ASUS M3N-HT Deluxe, ASUS Crosshair II i MSI K9N2 Diamond – test płyt głównych z chipsetem nForce 780a SLI

ASUS M3N-HT Deluxe

Podobnie jak większość ostatnio wypuszczonych na rynek płyt ASUS-a z wyższego przedziału cenowego, M3N-HT Deluxe stawia na nowoczesność i praktyczność rozwiązań. Dzięki temu użytkownik dostaje do ręki produkt starannie dopracowany i mogący być podstawą bardzo rozbudowanego i wydajnego komputera.

Przy pierwszym kontakcie płyta nie wprawia w osłupienie, ale z pewnością może się spodobać. Użyto tutaj wyłącznie polimerowych kondensatorów. Konstruktorom należy się uznanie za to, że na tak złożonej płycie z ogromną liczbą złączy nie dochodzi do kolizji pomiędzy poszczególnymi osadzonymi w niej elementami. Warto przyjrzeć się dokładnie takim elementom jak gniazda pamięci – bardzo mocno oddalonym od pierwszego ze złączy PCI Express x16, dzięki czemu wymiana modułów nie sprawia problemu. Także elementy układu chłodzenia zbudowano tak, że można zakładać na procesor niestandardowe systemy chłodzenia. Jeśli już o samym chłodzeniu mowa, składa się ono z kilku elementów. Na części układów sekcji zasilania umieszczono miedzianą płytkę. Na niej znajduje się duży miedziany radiator (cały układ wykonano z tego metalu), połączony dwiema rurkami cieplnymi z blokiem na układzie nForce 780a. Z kolei ten łączy pojedyncza, ale bardzo gruba rurka cieplna z niewielkim radiatorem układu nForce 200. Wydaje się, że to najsłabszy element całego układu, gdyż nForce 200 znany jest z wydzielania ogromnych ilości ciepła. Biorąc jednak pod uwagę to, że na płycie muszą dać się zamontować długie karty graficzne, trudno było rozwiązać problem w inny sposób. Na płycie umieszczono sześć złączy dla kart rozszerzeń. Najbliżej procesora znajduje się PCI Express x16, pod nim PCI, dalej drugie PCI-E x16, następne PCI, trzecie PCI-E x16 i na końcu PCI-E x1. Jeśli ktoś wpadnie na pomysł użycia trzech szerokich kart graficznych, zablokuje możliwość umieszczenia na płycie jakichkolwiek innych kart. Jednakże to raczej mało prawdopodobne rozwiązanie. Częściej znajdziemy na płycie pojedynczą kartę, maksymalnie dwie. Jeśli będą miały szeroki system chłodzenia, do dyspozycji pozostanie nam jedno złącze PCI, jeśli użyjemy kart jednoslotowych – wszystkie pozostałe. Pomiędzy pierwszym PCI a drugim PCI-E x16 wlutowano układ Express Gate. Obszerniej jego funkcję omówiliśmy, opisując płytę ASUS P5Q Deluxe.

Złącza wszystkich napędów (sześć SATA i pojedyncze ATA) umieszczono poziomo na brzegu płyty. Na dolnej krawędzi znajdują się piny do podłączenia panelu przedniego (poprzez ASUS Q-Connector), trzy złącza dla sześciu gniazd USB, dwa dla IEEE1394 (kontroler LSI FW322), jedno portu COM, a obok niego – napędu FDD. Rząd kończą bolce do podłączenia przedniego panelu audio. Ponad złączami panelu przedniego znajduje się zielona dioda informująca o podłączeniu do płyty zasilania.

Gniazda zasilania znajdują się ponad układami pamięci (24-pinowe) i za tylnym panelem (ośmiopinowe). Płytę wyposażono w ośmiofazowe zasilanie procesora i dwufazowe zasilanie pamięci i magistrali HT.

Za dźwięk odpowiada dobrze znany układ ADI AD1988B. Układ ten ma już swoje lata, ale nadal zapewnia bardzo wysoką jakość dźwięku.

Zwolennicy przeciągu w obudowie dostają do dyspozycji trzy dodatkowe złącza wentylatorów – jedno za gniazdami minijack tylnego panelu i dwa obok diody sygnalizującej podłączenie zasilania.

Tylny panel odkrywa sekret chipsetu – umieszczono na nim złącza HDMI oraz D-Sub. Jeśli chcemy podłączyć monitor przez złącze DVI, to musimy skorzystać z dołączonej do płyty przejściówki HDMI-DVI. Wadą rozwiązania jest pokaźna długość (wraz z wtyczką monitora), ale całość trzyma się bardzo pewnie i nie ma mowy o przypadkowym wysunięciu bądź wyłamaniu złącza.

Na tylnym panelu znajdziemy także gniazdo PS/2 klawiatury, cztery USB, elektryczne i optyczne S/PDIF, sześć minijack karty dźwiękowej, RJ-45 (kontroler Atheros F1) oraz eSATA (kontroler Marvell 6111).