OC Socket
Na uwagę zasługuje dziwna podstawka na płycie Asusa. Łatwo zauważyć, że procesor Haswell-E ma więcej pól kontaktowych, niż jest nóżek w standardowej podstawce LGA2011-v3. Dlaczego zatem niektóre styki procesora nie są podłączone?
Jeśli wierzyć zapewnieniom Asusa, funkcjonalność dodatkowych sygnałów doprowadzonych do procesora nie została udokumentowana przez Intela – mają być pozostawione niepodłączone. Metodami inżynierii odwrotnej Tajwańczykom udało się odkryć, że niektóre z nich mogą być użyteczne. Zapewniają podobno dostęp do zaawansowanego sterowania wbudowanym regulatorem napięciaISVR – przeczytaj więcej w teście procesora Core i7-5960X. oraz do nastaw kontrolera pamięci.
W Asusie uznano, że warto by podłączyć te dodatkowe sygnały na wszystkich płytach – zamówiono zatem w Foxconnie specjalną podstawkę do większej liczby nóżek; taka podstawka jest reklamowana jako OC Socket i będzie montowana na wszystkich asusach X99. Podłączenie dodatkowych sygnałów daje podobno wiele korzyści, głównie związanych z podkręcaniem:
- możliwość ustawienia wyższego napięcia VCORE, niż dopuszcza Intel;
- możliwość wyłączenia konkretnych rdzeni CPU (na przykład nie jakichś dwóch, ale zawsze tych samych dwóch);
- możliwość podkręcania pamięci przy znacznie niższym napięciu, niż w przypadku zwykłej podstawki;
- dokładniejszą kontrolę napięcia VCORE przy dużym obciążeniu procesora.
Wszystko to brzmi imponująco, ale nie możemy jeszcze definitywnie ocenić skuteczności tego rozwiązania. Nasze próby podkręcania w domowych warunkach (przy użyciu chłodzenia powietrzem i cieczą) nie wykazały zasadniczej różnicy w osiągach między OC Socket a zwykłą Intelowską podstawką. Z kolei podkręcanie pamięci jest bardzo utrudnione, bo dostępne są tylko stosunkowo powolne zestawy z najniższej półki, a mnożniki RAM we wczesnych wersjach UEFI w większości płyt częściej zawodzą, niż działają.
Na pewno jeszcze raz sprawdzimy, co daje OC Socket, kiedy już zapoznamy się dokładnie z platformą i egzemplarzami procesorów, które pozostają do naszej dyspozycji (również w ekstremalnych warunkach – poniżej zera).
Testy i podkręcanie
Podczas testów płyty nie zauważyliśmy żadnych anomalii w dziedzinie wydajności. Jak większość innych płyt z tej półki X99-Deluxe liberalnie traktuje tabelę stanów turbo procesora: po wczytaniu domyślnych ustawień działa on z maksymalnym mnożnikiem turbo nawet po obciążeniu wszystkich rdzeni, czyli otrzymujemy lekkie podkręcenie w prezencie.
Wyniki testów wydajności zamieścimy w nadchodzącym teście kilku płyt X99, w których będzie można je porównać do osiągów innych konstrukcji.
Podkręcanie wyglądało bardzo znajomo: procedura jest taka sama jak na platformie X79, a wyniki – podobne jak w przypadku Haswelli do podstawki LGA1150. Ośmiordzeniowy procesor udało się przyspieszyć do około 4650 MHz z zachowaniem stabilności, co wymagało napięcia na poziomie 1,325 V.
Wyższe napięcie pozwala osiągnąć 4900–5000 MHz, ale zwiększone wydzielanie ciepła nie pozwala utrzymać stabilności. Po dłuższym obcowaniu z platformą na pewno uda się znaleźć jakiś złoty środek między tymi wartościami.
Podkręcanie pamięci sprawiło nam sporo problemów ze względu na niewielkie możliwości zestawów DDR4, które są w tej chwili dostępne, i dlatego, że nie wszystkie mnożniki RAM działają poprawnie. Oprócz domyślnego DDR-2133 działa DDR-2400, a dalsze przyspieszanie wymaga przetaktowywania zegara bazowego (BCLK).