Splinter Cell: Blacklist – recenzja nowej części trzecioosobowej skradanki Ubisoftu

Podsumowanie

Wielkim miłośnikiem skradanek nie jestem i nie zamierzam się z tym jakoś szczególnie kryć. Pisząc te słowa, nie mogę sobie przypomnieć żadnej, może oprócz leciwej Thief: The Dark Project i drugiej części przygód Riddicka, która zdołałaby mnie przykuć do komputera na dłużej. Po prostu zawsze bardziej lubiłem otwartą walkę, brakowało mi cierpliwości do tego, by kryć się w cieniu i wyczekiwać. Owszem, grałem w prawie każdą część Splinter Cell, ale dopiero najnowsza spowodowała, że naprawdę polubiłem skradanie się w skórze Fishera.

Podszedłem do Splinter Cell: Blacklist jak do zadania, które trzeba odbębnić, aby przedstawić grę najlepiej, jak to możliwe, nie pałając entuzjazmem przed pierwszym jej uruchomieniem, w końcu ten gatunek średnio mi leży. Byłem przekonany, że będę musiał się zmuszać do posiedzeń przed ekranem, a wklepywanie niniejszego tekstu okaże się prawdziwą gehenną. Stało się dokładnie odwrotnie: wykrzesałem go z siebie bez trudu, a zabawa była przednia, chociaż nie obeszło się bez potknięć. Fabuła mogłaby być lepsza, bo ratowanie po raz kolejny świata przed terrorystami i ich wydumanymi ultimatum to temat oklepany, przewidywalny. Zapewne można to zrobić dobrze, ale w Splinter Cell: Blacklist to się nie udało. Miejsca w grze, mimo że ładne i dopracowane, też są oklepane, chociaż nie wiem, czy ze względu na realia da się jeszcze wymyślić tu coś nowego. Postacie niezależne były dla mnie jakieś takie bezpłciowe, każdej zabrakło polotu. Fisher też okazał się przeciętniakiem – do tego stopnia, że w pewnym momencie zacząłem pomijać jego kwestie dialogowe.

Jednakże pomimo tych wad w Splinter Cell: Blacklist grało mi się po prostu wybornie. Gra spodobała mi się na wielu płaszczyznach. Wbrew temu, co ludzie mówią, twórcom należą się brawa za jakość grafiki; nie sądziłem, że ze stareńkiego silnika Epica, jakkolwiek by on został zmodyfikowany, da się wycisnąć aż tyle. Najnowsza część Splinter Cell nie rzuca na kolana wyglądem, ale naprawdę budzi uznanie, podobnie jak płynność w maksymalnych dostępnych ustawieniach. A najważniejszy element, rozgrywka, wciąga bez reszty – jest zróżnicowana i wyjątkowo swobodna. Wyzwanie jest niemałe, lecz nagrodą jest to rzadkie poczucie spełnienia po rozpracowaniu trudnej misji bez zabicia choćby jednego wroga. Tryb gry wieloosobowej również zrobił na mnie spore wrażenie – z żywym przeciwnikiem bawiłem się znakomicie.

Polecam Wam Splinter Cell: Blacklist, a tymczasem oddalam się w kierunku komputera, na którym zainstalowałem grę, aby sprzedać w sieci paru gościom kosę pod żebra. 

dla gry Splinter Cell: Blacklist

Splinter Cell: Blacklist

Zalety

• grywalność!
• długość rozgrywki
• grafika i dźwięk
• tryb gry wieloosobowej
• sporo zadań pobocznych

Wady

• fabuła
• nijakie postacie niezależne

Do testów dostarczył:Ubisoft Polska

Cena w dniu publikacji (z VAT):89 zł