Virtual Vsync oraz HyperFormance
Należałoby zacząć od objaśnienia marketingowych grafik stosowanych przez producentów płyt głównych, którzy bardzo chętnie reklamują Virtu MVP w swoich produktach. Oto przykład:
Początkowo można odnieść (i słusznie) wrażenie, że zintegrowany w procesorze LGA1155 układ grafiki ma przyspieszyć samodzielną kartę o nawet 60%, tak jak kiedyś robiła to technika Hybrid SLI Nvidii czy Hybrid CrossFire AMD. Nic jednak bardziej mylnego, Virtu MVP nie ma z takim sposobem generowania obrazu nic wspólnego, choć pamiętając układ Hydra, można było firmę Lucid o to podejrzewać. Sugerowany w tym przypadku wzrost wydajności to tylko w jakiś sposób uśrednione przyspieszenie wynikające z zastosowania Virtual Vsync w stosunku do zewnętrznej karty z włączoną synchronizacją pionową. I to tak naprawdę robi znaczną różnicę. Zatem widząc takie zapewnienia, miejcie świadomość, że nie są to klatki znikąd, a jedynie zręczne manipulowanie faktami, w celach czysto reklamowych, oczywiście.
Jak zatem działa funkcja Virtual Vsync?
Po pierwsze, trzeba mieć świadomość tego, że aby funkcja Virtual Vsync dała jakiekolwiek efekty, płynność animacji musi wynosić co najmniej 60 kl./s, co w przypadku monitora o wysokiej rozdzielczości znacznie ogranicza liczbę gier. Karta graficzna powinna być znacznie mocniejsza, niż sugerują oficjalne wymagania systemowe. Powinien za nią nadążać procesor, aby nie dopuścić do spadków płynności animacji poniżej 60 kl./s. Na szczęście typowe FPP, w które gra się w trybie wieloosobowym, nie mają dużych wymagań lub pozwalają odpowiednio dostosować szczegółowość obrazu.
Trzeba też mieć świadomość, że ta funkcja nie ma wiele wspólnego z tradycyjną synchronizacją pionową i ograniczeniem do 60 kl./s (120 kl./s w przypadku monitora 120-hercowego). Programy do mierzenia wydajności, takie jak Fraps, oraz mechanizmy wbudowane w gry wskazują o wiele większe wartości.
Jednak pomimo tego udaje się uzyskać obraz bez wspomnianego tearingu. Jednak zintegrowany w procesorze Intela układ grafiki nie bierze udziału w renderowaniu obrazu 3D w grach, a jedynie służy do wyświetlania pulpitu oraz filmów HD. Dopiero gdy zostanie zainicjowany plik .exe, który jest na liście aplikacji w panelu Virtu MVP, karta zaczyna działać w trybie wyższym niż idle (czyli tak samo jak w poprzednim Virtu nigdy nie wyłącza się całkowicie). Dzięki temu, że jest to środowisko wirtualne (karta jest obsługiwana jako urządzenie wirtualne przez sterownik Lucida), śledzenie oraz synchronizacja są przypisane do zintegrowanego GPU Intela, a zewnętrzna karta graficzna może działać z pełną prędkością cały czas. Klatki, które nie mogę zostać wyświetlone w całości, są odrzucane i Virtu MVP dba o to, żeby nie powstał tearing. Szybkość renderowania jest mniejsza niż w przypadku karty podłączonej bezpośrednio do monitora z wyłączoną synchronizacją pionową, ale wrażenie płynności jest znacznie lepsze niż po użyciu zwykłej synchronizacji pionowej.
Jest to jednak najbardziej problematyczna część oprogramowania Virtu MVP – i nie w każdej grze się sprawdza. Zwykle ma spore problemy z cieniami. Dlatego jeśli w profilu gry Lucid wyłączył funkcję HyperFormance, można być na 99% pewnym, że nie będzie ona działać poprawnie po ręcznym wymuszeniu (chyba że to się zmieni w przyszłej wersji Virtu MVP).
HyperFormance do działania wymaga szybkości na poziomie 45 kl./s, a w połączeniu z Virtual Vsync – 60 kl./s. Dopiero powyżej tej wartości daje jakiekolwiek efekty.