Zarys historii nośników informacji. Część trzecia: jutro

Nanorurki węglowe

Przeciwnie niż holografia, technologia ta jeszcze nie może się pochwalić konkretnymi rozwiązaniami użytkowymi o większym stopniu skomplikowania. Jednak uważam, że ma wprost niesamowity potencjał. Badania są cały czas prowadzone, a wyniki uzyskiwane w skali laboratoryjnej potwierdzają oczekiwania i zapowiadają prawdziwy przełom w wielu dziedzinach techniki. Czym więc jest nanorurka? Wystarczy spojrzeć na rysunek poniżej.

 

Nanorurki węglowe to zbudowane z węgla struktury nadcząsteczkowe, mające postać walców ze zwiniętego grafenu (jednoatomowej warstwy grafitu). Najcieńsze mają średnicę rzędu nanometra, a ich długość może być miliony razy większa. Ścianka nanorurki ma grubość pojedynczego atomu. Nanorurki są niezwykle wytrzymałe na rozrywanie, mają unikalne własności elektryczne oraz są znakomitymi przewodnikami ciepła. Te własności sprawiają, że są badane jako obiecujące materiały do zastosowań w nanotechnologii, elektronice i optyce, a także jako element konstrukcyjny i narzędziowy. Istnieje kilka typów nanorurek, różniących się układem atomów oraz liczbą warstw. Różnice wyraźnie widać na zaprezentowanym rysunku. Istnieje też możliwość wyprodukowania nanorurek zwiniętych w nanotorusy, o zaskakujących parametrach magnetycznych. W interesującej nas dziedzinie nanorurki z powodzeniem zostały już użyte do produkcji tranzystorów, które mogą być przełączane zaledwie jednym elektronem. Są też moduły pamięci stworzone z wykorzystaniem metod litografii, która pozwala na usuwanie błędnych struktur. Spore osiągnięcia na tym polu ma firma IBM. Jeżeli do tego dodać, że nanorurka przewodzi ciepło 15 razy lepiej niż miedź, teoretycznie powinna przewodzić tysiąckrotnie większy prąd niż przewód miedziany o porównywalnym przekroju oraz zachowuje strukturę i właściwości do 750°C, to rewolucja w elektronice jest pewna. Jedynym problemem jest opanowanie bardziej efektywnej technologii produkcji nanorurek, która na razie jest droga i mało wydajna. Obecnie udaje się wyprodukować nanorurki o długości kilku centymetrów. Na potrzeby elektroniki wystarcza, ale to jeszcze zbyt mało w innych dziedzinach techniki. Jednak to tylko kwestia czasu i pieniędzy.