Total War: Attila – rzut oka na wersję przedpremierową

Podsumowanie

Czterdzieści rund to niewiele, aby móc w pełni ocenić wszystkie elementy w zbliżającej się dużymi krokami grze, ale wystarczy, by wyrobić sobie zdanie na ten temat. Osoby, które spodziewają się zupełnie nowej Total War, będą zaskoczone, bo zabrakło innowacji wywracających rozgrywkę do góry nogami. Zapewne większość z Was już wie, że nowość to po prostu zmodyfikowana wersja Rome 2. Nie jest to w żadnym razie strzał w stopę, bo ostatnia część po kilku łatkach jest całkiem grywalna. Choć najwięksi miłośnicy serii i tak będą narzekali na niektóre aspekty rozgrywki.

Atmosfera mrocznego średniowiecza jest nadspodziewanie sugestywna, nieciekawa sytuacja w Europie mocno działa na wyobraźnię. Czuć, że zbliża się koniec, pod tym względem jest naprawdę dobrze, aż chce się grać. Dostępne frakcje są zróżnicowane, a sama rozgrywka – wciągająca, przy czym dotyczy to zarówno bitew, jak i elementu ekonomicznego. Choć na Total War: Attila należy spojrzeć przez pryzmat osobistego stosunku do tej serii. Gracze praktycznie niemający styczności ze strategiami tego typu będą na początku przytłoczeni wieloma skomplikowanymi mechanizmami i zależnościami, które napędzają rozgrywkę. Widać, że gra nie została zrobiona na kolanie; złożoność jej świata jasno daje do zrozumienia, że tworzyli ją zapaleńcy, ludzie, którzy zjedli zęby na takich produkcjach. Zabawa uzależnia, pojawia się syndrom jeszcze jednej rundy, a jakże. Tym większa żądza podbijania nowych terenów, im większe sukcesy, nawet jeśli poprzeczka na samym początku jest zawieszona wysoko, niezależnie od frakcji, w którą wciela się gracz nowicjusz.

Ci, którzy zaliczyli większość poprzednich gier z serii, też nie będą mieli zbyt wiele powodów do narzekań. Kierowanie hordą przynosi powiew świeżości, podobnie jak wszystkie pomniejsze zmiany i nowości, zwłaszcza w sferze ekonomicznej. Ale miłośnicy Total War będą narzekali na sztuczną inteligencję. Niektóre bitwy wygrywa się nawet pomimo druzgocącej przewagi przeciwnika, zarówno liczebnej, jak i pod względem klasy jednostek. Rzecz tkwi w bardzo dużym wpływie nieco nieprzewidywalnego morale. Szturmowanie miasta także jest za łatwe. SI popełnia również błędy w koordynowaniu desantu ze statków na plażę; często można zgładzić całą armię regiment po regimencie, bo zrzucane są pojedynczo. Przydałyby się też lepsze oznaczenia oddziałów zamiast przesadnie małych znaków wyboru, w które trudno trafić w ferworze walki. Może flagi? Szkoda również, że nie da się precyzyjniej i swobodniej dostosowywać położenia poszczególnych oddziałów.

Niedoskonałości jest więcej, lecz najbardziej dały mi się we znaki te wymienione. Tak czy inaczej, pomimo niedoróbek tu i ówdzie zapowiada się całkiem niezły Total War. Warstwa ekonomiczna, choć nie udało się jej dogłębnie poznać podczas zaledwie 40 tur, zapowiada się smakowicie. Czy Attila już pierwszego dnia okaże się lepsza od Rome 2 w wersji sprzed kolejnych łatek? Na to wygląda, jednak nie ma co chwalić dnia przed zachodem słońca.