Dyski DVD
Wprawdzie dyski CD umożliwiają zapis danych multimedialnych, jednak wyraźną przeszkodą w zastosowaniu ich jako nośnika danych jest ograniczona pojemność. Nad koncepcją wykorzystania lasera do zapisu cyfrowego obrazu wideo na płytach pracowało wiele firm, poczynając od lat 70. minionego wieku. Jednakże dopiero z początkiem lat 90. firmy: Toshiba, Panasonic i Time Warner, wspólnie zaprezentowały optyczny dysk wideo SD (ang. Super Density), a działające niezależnie od siebie firmy Philips i Sony przedstawiły dysk MM CD (ang. multimedia CD), bardziej znany jako HD CD (ang. High Density CD). Systemy SD i HD CD były bardzo zbliżone, jednak nie były kompatybilne. Aby uniknąć sytuacji, jaka miała miejsce w przypadku standardów VHS i Betamax, z udziałem 10 koncernów powstało DVD Forum, które w 1995 roku zaproponowało jeden wspólny standard DVD (ang. Digital Video Disc), przeznaczony głównie do zapisu wideo. Ponieważ dysk ten znalazł również inne zastosowania, zmieniono jego oficjalną nazwę na Digital Versatile Disc. Jednym z założeń, które przyjęto podczas konstruowania DVD, było zachowanie kompatybilności z CD. W praktyce oznacza to możliwość odczytu i zapisu w napędzie DVD płyt CD. Opracowana technologia zapewnia pojemność 4,7 GB, co pozwala na zapisanie na jednostronnym, jednowarstwowym nośniku (dzięki kompresji MPEG-2) ponad 120 minut obrazu wideo, napisów w wielu językach oraz trzech wielokanałowych ścieżek dźwiękowych w systemie 5.1 Dolby Digital. Było to możliwe dzięki zastosowaniu lasera o mniejszej długości fali (czerwonego), co z kolei umożliwiło zmniejszenie wymiarów pitu i landu. W efekcie wzrosła pojemność płyty. Oczywiście powstały również płyty DVD dwustronne i wielowarstwowe, o pojemności do 18 GB. Wszystko to spowodowało powstanie wielu standardów, w których mogą być zapisywane płyty DVD. Najbardziej popularne są standardy: DVD-R, DVD-RW, DVD+R, DVD+RW.
Dążenie do zwiększenia pojemności płyt DVD zaowocowało stworzeniem płyt dwustronnych oraz wielowarstwowych, których pojemność obecnie sięga 60 GB. Tak duże pojemności uzyskano dzięki zastosowaniu lasera o długości fali 405 nm (niebieskiego) w urządzeniach HD DVD (ang. High Definition DVD). Jakby tego wszystkiego było mało, niezależnie od technologii HD DVD powstała technologia Blu-ray, w skrócie BD (ang. Blu-ray Disc). Również ona wykorzystuje laser 405 nm, ale istotnie różni się budową dysku, jego pojemnością (większą od HD DVD), mocą używanego lasera, metodami kodowania i organizacją danych. Oczywiście oba systemy są niekompatybilne. Obecnie wygląda na to, że HD DVD nie utrzyma się na rynku.
Wprawdzie wszystkie technologie DVD są bezdyskusyjnymi liderami, jeśli chodzi o zapis danych multimedialnych, ale ich rola w przechowywaniu danych wyraźnie maleje. W tej dziedzinie prymat przejęły i dzierżą pamięci flash.