Assassin's Creed: Unity – recenzja

Podsumowanie

Po naprawdę niezłym Assassin's Creed: Black Flag liczyłem na coś ekstra. Klimat Wielkiej Rewolucji Francuskiej jest mi zdecydowanie bliższy niż piracki żywot, bardziej pasuje do konfliktu asasynów z templariuszami. Przez rok w branży komputerowej rozrywki naprawdę wiele się dzieje i gorąco wierzyłem, że Assassin's Creed: Unity będzie sporo lepsza od poprzedniczki. Pod wieloma względami nie jest – i jest to gra bardzo nierówna.

Paryż jest naprawdę świetny, znakomicie oddano realia rewolucyjnego okresu. Jak okiem sięgnąć widać, że świat jest na krawędzi wielkich wydarzeń. Tę sugestywną atmosferę po prostu się czuje i chłonie – to bardzo mocna strona gry. Główny bohater ma trochę mniej charyzmy niż Connor, Ezio, czy nawet Edward. Jest jakiś taki chłopięcy, niedojrzały, momentami aż nie pasuje do roli asasyna. To nieco kontrastuje z mocno napiętą sytuacją na ulicach Paryża i śmiertelnie wręcz poważnym bractwem, do którego Arno należy. Ale to rzeczy subiektywne. Nawet pomimo tego dobrze się nim gra, zestaw nowych ruchów przydaje płynności i lekkości całkiem zmyślnej mechanice pokonywania przeszkód. Fabuła, choć dość przewidywalna, trzyma poziom. Wątek miłosny jest subtelny, a sekwencje w czasach nowożytnych ograniczono do minimum, co pochwalam. W grze jest masa rzeczy do zrobienia: sam wątek główny to około 15–20 godzin zabawy, a nic nie stoi na przeszkodzie, żeby ten czas przynajmniej dwukrotnie się wydłużył. No i w Assassin's Creed: Unity jest atmosfera, będąca motorem gry.

Jednak problemy techniczne często zabijają przyjemność z zabawy. Arno nie nauczył się płynnego przemieszczania się od jednej ściany do drugiej. Wrogowie są bezmyślni, a nowa mechanika walki zupełnie mi nie odpowiada. Jest bardziej wymagająca niż w poprzednich częściach, ale też niedokładna. Gracz nie ma należytej kontroli nad postacią i przez to często obrywa. (Mnie zdecydowanie najbardziej podobało się to, co robił Connor). Na ulicach Paryża jest tłoczno, lecz są zaledwie dwa scenariusze losowe, które mogą spotkać gracza. To za mało, jak na tak wielki, otwarty teren. Dodajmy, że zbyt nachalne są usługi sieciowe: podczas zabawy solo komunikaty Uplay zwyczajnie drażnią. Jest jeszcze wiele aspektów, które mógłbym tutaj skrytykować.

Grę Assassin's Creed: Unity ukończyłem w dwa wieczory, aż tak mocno wciągnął mnie jej świat. Jednocześnie irytuje mnie to, o ile mogłaby być lepsza, gdyby należycie ją dopracowano. Tym razem nieco zawiodło wykonanie, bo forma się nie zestarzała. Bycie asasynem to w dalszym ciągu masa frajdy.

Assassin's Creed Unity

Zalety

• grywalność
• rozbudowany świat
• świetna oprawa audiowizualna
• długość rozgrywki
• liczba rzeczy do zrobienia obok głównego wątku gry

Wady

• liczba niedoróbek technicznych
• głównemu bohaterowi brakuje kilku ruchów
• dla niektórych: za mało innowacji w mechanice gry
• dla niektórych: gorsza mechanika walki
• zaledwie dwa zdarzenia losowe

Do testów dostarczył:Ubisoft

Cena w dniu publikacji (z VAT):139