ASUS M3N-HT Deluxe, ASUS Crosshair II i MSI K9N2 Diamond – test płyt głównych z chipsetem nForce 780a SLI

MSI K9N2 Diamond

MSI K9N2 Diamond to zdecydowanie bardziej „ekspresyjna” od ASUS-a konstrukcja, przynajmniej jeśli chodzi o uczucia, jakie wywołuje w użytkowniku. Znajdziemy tu szereg rozwiązań godnych naśladowania i kilka niewielkich wpadek, na szczęście niemających decydującego wpływu na ocenę całości. Testowaliśmy płytę w wersji 1.1.

Gniazda pamięci umieszczono na sposób AMD, tzn. moduły mające działać w trybie dwukanałowym umieszczamy obok siebie. Niestety, nie jest to idealne rozwiązanie – obecnie niektóre typy pamięci mają bardzo szerokie radiatory. W takim przypadku nie będziemy mogli ich używać, chyba że pogodzimy się z niższą wydajnością. Także wymiana modułów przy zainstalowanej karcie graficznej jest trudna, choć nie niemożliwa.

Układy nForce 780a i nForce 200 „chłodzone” są jednym radiatorem. To oczywiście zbyt mało, aby odprowadzić duże ilości ciepła. Radiator łączy się dwoma rurami cieplnymi z innymi elementami układu – radiatorem sekcji zasilania i radiatorem umieszczonym obok tylnego panelu. Po drodze na rurkach umieszczono jeszcze jeden radiator. To nie koniec – za radiatorem sekcji zasilania umieszczono wygiętą, żebrowaną rurkę cieplną (MSI takie rozwiązanie nazywa „Circu-pipe”), dochodzącą do radiatora na tylnym panelu. Ostatnim elementem układu jest następna rurka, łącząca radiator na tylnym panelu z radiatorem sekcji zasilania. Całość jest dość skomplikowana, ale utrzymuje dość niską temperaturę układów. Niestety, firma sama psuje swój pomysł, dołączając do płyty osłonę tylnego panelu, w której nie przewidziano otworu pozwalającego odprowadzać ciepło na zewnątrz poprzez umieszczony tam radiator. Być może w wersji sklepowej będzie to wyglądało inaczej.

Niestety, sporo da się zarzucić także położeniu innych elementów płyty. Złącze do zasilania wentylatora na procesorze umieszczono pomiędzy gniazdem procesora a elementami układu chłodzenia chipsetu, gdzie jest dość trudno dostępne. Ośmiopinowe gniazdo zasilania znajduje się za tylnym panelem w łatwo dostępnym miejscu, podobnie jak gniazdo zasilania 24-pinowe, ale zaraz obok tego drugiego umieszczono złącze napędu ATA. Po podpięciu kabla i taśmy robi się w tym miejscu nieco ciasno. Cztery złącza napędów ATA umieszczono poziomo, dwa następne – w tradycyjny sposób tuż za nimi, ale odsunięto je na sam brzeg płyty, tak więc nawet karta wielkości GeForce’a 8800 GTX nie blokuje do nich dostępu. Obok znajdziemy trzy złącza dla sześciu gniazd USB – jeśli zechcemy podłączyć śledzie z takimi gniazdami, w obudowie zapanuje niewielki bałagan. Na dolnej krawędzi płyty znajdują się: złącze wentylatora, napędu FDD, panelu przedniego obudowy, piny dla gniazda IEEE1394 oraz drugie złącze napędu ATA. W sumie da się więc podłączyć aż cztery napędy ATA. Obecnie wydaje się to przesadą. Przed ostatnim złączem PCI umieszczono dwa następne złącza wentylatorów, a za nim – trzy przyciski: POWER, RESET i CLR_CMOS. Za gniazdami USB znajdziemy następne złącza: portu COM i modułu TPM. Ponadto płyta ma jeszcze jedno złącze wentylatora – obok złączy napędów SATA.

Czy w zamian za nieco nieuporządkowane rozłożenie wyżej opisanych elementów płyty dostajemy coś szczególnego? Można tak powiedzieć, gdyż MSI P9A2 Diamond jest jedną z nielicznych płyt, w których po włożeniu karty graficznej z szerokim systemem chłodzenia nie blokujemy żadnego gniazda ani złącza. Nie uzyskano tego przez ograniczenie złączy kart rozszerzeń. Pod pierwszym PCI-E x16 znajduje się wolna przestrzeń, ale dalej umieszczono złącza: PCI-E x1, drugie PCI-E x16, PCI, trzecie PCI-E x16 i drugie PCI.

Na tylnym panelu płyty umieszczono gniazda PS/2 myszy i klawiatury, cztery USB, dwa RJ-45, pojedyncze IEEE1394 oraz dwa eSATA. Jest też złącze DVI.

Pięć gniazd minijack, optyczne S/PDIF oraz CD-in i piny do podłączenia przedniego panelu audio znalazły się na dołączonej do płyty karcie dźwiękowej Creative X-Fi Xtreme Audio.