artykuły

Ubuntu 11.04 – alternatywna do Windows darmowa opcja, czyli Linux jak narkotyk

Pomarańczowy jest lepszy

455 5 maja 2011, 08:48 Tomasz Kurzak

Przygotowanie do instalacji

Minimalne wymagania, jakie pomarańczowy Linux stawia przed sprzętem, nie są wygórowane. Jednak o Ubuntu zainstalowanym na takiej konfiguracji można powiedzieć jedynie tyle, że działa, o wygodnej pracy nie ma mowy. Oto one:

  • procesor taktowany zegarem 1 GHz,
  • 512 MB RAM-u,
  • 5 GB wolnego miejsca na dysku,
  • karta graficzna zdolna wyświetlać obraz w rozdzielczości 1024×768,
  • napęd optyczny CD/DVD lub możliwość uruchomienia instalatora za pomocą pendrive'a.

Aby dało się pracować z Natty Narwhal bez rwania włosów z głowy, potrzebny będzie dwurdzeniowy procesor (odpowiednik Pentium D 925 3,0 GHz), 1 GB RAM-u oraz karta graficzna porównywalna z Radeonem HD 5450 lub GeForce'em 210. Taka konfiguracja nie pozwoli jednak na uruchomienie wszystkich dostępnych w Compizie opcji. Aby to było możliwe, niezbędny jest dwurdzeniowy procesor z rodziny Dual Core lub Core 2 Duo, 2 GB RAM-u oraz karta graficzna GeForce 8600 GT.

Pierwsze zadanie, jakie staje przed użytkownikiem, to wybór odpowiedniej dla niego wersji systemu. Firma Canonical zaleca 32-bitową (desktop-i386). Dzięki zaimplementowanej w jądrze systemu obsłudze rozszerzenia PAE (ang. Physical Address Extension) Ubuntu nawet w tej wersji umie poprawnie zaadresować do 64 GB pamięci. Jednak właścicieli komputerów wyposażonych w procesory Core 2 Duo, Athlon 64 X2 i nowsze namawiamy do sięgnięcia po wersję 64-bitową. W większości zastosowań będzie ona szybsza, ponadto im większa wydajność komputera, tym różnice bardziej wyraźne. Canonical decyzję o promowaniu 32-bitowego wydania tłumaczy głównie tym, że Adobe Flash Player x64 nie jest aktualizowany regularnie, oraz tym, że nie jest to wtyczka otwarta, a Ubuntu chce pozostać dystrybucją zawierającą tylko wolne oprogramowanie. Te wyjaśnienia są o tyle dziwne, że wtyczka Adobe'a nie jest częścią dystrybucji (trzeba zdobyć ją samemu lub zaznaczyć podczas instalacji opcję pobierania oprogramowania firm trzecich), a konkurencja w postaci otwartego kodu, jak Gnash i Lightspark, jest dostępna już od dłuższego czasu i zapewnia podobną funkcjonalność.

Ubuntu 11.04 desktop-i386 na jednym z redakcyjnych komputerów (kliknij, aby powiększyć)

Druga decyzja polega na wybraniu wersji instalatora. Najpopularniejsza wersja (desktop) jest przeznaczona dla wszystkich komputerów z procesorami Intela i AMD, w tym produkowanych przez firmę Apple.

Wersja alternate przeznaczona jest dla tych użytkowników, którzy chcą wykorzystać potencjał drzemiący w macierzach RAID. W odróżnieniu od wersji desktop instalator działa w trybie tekstowym i umożliwia skonfigurowanie dysków tak, aby zapewniały bezpieczeństwo danych lub wzrost prędkości ich odczytu i zapisu, albo jedno i drugie.

Dodatkowe opcje w instalatorze wersji alternate (kliknij, aby powiększyć)

Po raz ostatni można skorzystać z odmiany Netbook Edition (NE). To właśnie w niej (Ubuntu Netbook Edition 10.04) użytkownicy po raz pierwszy mogli spotkać się z interfejsem Unity, który powstał z myślą o małych ekranach urządzeń ultraprzenośnych. Po wprowadzeniu Unity do wszystkich wydań Ubuntu rozwijanie tego wariantu przestaje mieć sens, ponieważ interfejs to jedyne, co odróżnia go od innych.

Przygotowanie nośnika i dysków

Następna kwestia to wybór nośnika, na którym zagości instalator systemu. Obrazy systemu mieszczą się na płycie CD. Jeśli komputer umożliwia uruchomienie instalatora z pamięci flash, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby utworzyć bootowalnego pendrive'a zawierającego pliki instalacyjne. Takie rozwiązanie jest wygodniejsze, a instalacja za pomocą dysków USB – zauważalnie szybsza. Do przygotowania takiego nośnika użytkownik może użyć bardzo prostych w obsłudze programów: Unebootin lub Universal USB Installer.

Programy do tworzenia instalatorów na nośnikach pamięci USB (kliknij, aby powiększyć)

Przygotowanie pamięci flash za pomocą proponowanych przez nas programów jest proste i zajmuje tylko kilka minut, z czego większość potrzebna jest na rozpakowanie i przekopiowanie plików. Wszystko, co trzeba zrobić, to wybranie z menu wersji systemu, którą chce się zainstalować, oraz wskazanie napędu, który posłuży do instalacji.

Przed zainstalowaniem systemu należy przemyśleć podział dysku na partycję i między różne systemy operacyjne. Jeśli Ubuntu będzie gościć w komputerze jako jedyny system, ten krok można pominąć. Gdyby jednak na dysku miał się znaleźć także np. Windows, należy miejsce zarezerwowane dla partycji NTFS tak zorganizować, aby wydzielić z niego wolną przestrzeń dla partycji linuksowych. Doskonałym, a do tego darmowym narzędziem do zarządzania partycjami FAT/NTFS jest program Easeus Partition Master. Pozwoli on przygotować powierzchnię dyskową do zainstalowania Ubuntu za pomocą kilku kliknięć.

Przypominamy też o kolejności instalowania systemów operacyjnych: najpierw systemy Windows (od najstarszych do najnowszych), a następnie Ubuntu lub inne dystrybucje Linuksa (w przypadku oprogramowania spod znaku pingwina kolejność nie ma znaczenia).

4