Evolve – już graliśmy

Być potworem

W grze są dwa monstra: ciężki Goliat oraz lewitujący Kraken. Tego drugiego nie udało mi się jeszcze odblokować, ale widziałem go w akcji. Ma w zanadrzu masę ataków opartych na błyskawicach, jest piekielnie skuteczny, choć niezbyt żywotny. Ten pierwszy to prawdziwy czołg na dwóch nogach.

Potwory w grze mogą skakać, wspinać się, a także ewoluować, co jest dla nich kluczowe na wczesnym etapie gry. Otóż na każdej mapie jest wiele stworzeń, które zazwyczaj są pokojowo nastawione. Ludzie nie mają nic z tego, że je zabijają, monstra natomiast – wręcz przeciwnie. Muszą mordować i konsumować, a wszystko po to, aby ewoluować do wyższego stadium własnego gatunku. Niewielkie skaczące zwierzątko daje tyle co nic, ale ubicie dużej wodnej bestii znacząco przyspiesza rozwój. Gracz wie, ile jeszcze musi skonsumować, aby się przeistoczyć, bo informuje go o tym specjalny okrąg podzielony na segmenty. Co ciekawe, na mapach nie brakuje stworzeń, które nawet Goliatowi potrafią uszczuplić punkty życia o jedną trzecią lub więcej. Monstra mają też wbudowany „sonar”, który pomaga im określić położenie chodzącego pożywienia oraz łowców.

Gdy potwór skonsumuje wymaganą liczbę zwierząt, naciśnięcie jednego przycisku wystarczy, by zaczął się zmieniać. Tyle że zarówno posiłek, jak i ewolucja trochę trwają. Ta druga przebiega w trzech etapach. Ostatni zajmuje około dziesięciu sekund, podczas których nie można nic robić, jest się kompletnie bezbronnym.

Żeby nie było zbyt łatwo, monstra mają określoną pulę punktów życia, która się nie odtwarza. W przeciwieństwie do punktów pancerza, ale by je uzupełnić, też trzeba jeść. Co więcej, gracz o maksymalnym poziomie opancerzenia jest bardziej widoczny, a gdy ledwo żyje – mniej. No i najważniejsza sprawa: bestia jest ukazana graczowi z perspektywy „trzecioosobowej”, a to znacznie ułatwia jej kontrolowanie. 

Na samym początku zabawy zadaniem potwora jest przede wszystkim przeżycie. Mogłoby się wydawać, że silny kolos powinien poradzić sobie ze wszystkim, ale dopiero po tym, jak wyewoluuje do trzeciego poziomu, da się odczuć, że jest naprawdę silny i wytrzymały. Na początku po prostu sobie nie poradzi z czterema przeciwnikami, bo oni zaczynają już w pełni wyposażeni. Dlatego jest tak ważne, by go unicestwić tak szybko, jak to tylko możliwe. Trudno jednak go odszukać, może umykać pogoni bez końca. Co prawda ścigający widzą tylko jego ślady, są też informowani o zdradzającym jego położenie spłoszonym ptactwie, które jest rozmieszczone w kilku miejscach każdej mapy, ale jeśli pozwolą mu osiągnąć trzeci poziom ewolucji (o czym też zostają powiadomieni), będą mieli duże kłopoty.

Monstrum wygrywa albo przez ubicie wszystkich Ziemian, albo przez zniszczenie przekaźnika na mapie. Chodzi o to, że nie będzie mogło go uszkodzić, jeśli nie wyewoluuje do najwyższego poziomu. Tak to przynajmniej wygląda podczas zabawy w trybie łowów.

Dużo grałem Goliatem. Może on ziać ogniem, rzucać skałami, szarżować na ludzi, a także się wznosić, by następnie opaść i tym samym wywołać falę uderzeniową. Naprawdę jest w czym wybierać. Wszystkie umiejętności, zarówno monstrów, jak i ludzi, są oparte na cooldownach.

Słowo należy się też poszczególnym obszarom w grze. Te, które były dostępne w wersji „alfa”, są do siebie pod wieloma względami podobne. To połączenie dżungli oraz industrialnych budowli. Są bardzo rozbudowane zarówno w poziomie, jak i w pionie, przy czym wykorzystywanie wysoko wzniesionych miejsc to często klucz do wygranej. Mapy są spore, mają masę skalnych przejść, półek, głazów, szerokich oraz luźnych ścieżek, rzek, otwartych aren... Niczego nie brakuje. Są też tereny, gdzie walczy się we wnętrzach budynków, chociażby na mapie Tama, na której przekaźnik umieszczono w hangarze, co oznacza, że klasa wspomagająca nie ma jak przyzwać nalotu bombowego. 

A jak się w Evolve gra? Cóż, bardzo przyjemnie. Jest sporo taktyki, kombinowania, oceny sytuacji, ucieczek, walk... Choć przyznam, że zdecydowanie bardziej wolałem kierować bestią. Nie musiałem na nikim polegać i jeśli tylko udało mi się wytrzymać pierwszych kilka minut i ukończyć ewolucję do trzeciego poziomu, najczęściej miałem już z górki.

Moja typowa rozgrywka Goliatem wyglądała tak, że po pierwszych dwóch minutach byłem już na drugim poziomie. Uciekałem przed ludźmi, zjadałem co mniejsze stworzenia i to załatwiało sprawę. Później w zależności od tego, czy mnie w końcu dopadli czy nie, albo mi się udało awansować na ostatnie stadium rozwojowe, albo – najczęściej – przegrywałem starcie. Jeżeli kończyłem ewolucję, zwabiałem ludzi daleko od przekaźnika, a następnie sam szybko do niego docierałem. Wówczas odbierałem mu około połowy energii. W większości rozgrywek przeciwnicy rozumieli, że coś im niszczę, i mi przerywali, a wtedy wywiązywała się walka. Czasem jednak było dla nich za późno: wygrywałem, nikogo nie zabiwszy.

Tu ciekawostka: kluczową budowlę można atakować tylko wtedy, gdy samemu nie jest się atakowanym. W każdym razie, gdy już łowcy docierali na miejsce, następowała ostateczna jatka, a w znakomitej większości starć zwyczajnie nie mieli szans. Eliminowałem najpierw medyka, później wsparcie, następnie zaś resztę. I tak w kółko. Nie znudziło mnie to ani trochę, bo zabawa jest bardzo dynamiczna, wymagająca, wciągająca i emocjonująca. Grając po stronie ludzi, aż tak intensywnych wrażeń nie doświadczyłem. Ale to także skutek tego, że rzadko kiedy byłem w drużynie, która należycie współpracowała.

Czas rozgrywki jest bardzo różny, od około czterech minut do piętnastu.