Tryby działania i funkcje menu
Nikon J1 zapewnia cztery podstawowe tryby działania dostępne za pośrednictwem pokrętła z tyłu obudowy. Pierwszy z nich, „ruchome zdjęcie”, w pierwszej chwili wydał nam się bezsensowny. Po włączeniu go wybiera się przyciskiem F podkład muzyczny, a następnie komponuje kadr i naciska spust. Aparat nagrywa bardzo krótki filmik, który odtwarza w zwolnionym tempie z wybranym podkładem.
Jednak po przetestowaniu go w działaniu zmieniliśmy zdanie co do jego przydatności.
Drugi tryb dostępny na kółku to tryb „inteligentnego” wyboru zdjęcia. Aparat staje się typową „idioten-kamerą”. Niezrozumiałe jest dla nas, dlaczego Nikon postanowił oznaczyć tryb w pełni automatyczny białą ikoną, a konfigurowalny – zieloną. W znakomitej większości cyfrówek jest dokładnie odwrotnie. W pierwszym trybie można jedynie wybrać format zapisu i wielkość zdjęcia oraz przestrzeń barw, a także włączyć redukcję szumów i redukcję drgań. Przycisk F nie jest aktywny.
W tym trybie aparat zaczyna rejestrować zdjęcie jeszcze przed naciśnięciem spustu do końca. Automatycznie robionych jest pięć zdjęć, z których następnie w menu aparatu można wybrać najlepsze.
Następna pozycja na kółku to tryb filmowy. Przycisk F pozwala wybrać tryb rejestrowania obrazu, a w opcjach dostępne są ustawienia trybu wideo oraz część ustawień trybu foto – podczas filmowania można robić zdjęcia, nie przerywając nagrywania.
Kolejny tryb jest oznaczony zielonym aparacikiem i to on zainteresuje Was najbardziej. Daje dostęp do wszystkich półautomatycznych i ręcznych ustawień aparatu. W zależności od trybu zmienia się liczba informacji przedstawionych na ekranie LCD.
W trybie oznaczonym zieloną ikoną działają przyciski sterujące po prawej stronie tylnej ściany aparatu. Ekspozycję i tryb flesza zmienia się wygodnie, ale obsługa samowyzwalacza budzi wątpliwości: po zrobieniu zdjęcia samowyzwalacz za każdym razem jest wyłączany i trzeba ponownie ustawić opcje.
Przycisk F pozwala określić prędkość wykonywania zdjęć. W menu można też wybrać jeden z pięciu trybów fotografowania: automatyczny wybór scen oraz tryby: P (programowalna automatyka), A (priorytet przesłony), S (priorytet czasu) i M (ręczny). Można również wybrać jakość zapisu zdjęcia, rozdzielczość oraz tryb pomiaru światła.
Oprogramowanie aparatu pozwala swobodnie zmieniać balans bieli. Można wybrać ustawianie automatyczne, jedno z sześciu predefiniowanych oraz własnoręcznie wykonać pomiar. Na pochwałę zasługuje zakres możliwych ustawień czułości automatycznej: dostępne są aż trzy opcje.
Opcja Picture Control pozwala wybrać jeden z sześciu sposobów ingerowania aparatu w obraz. Jeżeli żaden z nich nie wyda się wystarczająco dobry, można ustawić własne parametry, regulując wyostrzanie, kontrast, jasność, nasycenie i odcień zdjęcia, a następnie zapisać je na karcie pamięci. Aparat umożliwia przełączanie przestrzeni barwnej zdjęć między sRGB a Adobe RGB. W menu dostępna jest też funkcja zwiększania rozpiętości tonalnej zdjęcia, D-Lightning.
Zmiany możliwe dzięki profilom w sekcji Picture Control można bez problemu symulować na komputerze. Godny uwagi jest jedynie profil czarno-biały, którego wybranie powoduje, że podgląd kadru na ekranie LCD również jest czarno-biały, co pozwala lepiej skomponować kadr.
Aparat pozwala włączyć redukcję szumów przy wysokich ustawieniach czułości i długich czasach naświetlania. Efekty działania pierwszej z tych opcji zobaczycie w części dotyczącej jakości obrazu. Nikon 1 J1 umożliwia robienie zdjęć z interwałometrem, który można dosyć elastycznie ustawiać. Stabilizacja obrazu może działać w trybie normalnym lub aktywnym (podczas śledzenia obiektów).
Nikon 1 J1 pozwala wybrać jeden z czterech trybów ustawiania ostrości: automatyczne, pojedyncze, ciągłe i ręczne. Pola AF mogą być wybierane automatycznie albo ręcznie, możliwe jest też śledzenie obiektów w kadrze. Mechanizm wykrywania twarzy działa bardzo dobrze.
Zarejestrowane materiały można filtrować według różnych kryteriów, można również w pewnym zakresie edytować je bezpośrednio w aparacie.
Do wyboru jest wiele poziomów zbliżenia podczas przeglądania zdjęć: od układu kalendarzowego poprzez coraz większe miniaturki po wycinki pełnego powiększenia.
Aktualizacja wewnętrznego oprogramowania obiektywów jest bardzo prosta: wystarczy skopiować pliki na kartę pamięci, włożyć ją do w pełni naładowanego aparatu i postępować zgodnie z poleceniami.
