Celeron G1820 i G1830 – test tanich procesorów z rodziny Haswell dla platformy Intel LGA1150

Spis treści

Tani Haswell do taniego komputera

„Wziąć nie w pełni sprawną itrójkę, obciąć pamięć podręczną trzeciego poziomu, wyłączyć Hyper-Threading, AES i kilka innych rzeczy” – oto receptura procesorów Pentium i Celeron, którą Intel przez wiele lat trzymał w tajemnicy. No może niezupełnie była to tajemnica (i nie do końca wyglądało to właśnie tak), ale już od pewnego czasu przyzwyczaja się nas do tego, że kilka miesięcy po najmocniejszych procesorach do sprzedaży trafia wolniejsza seria, przeznaczona dla mniej wymagających. Przedstawicielem takiej właśnie linii produktów jest Intel Celeron G, do której zaliczają się omawiane dziś G1820 i G1830.

Jak wspomnieliśmy we wstępie, nie każdy potrzebuje bardzo wydajnego procesora. Nie każdy potrzebuje też procesora ze średniego segmentu. Co więcej, ostatnimi czasy można zauważyć rosnący popyt właśnie na te najwolniejsze, najtańsze jednostki, których zadaniem jest zapewnić niewielką moc obliczeniową domowym punktom dostępu do danych (popularnym NAS-om), centrom multimedialnym i komputerom HTPC, a także, oczywiście, zestawom „do Worda i pasjansa”, na które wciąż jest duże zapotrzebowanie (choć nieco maleje za sprawą komputerów przenośnych).

Anatomia nowego Celerona 

Sercem tego taniego procesora jest rdzeń Haswell, co oznacza, że jest kompatybilny z płytami głównymi z podstawką LGA1150. Wykonano go z podobnego kawałka krzemu jak droższe Pentium, a więc w jeszcze 22-nanometrowym procesie technologicznym (piszemy: jeszcze, bo wyprodukowano w nim również poprzednią generację, Ivy Bridge).

Nowy Celeron G1820 idealnie wpasowuje się w hierarchię Intela. Częstotliwość 2,7 GHz, 2 MB pamięci podręcznej trzeciego poziomu – dokładnie te same parametry miały wcześniej Celeron G1620 (Ivy Bridge) i Celeron G555 (Sandy Bridge). Mocniejszy model, Celeron G1830, ma zegar szybszy o 100 MHz – i to jedyna różnica. Nowość obsługuje taką samą pamięć jak seria G16X0. Oficjalnie jest to najwyżej DDR3-1333, ale praktyka pokazuje, że również po ustawieniu w UEFI pozycji DDR3-1600 komputer działa bez problemu. Czy jest więc coś, co dostajemy „gratis”, oprócz nowej podstawki i rdzenia? Tak: obsługa techniki Intel Quick Sync, co z pewnością docenią użytkownicy oprogramowania do kompresji filmów, które umie ją wykorzystać. Będzie to raczej niewielka grupa osób edytująca wideo amatorsko, nie podejrzewamy bowiem profesjonalistów o to, by zechcieli robić to zawodowo z użyciem procesora za 150 zł.

Sztuka dla sztuki, czyli podkręcanie Celerona

Podkręcanie procesorów o ustawionym na sztywno mnożniku to raczej kiepska zabawa. Niezwykle emocjonująca walka o przyspieszenie BCLK i tłumy kibiców zastanawiających się, czy „da radę na 105, czy raczej maks 104”, to raczej nie jest to, co miłośnicy gigaherców lubią najbardziej. Przy stosunkowo niskim mnożniku (np. w Celeronie G1820 wynosi on 27) przyspieszenie zegara bazowego ze 100 MHz do 104 MHz zaowocuje taktowaniem procesora szybszym o nieco ponad 100 MHz, a to różnica, której raczej nikt nie zauważy w trakcie codziennej pracy.

Ale jest jeszcze coś, co sprawia, że podkręcanie nowych Celeronów nie ma sensu. Producenci płyt głównych z podstawką LGA1150 umożliwili przyspieszanie procesorów z odblokowanym mnożnikiem na każdej taniej konstrukcji (w tym modelach z układami H81, B85 i H87). Jednocześnie zabrano możliwość zwiększania częstotliwości taktowania BCLK na tych płytach (na wszystkich z wyjątkiem Z87). Oznacza to, że tanie Celerony i Pentium można podkręcać jedynie na droższych Z87.

Do tej pory miłośnicy podkręcania, którzy chcieli zbudować wydajną platformę opartą na procesorze Sandy Bridge lub Ivy Bridge (a nie mogli sobie pozwolić na jednoczesny zakup płyty głównej Z77 i układu z serii K), kupowali tanią płytę Z77 i do tego Celerona, Pentium lub Core i3 (zwiększając jego wydajność właśnie przez przyspieszenie taktowania BCLK), a po jakimś czasie wymieniali procesor na Core i5 z odblokowanym mnożnikiem. Dziś taka kolejność raczej nie ma sensu: najtańsze sensowne płyty B85 nadające się do podkręcania kosztują tylko 180 zł. Na te nieco lepsze (z lepszym układem audio czy dodatkową kartą sieciową) trzeba wydać o 100 zł więcej. To pozwoliło wielu osobom modernizującym komputer od razu kupić zarówno odblokowany procesor Intela, jak i płytę główną, która wykorzysta jego potencjał.

Komu więc pozostaje podkręcanie Celeronów i Pentium? Posiadaczom płyt głównych Z87, którzy narzekają na nadmierną ilość czasu i gotówki ;) Właśnie dlatego nie publikujemy dziś wyników testów podkręcania nowych Celeronów.