Test płyt głównych z układem Intel B75 dla procesorów LGA1155

Podsumowanie

Stwierdzamy, że z punktu widzenia przeciętnego użytkownika, który składa komputer z tanich części, czyli kupuje procesor Core i3, Pentium lub Celeron, jedyną rozsądną opcją będzie płyta z układem B75, lub nawet H61 (zakładając, że nie potrzebuje portu SATA3 i kontrolera USB 3.0 w wersji Intela). Procesory te nie mają trybu Turbo i można w nich przyspieszyć co najwyżej zegar bazowy o kilka megaherców. Wzrost wydajności nie przekroczy kilku procent, a niezależnie od tego, czy będzie to płyta H61 czy Z77, mnożnika na wyższy nie da się zmienić. W tym przypadku sprawa jest jasna.

Ktoś, kto planuje późniejszą zmianę procesora na Core i5 lub i7, zwłaszcza w wersji K, powinien się przyjrzeć tanim płytom z układem Z77 lub wciąż obecnym na rynku wtórnym P67 oraz Z68. Z pewnością będzie bardziej zadowolony. Oczywiście, te rozważania dotyczą podkręcania, bo dla kogoś, kogo przyspieszanie podzespołów nie interesuje, kupowanie drogiej płyty głównej nie wydaje się najbardziej opłacalną opcją, nawet jeśli ma mocny procesor Core i7.

Która płyta oparta na układzie B75 jest najlepsza?

Jeśli chodzi o płyty B75, to zdecydowanie nie należą do równie ciekawego i różnorodnego segmentu jak modele z układem Z77. Stosuje się tutaj tanie rozwiązania i praktycznie zawsze o doborze komponentów decydują koszty. W płycie Intela znalazły się nawet nieco zapomniane już kondensatory elektrolityczne. Nie ma tu miejsca na takie ekstrawagancje jak w seriach ROG czy Sabertooth Asusa. Te produkty mają działać, nie zachwycać.

Płyty z układem B75 nie umożliwiały w zasadzie podkręcania, więc nasze podejście było skrajnie różne od tego, które zastosowaliśmy cztery miesiące temu, testując czołowe modele Z77 wszystkich producentów. Tym razem kładliśmy nacisk na inne elementy, takie jak:

• jakość zintegrowanego układu dźwiękowego (mierzona w RMAA 6.2.3),
• możliwości rozbudowy (liczba slotów i portów SATA oraz ich dostępność po zainstalowaniu karty graficznej zajmującej dużo miejsca),
• liczba wyjść obrazu (komplet D-Sub, DVI oraz HDMI uznawaliśmy za bardzo dobry, jedna płyta miała także DisplayPort)
• na samym końcu – możliwość delikatnego podkręcenia procesora przez zmianę częstotliwości zegara bazowego (zysk jest bardzo niewielki, bo zwykle nie przekroczy 150–200 MHz, ale w przypadku tanich procesorów Pentium czy Celeron każdy megaherc jest na wagę złota).

Po przeanalizowaniu testowanych płyt pod tym kątem postanowiliśmy odznaczyć cztery, które naszym zdaniem są warte tego, aby wziąć je pod uwagę przed udaniem się do kasy.

Jedną z nich jest bez wątpienia MSI B75A-G43.

dla MSI B75A-G43

Ta płyta zasłużyła na rekomendację z kilku względów. Wyniosła parę rozwiązań z droższych urządzeń (takie, jak cewki SFC i solidne radiatory na sekcji zasilania przykręcone śrubkami). Ponadto takich parametrów zintegrowanego układu dźwiękowego nie powstydziłby się niejeden model z układem Z77. Do tego dochodzi świetne rozplanowanie laminatu, w tym slotów pamięci i kart rozszerzeń, a także to, że płyta ma pełen komplet wyjść obrazu. Brak możliwości delikatnego podkręcenia przez zmianę częstotliwości zegara bazowego jest pewnym mankamentem, ale nie mógł zaburzyć naszej bardzo dobrej opinii o płycie, zwłaszcza że cena jest bardzo konkurencyjna. 

Drugą płytą, którą postanowiliśmy odznaczyć, jest Gigabyte B75-D3V. 

dla Gigabyte B75-D3V

Naszym zdaniem jest ona warta polecenia, ponieważ zarówno pozwala delikatnie podkręcić procesor, jak i zapewnia dobry układ dźwiękowy (choć nie tak dobry jak ten, który zastosowało MSI). Laminat został rozplanowany wzorowo, zarówno jeśli chodzi o możliwości rozbudowy komputera, jak i dostępność portów SATA i slotów pamięci po zainstalowaniu długiej karty grafiki. B75-D3V jako jedyna w teście miała port mSATA. Pewnym mankamentem może być brak wyjścia obrazu HDMI. Płyta została wyceniona adekwatnie do możliwości.

Trzecią płytą, którą uznaliśmy za godną wyróżnienia, jest ASRock B75 Pro3.

dla ASRock B75 Pro3

ASRock B75 Pro3 zasłużyła na nie bogatym wyposażeniem (dodatkowy kontroler SATA RAID), bardzo dobrym zintegrowanym układem dźwiękowym, nienagannym rozłożeniem elementów na laminacie oraz radiatorem na sekcji zasilającej procesor. Nie zabrakło także kompletu wyjść wideo, a wszystko to w akceptowalnej cenie. Szkoda, że brakło możliwości przetaktowania zegara bazowego, bo wtedy byłby to hit dzisiejszego testu. Cena jest dość rozsądna.

Ostatnią płytą spośród tych, którym przyznaliśmy rekomendacje, jest ASRock B75M-ITX. 

dla ASRock B75M-ITX

Uważa się, że płyty mini-ITX są traktowane przez producentów nieco po macoszemu i że dyktują oni ceny, jak chcą, bo rynek jest mały, a i konkurencja nieduża. Nawet jeśli to prawda, to wyraźnie wyłamuje się model ASRock B75M-ITX, mimo że jest nieco droższy od konstrukcji ATX. Jego układ dźwiękowy okazał się jednym z najlepszych w teście RMAA. Ponadto na tak małym laminacie znalazło się miejsce na port eSATA. Sekcja zasilająca procesor została wyposażona w tranzystory scalone, o lepszej sprawności energetycznej, niż zapewniają standardowe MOSFET-y, co w pewnym stopniu przełożyło się na wyniki w teście poboru energii elektrycznej. Płyta jest sprzedawana w umiarkowanej, jak na format mini-ITX, cenie.  

Trzeba jednak przyznać, że stawka była dość wyrównana, i także najdroższa płyta Asusa, P8B75-V, miałaby coś do powiedzenia, gdyby jej cena była odrobinę niższa. Jednak wahania kursu dolara, a także obniżki wprowadzane przez dystrybutorów czołowych producentów mogą sprawić, że za miesiąc czy dwa także ten model będzie godny polecenia. Ceny podzespołów komputerowych potrafią zmieniać się jak w kalejdoskopie.