Cooler Master ATCS 840 – trzy wielkie turbiny i góra aluminium

Spis treści

Wydawałoby się, że Cooler Master nie musi już umacniać swojej pozycji na rynku. Produkuje obudowy dla niemal każdego segmentu i zdecydowana większość cieszy się ogromną popularnością. Takie serie, jak: Elite, Centurion, Dominator, Cosmos, to od dłuższego czasu jedne z najczęściej polecanych przez komputerowych entuzjastów. Ostatnio jednak producent ten zaczął chyba myśleć również o klientach o specyficznych gustach. I tak jak ostatnio zaprezentowana obudowa HAF 932 stylem po trosze nawiązuje do wzornictwa Anteców, tak ATCS 840 wydaje się kierowana do zwolenników aluminiowych i „prestiżowych” obudów, takich jak Lian Li.

Bryła ATCS 840 jest zatem bardzo prosta, choć nie aż tak, jak mogłoby się wydawać. Płaszczyzna frontu nie jest bowiem złamana pod kątem prostym, jak u konkurenta, lecz łagodnym łukiem przechodzi w boki obudowy. Bardzo ciekawie prezentuje się też wystający 2–3 cm do przodu panel w dolnej części. Dzięki niemu płaszczyzna frontu jest jednolita, a ukryty za nim wentylator może swobodnie czerpać powietrze z zewnątrz. Dużych rozmiarów, jakby chromowany znaczek Cooler Master niewątpliwie rzuca się w oczy, ale za bardzo pachnie szpanem, niczym logo Volkswagena na golfie. Za to napis ATCS 840 jest dyskretny i stylowy.

Jednak szlachetny wygląd nadaje obudowie przede wszystkim szczotkowane aluminium, które wykorzystano w poszyciu. I w gruncie rzeczy to wszystko, co można napisać na temat bryły i frontu. Zwolennikom takiego wzornictwa to wystarcza, a innym za sprawą tego ascetyzmu obudowa wyda się jedynie wielkim klocem. Jedni i drudzy zgodzą się jednak, że klasa tej obudowy wymaga bardzo oszczędnych środków, jeśli chodzi o wygląd. Cokolwiek będzie w środku – dzięki takiemu ubraniu komputer będzie prezentował się stylowo.

Panel wejść i wyjść multimedialnych wraz z przyciskami uruchamiającymi i resetującymi komputer oraz dwoma diodami producent umieścił z wierzchu, a dokładnie: nad najwyższą zatoką 5,25 cala. Klient sam musi ocenić, czy takie umiejscowienie będzie dla niego wygodne. To niejako wymusza ustawienie obudowy na podłodze lub niewiele wyżej, bo wykorzystane diody świecą naprawdę bardzo jasno. Gdyby znajdowały się na froncie, mogłyby razić niczym broń laserowa każdego, kto znalazłby się na wprost nich. A tak obudowę można wsunąć pod blat, gdzie nikomu krzywdy nie zrobi. Przyciski są wysokiej jakości – działają miękko i delikatnie. Nie przeszkadza nawet ich dość duży skok.

Panel wejścia-wyjścia ma postać uchylnej klapki, która otwiera się po naciśnięciu. Wszystko wykonano tutaj z aluminium. Odrobinę tylko rażą odsłonięte metalowe zatrzaski utrzymujące porty oraz sam mechanizm blokujący, na który składają się dwa mniejsze, równoległe zatrzaski. Niestety, jest on plastikowy. Ich precyzja działania jest mało „prestiżowa”, bo pomimo naciśnięcia i charakterystycznego „klik” klapce zdarza się nie wysunąć. Próba otwarcia panelu przez naciśnięcie w innym miejscu niż napis push zwiększa to ryzyko. Jednak ogólny odbiór tych rozwiązań jest bardzo pozytywny.

Zaraz za tym panelem rozpościera się wielka powierzchnia z drucianej siatki. To ona tak naprawdę decyduje o możliwościach wentylacji tej obudowy. Prześwitujące gdzieniegdzie długie ramiona wentylatorów przekonują, że mamy do czynienia z konstrukcją niebanalną… a do tego znacznie szerszą niż większość konstrukcji. Turbiny z boeinga musiały się gdzieś zmieścić.