Przegląd nowoczesnych technik wyświetlania

EPD czyli elektroniczny papier

Ostatnią z omawianych w tym artykule technik jest elektroniczny papier, określany skrótem EPD (ang. Electronic Paper Display). Znacząco różni się on od wszystkich wcześniej opisanych typów wyświetlaczy, co wynika choćby z jego przeznaczenia. EPD miał zastąpić nie telewizor kineskopowy, a papier, który w odróżnieniu od telewizora nie pozwala prezentować ruchomych obrazów. Patrząc na wyświetlacz EPD, każdy użytkownik od razu zauważy ważną zaletę tego typu matryc: zupełnie nie męczą one oczu, gdyż nie wymagają ciągłego odświeżania obrazu. Z zewnątrz wyświetlacze EPD wyglądają jak książki w plastikowej obudowie z kilkoma przyciskami. Aby można było czytać tekst, konieczne jest zewnętrzne źródło światła do oświetlenia ekranu.

Elektroniczny papier to tak naprawdę tylko idea, którą można urzeczywistnić na różne sposoby. Najbardziej rozpowszechnioną obecnie odmianą EPD są rozwiązania E-Ink firmy o tej samej nazwie. Producentowi udało się na tyle poruszyć różne media, że skrót E-Ink jest powszechnie kojarzony jako nazwa elektronicznego papieru, tymczasem na rynku istnieje cały szereg konkurencyjnych technik, które równie dobrze spełniają założenia EPD.

E-Ink wykorzystuje zjawisko elektroforezy, która polega na oddzielaniu się od siebie cząsteczek o różnych rozmiarach pod wpływem prądu elektrycznego. Wyświetlacz elektroforetyczny jest zbudowany z ułożonych obok siebie komórek, które zawierają przeciwnie naładowane cząsteczki o różnej wielkości i barwie: w podstawowej, dostępnej obecnie odmianie – czarnej i białej. Cząsteczki te są ułożone pomiędzy matrycami elektrod, przez które po przyłożeniu odpowiedniego napięcia przepływa prąd grupujący molekuły o różnych barwach po przeciwnych stronach komórek. Zastosowanie przeźroczystych elektrod od frontu sprawia, że użytkownik widzi kolor cząsteczek znajdujących się przy wierzchniej stronie komórek, a ich duża grupa tworzy w ten sposób obraz.

Wyświetlacze firmy E-Ink mogą mieć rozdzielczość nawet rzędu 300 dpi, co pozwala prezentować czasopisma w jakości nie gorszej niż w wersji papierowej. Ponadto do podtrzymania obrazu nie jest potrzebne dostarczanie energii. Naładowane cząsteczki są zawieszone w przeźroczystym płynie, który po wstrzymaniu przepływu prądu utrzymuje je na swoich pozycjach. Wyświetlacze E-Ink powstają przez nadrukowanie komórek i sterujących nimi tranzystorów na cienkie plastikowe podłoże. Ta technika pozwala również nakładać komórki na szkło i wiele innych materiałów.

Zalety elektronicznego papieru uzyskano dzięki pewnemu kompromisowi: wyświetlacze tego typu nie mogą prezentować animacji. Pozwalają wyświetlać ruch tylko w zakresie potrzebnym do stworzenia podstawowego interfejsu użytkownika. Odświeżenie całej strony nie następuje błyskawicznie.