Evolve – już graliśmy

Grafika i dźwięk

Grafika, jaka jest, widać na zdjęciach. Evolve, choć nie przynosi w tej dziedzinie rewolucji, wygląda bardzo dobrze. Nie spodziewałem się niczego innego, skoro jest oparta na silniku CryEngine najnowszej, czwartej generacji. Momentami gra jest po prostu piękna i nie ma miejsc wizualnie zaledwie średnich, a tym bardziej słabych. Niewątpliwie należycie wykorzystano potężne narzędzie Cryteka. 

Co prawda liczba map dostępnych w wersji „alfa” nie jest duża, bo są tylko trzy, w dodatku podobne do siebie, niemniej już teraz można śmiało wyciągnąć wniosek, że jeżeli reszta stoi na równie wysokim poziomie, to nikt nie powinien mieć powodów do narzekań.

Grafika jest nieco groteskowa, nie brakuje różnych, często udziwnionych stworzeń, nawet ludzkie postacie wyglądają osobliwie. Ale to kwestia przyjętej koncepcji artystycznej, rzecz czysto subiektywna. Od strony technicznej gra robi naprawdę dobre wrażenie. Tekstury są w wysokiej rozdzielczości, oświetlenie jest znakomite, nie ustępują mu cienie i liczba wielokątów przypadających na praktycznie każdy obiekt. Czasem szwankują algorytmy kolizji i tak zwane hit boxy elementów otoczenia. Poza tym naprawdę nie ma się do czego przyczepić. Właściwie jedyne, czego mi brakuje, to odrobinę lepsza głębia ostrości. To, co w oddali, można by nieco zmiękczyć, rozmyć. Być może jednak chodziło o to, by dało się trafić w cel z daleka.

Warstwa dźwiękowa też nie budzi większych zastrzeżeń. Aktorzy dobrze się wywiązują ze swojego zadania. Ludzie często rzucają ciekawe, zabawne komentarze, a podczas walki komunikują się pomiędzy sobą w zrozumiały, logiczny sposób. Gdy monstrum osiągnie trzeci poziom ewolucji, muzyka się zmienia, pojawiają się bębny i tym podobne, co skutecznie przydaje rozgrywce dramatyzmu. Jest pewnie znacznie więcej rzeczy, na które powinienem był zwrócić uwagę, ale nie sprzyjał temu krótki czas zabawy, i to w niewielkim wycinku gry. Wypunktowałem więc jedynie to, co najważniejsze.