Intel Z68 i płyty: Asus P8Z68-V PRO, Gigabyte GA-Z68X-UD3H, MSI Z68A-GD80

Intel Smart Response w praktyce

Swoje testy przeprowadziliśmy przy użyciu komponentów zaczerpniętych z platformy przedstawionej w artykule o intelowskich nośnikach SSD z serii 510. Całość została uzupełniona o dysk twardy Seagate Barracuda XT 2 TB oraz przeznaczony do wykorzystania techniki Smart Response nośnik Intel SSD 311 o pojemności 20 GB, który, co ciekawe, został wyposażony w 34-nanometrowe kości pamięci typu Single-Level Cell. Należy również dodać, że Intel SSD 311 nie jest sprinterem: prędkość sekwencyjnego odczytu wynosi do 200 MB/s, zapisu – do 105 MB/s, a losowego zapisu – 3300 IOPS. Pozytywnie zaskakuje jedynie prędkość losowego odczytu, która według danych technicznych kształtuje się na poziomie 37 000 operacji na sekundę. Niestety, cena tego specyficznego nośnika SSD wynosi 119 dol.

Wszystkie testy zostały przeprowadzone trzy razy, po czym wyciągaliśmy średnią z uzyskanych wyników. W przypadkach gdy włączona była technika Smart Response, wykonywany był dodatkowy pomiar, ponieważ pierwszego nie mogliśmy brać pod uwagę ze względu na sposób działania testowanej funkcji. Aby doszło do zapisania jakichkolwiek danych w pamięci podręcznej, czyli na nośniku SSD, wpierw system musi co najmniej raz uzyskać dostęp do danych – to tak zwany zimny przebieg.

Na początek sprawdziliśmy, w jaki sposób zachowa się typowy benchmark sprawdzający szybkość zapisu oraz odczytu. Od razu przekonaliśmy się, że Smart Response funkcjonuje prawidłowo, i od razu zauważyliśmy pewien problem. O ile przy odczycie odnotowaliśmy znaczną poprawę, to w przypadku zapisu pojawił się spadek szybkości. Wszystko więc wskazuje na to, że przez działanie w trybie RAID transfer jest ograniczony możliwościami nośnika SSD, a te w przypadku testowanego Intela 311 sięgają 105 MB/s. Inną ciekawostką jest to, że teoretycznie szybszy tryb maksymalizacji wypada znacznie gorzej od rozszerzonego.

PCMark Vantage uświadamia nam, że skok wydajnościowy pomiędzy konfiguracją z wyłączoną funkcją Smart Response a systemem, w którym ta technika jest aktywna, może być ogromny. W tym teście niemal doszliśmy do reklamowanego na pudełkach niektórych płyt głównych opartych na chipsecie Z68 czterokrotnego wzrostu wydajności – tym razem tryb maksymalizacji zachował się zgodnie z oczekiwaniami.

Program Photoshop CS5 otwierał się szybciej w systemie z włączoną funkcją Smart Response. Oczywiście, różnica niecałych 2 sek. zachwytów nie wywoła, ale na tym przykładzie widać, że przyspieszanie nośników w wykonaniu Intela ma przełożenie na jedną z kluczowych zalet SSD.

Czas na kopiowanie, czyli test, który jak się wydaje, ma mało praktyczne zastosowanie w przypadku konfiguracji Smart Response, trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której ktoś skasuje dopiero co skopiowane pliki, aby po chwili skopiować je jeszcze raz. Jednak pokazuje nam, o ile szybszy może być dostęp do często używanych plików przy wykorzystaniu techniki Smart Response. Dodatkowo widać jak na dłoni rzeczywistą przewagę trybu maksymalizacji nad domyślnym trybem rozszerzonym. W tym teście zaobserwowaliśmy również pewne niepokojące zjawisko. O ile przy drugim, trzecim i czwartym kopiowaniu, do którego mogą doprowadzić jedynie prawdziwi desperaci, czas potrzebny na wykonanie tej operacji znacznie się skrócił, to pierwszy przebieg przy włączonej funkcji Smart Response był zaskakująco długi: w obu trybach wyniósł blisko minutę dłużej niż w przypadku pozostawionego samemu sobie dysku twardego. To zaś oznacza, że codzienne operacje polegające na przenoszeniu z miejsca na miejsce coraz to nowych zdjęć, muzyki czy filmów mogą się nieco wydłużyć.

Czy w takim razie Smart Response to rozwiązanie warte zachodu? I tak, i nie. Jeżeli ktoś skusi się na płytę z chipsetem Z68, a w szufladzie znajdzie zalegający stary nośnik SSD, to grzechem byłoby nie wykorzystać tej techniki, bo w pewnych sytuacjach faktycznie zwiększy wygodę pracy w systemie operacyjnym. Niestety, w naszym odczuciu Smart Response nie powinien być celem samym w sobie. Zakładając optymistycznie, że tańsze płyty główne wykorzystujące chipset Z68 będą kosztowały około 550 zł, a do tego trzeba wydać dodatkowe 200–300 zł na nośnik SSD, pojawia się pytanie, czy nie lepiej rozejrzeć się za tańszą konstrukcją opartą na układzie P67 lub H67, a zaoszczędzone pieniądze przeznaczyć na standardowy nośnik SSD o pojemności 80 GB. I na to pytanie każdy powinien odpowiedzieć sam, zaglądając do portfela.