Wiedźmin 3: Dziki gon – już graliśmy. Dodatkowo: wizyta w siedzibie CD Projekt Red

Podsumowanie

Na podstawie tego, co zobaczyłem, uważam, że Wiedźmin 3: Dziki gon to będzie bardzo, ale to bardzo dobra gra. Zanim pojawiła się możliwość zagrania w jej nieukończoną wersję, miałem o niej pewne wyobrażenia. Chciałem dostać brudny, podły świat, z którego Wiedźmin przecież słynie. Bardzo mnie cieszy to, że Trójka nie jest tu wyjątkiem – zapowiada się taka właśnie gra. Skromny fragment, który poznałem, aż tym ociekał. Tak tematycznie skomplikowanych, poruszających trudne zagadnienia i wywołujących kaca moralnego gier praktycznie się nie spotyka, taka jest prawda. Ktoś może mi zarzucić, że nie należy chwalić dnia przed zachodem słońca. Jeśli chodzi o mechanikę, optymalizację i ogólną płynność rozgrywki – nie zamierzam, ale klimat? Od razu widać, że będzie się działo i że dostaniemy grę, która na długo zapadnie w pamięci. 

To, co zobaczyłem, zdecydowanie nie było perfekcyjne, ale i tak było wysokiej próby. Jest kilka irytujących aspektów, które jeszcze wymagają poprawienia, przede wszystkim optymalizacja. Dusząca się konfiguracja z GTX-em 980 i szybkim Core i7 z rodziny Haswell to na razie zły znak. Mam też nadzieję, że postać będzie trochę sprawniej reagowała podczas uników, bo to mi psuło przyjemność z zabawy.

Ale nawet pomimo tego zaręczam, że jest na co czekać. To, że gra pojawi się później, niż do niedawna zapowiadano, w maju, z pewnością wyjdzie jej na dobre.