AMD Athlon X2 370K i 340 – test tanich procesorów Richland

Spis treści

Richland bez układu graficznego, czyli Athlon w natarciu

Producenci procesorów przyzwyczaili nas do cyklu, w którym najpierw pojawia się czołowy model w nowej architekturze, a po nim na rynek stopniowo trafiają układy o słabszych parametrach, na przykład wolniej taktowane, o mniejszej liczbie rdzeni lub pamięci podręcznej czy pozbawione wybranych funkcji. Niektóre z tych ograniczeń są narzucane celowo (np. przez fizyczne wycięcie laserem „zbędnych” rdzeni), część pojawia się niejako naturalnie w procesie produkcji (zdarza się, że fragment układu, np. pamięć podręczna lub układ graficzny, jest uszkodzony, ale reszta działa poprawnie, więc wykorzystywane są jedynie sprawne elementy). W ten sposób część procesorów trafia do sprzedaży w postaci tańszych odmian, jako Pentium, Celeron, Sempron czy wreszcie przedstawione dziś przez nas Athlony z rodziny Richland.

Głównym założeniem projektowym podstawki FM2 była obsługa procesorów APU ze zintegrowanym układem graficznym (na przykład testowanego przez nas czołowego modelu APU Richland A10-6800K). Z czasem jednak zaczęły się pojawiać również procesory bez zintegrowanego układu Radeon, m.in Athlon X4 750K.

Procesory FM2 bez układu graficznego są więc kierowane do tych, którzy mają zewnętrzną kartę graficzną i planują w przyszłości przesiąść się na APU lub właśnie zrezygnowały z takiego produktu na rzecz tradycyjnego rozwiązania. Ceny tych dwóch modeli są dość atrakcyjne: droższy kosztuje około 200 zł, a tańszy, X2 340 z zablokowanym mnożnikiem, da się kupić za 145 zł, co sprawia, że jest to jeden z najtańszych dostępnych w sklepach procesorów!

Zakup nowych Athlonów do podstawki FM2 może mieć też sens z innego powodu. Otóż w ciągu kilku najbliższych tygodni powinny się pojawić pierwsze płyty główne FM2+, które mają obsługiwać nadchodzące procesory Kaveri. Kupując tani procesor i płytę FM2+, można przygotować się na nadchodzącą generację układów AMD. 

Co w środku piszczy

Athlon X2 340 i 370K to procesory jednomodułowe i dwuwątkowe (na jedną jednostkę FPU przypadają dwie jednostki ALU). W teorii jest to koncepcja trochę zbliżona do funkcji Hyper-Threading Intela, a w praktyce wygląda to tak, że tam, gdzie wykorzystywane są jednostki obliczeniowe ALU (programy codziennego użytku, rendering, kompresja), taki procesor zachowuje się jak dwurdzeniowy. Tam zaś, gdzie silnie obciążane jest FPU (głównie gry), bardziej będzie on przypominał konstrukcję jednordzeniową. Niestety, mniejsza liczba aktywnych modułów to niejedyne, co różni nowe Athlony od nowych APU z rodziny Richland. O ile w procesorach A10 na dwa moduły przypadały 4 MB pamięci podręcznej drugiego poziomu (a więc 2 MB na jeden moduł), o tyle w opisywanych dziś Athlonach jest to tylko 1 MB na każdy moduł. To wartość wręcz... spartańska. Przypomnijmy, że w taką ilość pamięci drugiego poziomu były wyposażone pierwsze Pentium Dual-Core w 2006 roku! Z drugiej strony należy pamiętać, że mówimy o układach za 150–200 zł, „raczej do biura”. 

Jak widać, nowa wersja programu CPU-Z źle wykrywa nowy procesor AMD. Wrażenie robi za to bogactwo obsługiwanych instrukcji, z obsługą szyfrowania AES na czele.