Zarys historii nośników informacji. Część trzecia: jutro

HVD i nanorurki to bez wątpienia dwie najbardziej perspektywiczne technologie, które niebawem zagoszczą w naszych PC, gdy ceny odpowiednio spadną oraz zostanie dopracowana i udoskonalona technologia produkcji. Jednocześnie uczeni pracują nad wieloma innymi technologiami, które również mogą wnieść rewolucyjne zmiany nie tylko do sposobu przechowywania informacji, ale również metod jej użycia. Ponieważ nie jestem wszechwiedzący, wsparłem się literaturą.

Poniżej opisane informacje opracowałem na podstawie książki Tomasza Bilskiego PAMIĘĆ – nośniki i systemy przechowywania danych (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 2008). Zaznaczam to wyraźnie, bo zarzut plagiatu to ostatnie, co chciałbym usłyszeć po opublikowaniu mojego artykułu.

Pamięć MODS

Zasada jej działania oparta jest na modulacji nachylenia krawędzi rowka odczytywanej ścieżki, usytuowanego pomiędzy pitem (ślad wypalony laserem) a landem (niewypalony fragment rowka). Kąt ten może przyjmować 332 różne wartości. W rezultacie pojemność takiego dwuwarstwowego i dwustronnego dysku sięga 1 TB. Czy ta technologia się przyjmie, okaże się nie wcześniej niż w 2010 roku, gdy zadebiutuje na rynku.

Pamięć polimerowa

Pamięć ta wykorzystuje jedną z cech polimerów ciekłokrystalicznych. Cienka, o grubości molekuły warstwa polimeru zbudowana jest z wydłużonych, równoległych molekuł. Ułożona na niej druga warstwa składa się z molekuł obróconych o niewielki kąt względem pierwszej warstwy. Na skutek tego każda warstwa ma typowe dla siebie pasmo odbicia wiązki świetlnej o danej długości i polaryzacji. Nośnikiem warstw polimeru może być taśma, karta, dysk, a dane są zapisywane i odczytywane za pomocą jednego lub kilku laserów. Firma REVO zmodyfikowała budowę warstw przez zmieszanie ciekłokrystalicznych polimerów z materiałami światłoczułymi. W rezultacie oddziaływania promieni ultrafioletowych powstająca spolimeryzowana powłoka jest stabilna cieplnie i umożliwia odczyt danych z kilku warstw. Należy się spodziewać nośników danych o pojemności kilku TB.

Pamięć proteinowa

Światłoczułe proteiny, odkryte w bakteriach Halobacterium halobium, zamieniają energię światła w energię umożliwiającą metabolizm. Zachodzący proces jest bardzo podobny do fotosyntezy w roślinach. Proteiny te są odporne na temperaturę (do 140^oC), a zawarte w nich chromofory przyjmują wykrywalne i przewidywalne stany podczas naświetlania światłem o różnej długości fali. Co najważniejsze, można je ustabilizować polimerowo i stworzyć odpowiednie matryce pamięci, które z kolei umożliwiają produkcję bloków pamięci. Zawartość pamięci działającej na tej zasadzie może być kasowana na dwa sposoby: termicznie (całość danych) lub światłem o długości fali 413 nm (wybrane strony pamięci). Setki megabajtów danych mogą być przechowywane w kilku miligramach substancji, której wyprodukowanie nie sprawia najmniejszego problemu.