Jak na przestrzeni lat wzrastała wydajność procesorów? Część 2. – AMD

Podsumowanie

Wypada rozpocząć od tego, że nie należy bezkrytycznie porównywać osiągnięć AMD i Intela. Na wyniki takiego porównania kolosalny wpływ mają niektóre modele. Na podstawę wystarczyłoby wybrać Phenoma X4 9550 – i całkowity wzrost wydajności procesorów AMD byłby większy, niż jest to widoczne na wykresach. Analogicznie jest w przypadku porównania „zegar w zegar”: trzeba pamiętać, że AMD kompletnie zmieniło architekturę swoich procesorów (FX-y osiągają znacznie wyższe częstotliwości niż Phenomy II); obyło się to, niestety, kosztem IPC, które jest mniejsze. Tym bardziej więc wniosek, że „AMD się cofa”, jest tutaj błędny, bo wystarczy spojrzeć na relacje między osiągami przy standardowym taktowaniu, jak i po maksymalnym podkręceniu.

Wracając do AMD…

Ten producent niewątpliwie skupił się na wydajności wielordzeniowej: czteromodułowy FX zapewnia bardzo dobre osiągi tylko w programach silnie wielowątkowych, a gry do nich nie należą. Dzięki temu udało się znacząco zwiększyć szybkość w wybranych zastosowaniach, na przykład w kompresji wideo – tutaj możemy liczyć nawet na 40-procentową poprawę względem Phenoma II X6 (mowa o porównaniu przy domyślnej częstotliwości). Nieco mniejsze różnice obserwujemy po podkręceniu.

Niestety, odbyło się to kosztem osiągów w przeliczeniu na ilość pobieranej energii w narzędziach jednowątkowych oraz w grach.

Martwi jednak bardzo to, że różnica między Phenomami II a FX-ami jest z reguły niewielka, szczególnie w grach. Wymiana Phenoma II X4 na FX-a 4000 jest na ogół bezcelowa – zwykle będzie wolniej. O wymianie można pomyśleć dopiero w przypadku trzymodułowego FX-a, a i tak należy się liczyć z tym, że w wielu zastosowaniach wydajność może być niższa. To jest właśnie powód, dla którego wiele osób nie chce wymieniać swojego Phenoma II na FX-a. Dobra wiadomość jest taka, że FX-y będą dalej rozwijane i możemy oczekiwać dalszej poprawy osiągów – niestety, dziś nie umiemy powiedzieć, jak duża ona będzie.

Końcowe wnioski

Największym problemem AMD jest proces technologiczny. To z jego powodu Phenom (1) był tak słaby – przy tych rozmiarach całego układu krzemowego zamontowanie więcej niż 2 MB pamięci L3 nie było możliwe. Problem ten rozwiązał 45-nanometrowy proces, użyty do wyrobu Phenomów II. Podobna sytuacja występuje w przypadku 32-nanometrowców. Pierwsze jednostki wykonane w tej technologii, Llano, nie błyszczały w dziedzinie energooszczędności. FX (Zambezi) – tym bardziej. Dopiero trzecia wersja układów wykonanych w tym procesie pochłania akceptowalne ilości energii. To jest bardzo duża wada obecnych procesorów AMD, gdyż Intel pod tym względem jest dużo, dużo lepszy. Problemy z procesem technologicznym dobrze obrazuje zestawienie Sandy Bridge i Vishera. Obydwie architektury są produkowane w wymiarze 32 nm. Obydwie umożliwiają podkręcanie do około 4,7 GHz, a co lepsze sztuki potrafią działać nawet przy 5 GHz. Szkopuł w tym, że przy tej częstotliwości jednostki Intela są znacznie szybsze, a do tego pobierają mniej energii. W pewnym sensie inżynierowie AMD mają związane ręce. W przypadku układów graficznych, które AMD i Nvidia produkują w tej samej firmie, ten problem nie występuje.

Wszystkie procesory do testu dostarczyła firmy: