Test ośmiu zaawansowanych kompaktów z dużym zoomem i szerokim kątem

Canon PowerShot SX260 HS

Opisywany aparat Canona to następca testowanego w zeszłym roku modelu Canon PowerShot SX230 HS. Co się zmieniło? Urządzenie wyładniało i stało się nieco wygodniejsze w obsłudze, inny jest też zakres obiektywu.

W pudełku znaleźliśmy aparat, akumulator, smycz, ładowarkę z kablem i przewód USB.

 

 

Z przodu aparatu pojawiła się wypustka ułatwiająca trzymanie, w SX230 HS jej nie było. Sprzęt jest wyposażony w odbiornik GPS; kto nie chce za niego dopłacać, ten może kupić wersję bez odbiornika, SX240 HS. Na górze po prawej stronie znajduje się chowana lampa błyskowa, a po lewej – wyłącznik, sterownik zooma i spust. Z przodu na lewo od obiektywu umieszczono lampkę wspomagającą autofokus.

Najedź wskaźnikiem myszy na zdjęcie, aby zobaczyć aparat z wysuniętym obiektywem

Z tyłu oprócz wyświetlacza umieszczono potężne kółko nastaw, obracające się z przyjemnym, wyraźnym oporem, cztery dobrze opisane przyciski funkcyjne oraz pierścień nastaw, połączony z krzyżakiem i przyciskiem dostępu do szybkiego menu. Po prawej stronie znajduje się gumowa klapka przykrywająca porty HDMI i USB.

 

 

Na wyświetlaczu znajdziecie wszystkie potrzebne informacje, jednak brakuje opcji histogramu na żywo. O jej działaniu przeczytacie na jednej ze stron ubiegłorocznego tekstu. Sam wyświetlacz jest dobrej jakości, choć pokazuje nieco za zimne kolory.

 

 

W menu Canona, czytelnym i wygodnym, znajdziecie wszystkie potrzebne ustawienia.

 

 

Szybkie menu nie budzi zastrzeżeń, chociaż w teście znalazły się aparaty wygodniejsze pod tym względem.

 

 

Tak samo jak zeszłoroczny model nowy Canon zasługuje na pochwałę za jakość obrazu. Algorytmy wyostrzania i odszumiania nie masakrują go, z tym że przy najdłuższej ogniskowej jest gorszy niż w przypadku SX230 HS. Wyraźnie widać przeszkadzającą aberrację chromatyczną (niebieską poświatę na kontrastowych krawędziach).

Obraz zarejestrowany w najniższej czułości jest szczegółowy i pozbawiony szumu; niestety, widoczne są aberracje chromatyczne (na tarczy zegarka). To samo dotyczy czułości ISO 200. Przy ISO 800 nieznacznie spada szczegółowość, natomiast najwyższe ustawienie, ISO 3200, nada się tylko do zdjęć wyświetlanych w niewielkim rozmiarze. Wprawdzie szumy zostały ładnie usunięte przez oprogramowanie aparatu, ale razem ze szczegółami.

 

Test lampy błyskowej nie wypadł zbyt dobrze. Użyta została za wysoka czułość, a modelka nie była dostatecznie oświetlona. Ostrość aparat złapał poprawnie, a balans bieli nie budzi zastrzeżeń.

Nocą automatyka nie poradziła sobie najlepiej. Zbyt niska czułość spowodowała użycie za długiego czasu, w efekcie zdjęcie jest lekko poruszone.

Kręcenie filmów nie jest mocną stroną sprzętu: miał problem z ustawianiem ostrości na bieżąco, a mechanizm sterowania zbliżeniem działa za wolno.