Intel Quick Sync
W ostatnich latach dekodowanie i konwertowanie materiałów wideo stało się głównym zadaniem pecetów. Sam serwis YouTube zmienił każdego posiadacza kamery w operatora filmowego. A rewolucja w dziedzinie urządzeń przenośnych tylko w tym pomogła. Większość kieszonkowych odtwarzaczy i smartfonów wymaga konwertowania dobrej jakości materiału wideo na bardziej skompresowane formaty. Ten trend zaczął się ujawniać ponad pięć lat temu, kiedy pojawiły się pierwsze nośniki filmów wysokiej rozdzielczości (HD), wyznaczające schyłek epoki standardowej rozdzielczości (SD). Już wówczas inżynierowie firmy Intel dostrzegli potencjał komputerów osobistych jako maszyn do obróbki materiałów wideo i zaczęli szukać rozwiązań przyspieszających kodowanie i dekodowanie strumieni wideo. Zarys tej funkcji procesorów Core drugiej generacji poznaliśmy dokładniej dopiero na IDF-ie 2010.
Technika znana jako Quick Sync wykorzystuje zaimplementowaną w procesorze wyspecjalizowaną strukturę krzemową, której zadanie polega tylko na przetwarzaniu strumieni wideo i akceleracji odtwarzania. Przeznaczenie części powierzchni rdzenia krzemowego pod takie układy wydaje się sporym „poświęceniem”. Cierpi na tym wydajność w grach lub szybkość samego procesora. Po dłuższym zastanowieniu można jednak stwierdzić, że to niewielka cena, jak na tak popularne zastosowanie.
Poprzednia generacja HD Graphics umiała obsłużyć strumienie: MPEG-2, VC-1 i AVC. Ale inne algorytmy kompresji obrazu stosowane w nowoczesnych formatach nadal nie były obsługiwane sprzętowo i musiały być przetwarzane przez nieprzeznaczone do tego jednostki, co z reguły oznacza spore zużycie zasobów i małą efektywność, a więc i pobór mocy. Sandy Bridge przynosi zmianę: cały wyspecjalizowany potok dekodujący multimedia obsługuje większość obecnie dostępnych formatów i algorytmów kompresji. Dzięki temu, że podczas intensywnych zadań dekodowania wideo większość obliczeń wykonuje wyspecjalizowany potok obliczeniowy, pozostałe zasoby CPU są stosunkowo mało obciążone i generują niewiele mocy i ciepła.
Co ważne, sprzętowy dekoder jest układem wielowątkowym i może przetwarzać wiele materiałów równolegle. Nasze testy potwierdziły, że zarówno HD 3000, jak i HD 2000 zapewniają płynność nawet podczas odtwarzania pięciu filmów 1080p. Warto dodać, że używając karty graficznej Nvidii, można oglądać trzy niezależne źródła Full HD, a w przypadku kart AMD – tylko jedno.
