AMD FX-8120 kontra Intel Core i5-3450 oraz Core i5-2400. Sprawdzamy wydajność przed podkręceniem i po nim

Podkręcanie – AMD FX

O podkręcaniu FX-ów pisaliśmy już w artykule o nich. Po pół roku możemy zaktualizować jedną informację: statystyki nie sugerują, żeby FX-8120 podkręcał się słabiej od innych modeli. Dane skompilowane przez użytkowników forów wskazują na to, że oba ośmiowątkowe modele FX pozwalają się przyspieszyć mniej więcej tak samo; przy tym wśród procesorów wyprodukowanych później mamy większą szansę znaleźć dobrze podkręcający się egzemplarz.

Nową sztukę FX-8120 udało się przetaktować niemal do 4700 MHz – znacznie lepiej niż testowany poprzednio egzemplarz inżynieryjny z jednego z pierwszych tygodni produkcji.

Napięcie było ustawione na 1,425 V, co po uwzględnieniu działania funkcji Loadline Calibration dawało około 1,42 V pod obciążeniem. 

Podkręcanie – Core i5

Tańsze Ivy Bridge podkręca się tak samo jak poprzedniej generacji procesory bez K w nazwie: mnożnik jest zablokowany, ale można go podnieść o 4 w każdym stanie Turbo. Czyli jeśli fabryczne taktowanie Turbo przy czterech rdzeniach obciążonych wynosi 3300 MHz (100 × 33), to można je zwiększyć do 100 MHz × 37 = 3700 MHz, regulując tylko mnożnik. Do tego mamy opcję zmiany zegara bazowego (BCLK) w ograniczonym zakresie. 22-nanometrowe Ivy Bridge znoszą nieco szybsze taktowanie BCLK niż Sandy Bridge: możliwości przeciętnego egzemplarza to od około 107 MHz do 110 MHz. Na większości płyt głównych można ustawiać mnożniki dla każdego stanu trybu Turbo oddzielnie:

Przy podkręcaniu Ivy Bridge wystarczyło zastosować dowolny mnożnik wyższy niż dozwolony: ustawienie ×45 w każdym polu powoduje, że po prostu załączają się najwyższe możliwe mnożniki. Za to w przypadku Sandy Bridge (na zrzucie ekranu jest to i5-2400 przed podkręceniem) musieliśmy ustawić każdy mnożnik ręcznie na dokładne wartości (×38, ×37, ×37, ×36), żeby tryby Turbo działały poprawnie.

Nasz i5-3450 (egzemplarz inżynieryjny) udało się przyspieszyć do 3958 MHz (w stanie Turbo po obciążeniu czterech rdzeni):

Takie taktowanie procesora nie wymaga nawet zwiększania napięcia zasilania. Jedynie do osiągnięcia BLCK 107 MHz i więcej może być konieczne podniesienie napięcia I/O (na większości płyt VCCIO) o mniej więcej 5–10%. Niecałe 4 GHz to o co najmniej 0,5 GHz mniej, niż wynosi limit podkręcania nawet najsłabszych Ivy Bridge z odblokowanym mnożnikiem. Możliwości regulacji mnożnika wyraźnie ograniczają te procesory.

Core i5-2400 podkręciliśmy do 3734 MHz (w stanie Turbo po obciążeniu czterech rdzeni):

To już wymagało podniesienia napięcia zasilania do 1,15 V i napięcia I/O do 1 V. Możliwości przetaktowania BCLK w 32-nanometrowych Sandy Bridge są wyraźnie słabsze niż w Ivy Bridge, niezależnie od tego, czy zastosujemy płytę z chipsetem Z68 czy Z77.