płaszczyznach. Prasa też nie szczędzi cierpkich słów, a średnia ocen zebranych przez witrynę Metacritic.com wynosi jedynie 65/100. Teoretycznie jest to wynik lekko powyżej przeciętnej, ale w kontekście dewaluacji skali, która nastąpiła w ostatnich latach, oznacza, że The Order: 1886 to zdaniem graczy produkcja słaba, gorsza, niżby mogła być, i ja się pod tym podpisuję obydwiema rękoma. 

Nie jestem graczem konsolowym, ale czekałem na tę grę. Odpowiadała mi atmosfera wiktoriańskiej Anglii, otoczka tajemniczości, wizualny realizm i masa innych rzeczy. Niemniej do zabawy zabrałem się o godzinie 18.30, a pół godziny po północy było już po wszystkim. Sześć godzin to zdecydowanie za mało, zwłaszcza że przerywników filmowych nie da się przeskoczyć, a zajmują naprawdę sporą część tego czasu. To powoduje, że „gry w grze” jest niewiele, i wywołuje poczucie spędzenia tego czasu w bardzo widowiskowym demie technologicznym, w dodatku „jednorazowym”. Po jednokrotnym ukończeniu przygody na gracza już nic nie czeka. No chyba że kolekcjonuje osiągnięcia. Sama rozgrywka nie jest wcale odkrywcza – zastosowano sprawdzone rozwiązania. Komu nie przeszkadza to, że jest prowadzony za rękę od jednego placu boju do drugiego i notorycznie musi się chować za przeszkodami, ten poczuje się w The Order: 1886 jak ryba w wodzie.

Gra ma niewykorzystany potencjał i to mi chyba najbardziej przeszkadza. Niektórych broni można użyć raz, maksymalnie dwa, nie więcej. Szkoda, gdyż bronie należą do mocnych stron gry. Doskonale pasują do epoki. Wybornie by się sprawdziły w trybie wieloosobowym, ale tego również nie przewidziano. Za to należy się bardzo duży minus, zwłaszcza w sytuacji, gdy rozgrywka dla pojedynczego gracza jest tak krótka. Bardzo mnie też zirytowała liczba sekwencji QTE. Nawet walki z bossami są na nich oparte, co jest grubą przesadą. To w połączeniu z liniowością i ogólnie mocno kinowym charakterem zabawy sprawia, że The Order: 1886 dosłownie sama się przechodzi, jest aż tak zautomatyzowana. Ponadto, choć oprawa dźwiękowa zasługuje na pochwałę, polska wersja językowa autentycznie rani uszy. Kompletnie niepasujące do postaci głosy pożegnałem po mniej niż kwadransie.  

W The Order: 1886 nie brak też pozytywów, choć jest ich niewiele. Grafika jest znakomita, w wielu miejscach wręcz zjawiskowa. Nie ma żadnej różnicy pomiędzy przerywnikami filmowymi a rozgrywką. Oprawa wizualna jest spójna, wyjątkowo klimatyczna, płynna i szczegółowa. Pod tym względem gra spokojnie może rywalizować z najładniejszymi tytułami na pecety. Nie można też jej odmówić sugestywnej, ponurej atmosfery. Fabuła, choć przewidywalna, również trzyma poziom. Nie zieje bohaterskim etosem, jest raczej z gatunku tych ponurych.

Podsumowując, The Order: 1886 zapowiadała się bardzo dobrze, a wyszło, jak wyszło. To pod kilkoma względami gra naprawdę dopracowana. Gdyby wszystkiego było więcej, pewnie by się obroniła. Może nie zostałaby uznana za zjawiskową, zbyt wiele w niej powtarzalności, automatyzmu, ale nie mielibyśmy aż tyle powodów do narzekań. Silnik graficzny zdecydowanie ma potencjał. Niestety, pod innymi względami zbyt często obierano drogę na skróty. Grało mi się po prostu średnio, nowość szybko pokazała swoje prawdziwe, puste oblicze.

Pozostaje mieć nadzieję, że powstanie druga część przygód Galahada, która pod wpływem fali krytyki okaże się znacznie lepsza. Bo da się facet lubić, a realia, w których przyszło mu żyć, są ciekawe, mają wiele do zaoferowania. Na razie jednak niesmak jest spory.

The Order: 1886

Zalety

• znakomita grafika
• klimat
• niezła fabuła

Wady

• Krótka
• brak trybu wieloosobowego
• Za mało gry w grze
• Niewykorzystany potencjał

Do testów dostarczył:Sony

//www.sony.pl/240 zł

Zobacz bieżące oferty:

109 zł

* cena przybliżona, według aktualnego kursu euro