Oprogramowanie
Na dołączonej do zasilacza płycie CD znajduje się oprogramowanie P-Tuner. Jego działanie uzależnione jest od poprawnego podłączenia cienkiej wtyczki wyprowadzonej z zasilacza do komputera, na którym jest zainstalowane. Specjalna przejściówka ze śledziem, o której wspomnieliśmy na stronie z opisem okablowania, umożliwia uruchomienie oprogramowania na zewnętrznym komputerze (np. laptopie).
Do czego właściwie jest P-Tuner i co ma wspólnego z zasilaczem? P-Tuner to aplikacja pozwalająca obserwować zachowanie zasilacza podczas pracy i zmieniać jego liczne ustawienia. Główne okno programu ma charakter bardziej informacyjny. W pierwszej linii mamy liczniki cyfrowe oraz graficzne, które przedstawiają bieżące oraz szczytowe zapotrzebowanie na moc. Poniżej znajduje się część związana z napięciami na poszczególnych liniach zasilania. Następna w kolejności jest sekcja powiązana z natężeniem (bieżące i szczytowe), a po niej liczniki prezentujące prędkość obrotową wentylatora zamontowanego wewnątrz zasilacza oraz jednego z podpiętych do zasilacza. Ostatnia sekcja to temperatury z czujników. Mamy tutaj wartość z sensora umieszczonego wewnątrz zasilacza oraz cztery liczniki opisane jako T1, T2, T3 i T4, na których wyświetlane są temperatury z podłączonych do zasilacza dodatkowych czujników termicznych. Aby łatwiej było określić, gdzie temperatura jest zbyt duża, możemy nadać poszczególnym „licznikom” odpowiednie nazwy. Nie musimy dzięki temu zapamiętywać, która część okna odpowiada danemu czujnikowi.
W sekcjach dotyczących napięcia i natężenia znajdują się przyciski o nazwie ALL. Po ich naciśnięciu otwierają się nowe okna, w których prezentowane są wyniki dla wszystkich linii zasilania jednocześnie. Rezultaty wyświetlane są w postaci liczb i słupków, z wyszczególnieniem minimalnych i maksymalnych dopuszczalnych wartości.
Na samym dole głównego okienka umieszczono sześć przycisków w dwóch grupach. Po lewej stronie znajdują się przyciski do przełączania kolejnych funkcji głównego okna: M – measurement (pomiar), C – control (kontrola), A – alarm. Z drugiej strony mamy przyciski do minimalizowania okna, wyłączania oprogramowania oraz wyłączania lub włączania diod LED, które świecą na niebiesko we wnętrzu zasilacza.
Następne okno, kryjące się pod tajemniczą literką „C”, pozwala wreszcie zmienić jakieś ustawienia. W części Fan Speed mamy możliwość wyboru jednego z trzech predefiniowanych przez producenta trybów działania wentylatora. Do wyboru są tryby: Performance, Normal oraz Silence. Oprócz tego możemy utworzyć własny tryb działania wentylatora, uzależniając jego obroty (napięcie dostarczane do wentylatora) od temperatury. Ustawienia te możemy zastosować zarówno do wentylatora zamontowanego w zasilaczu, jak i do jednego z wentylatorów wewnątrz obudowy, podłączonych bezpośrednio do zasilacza. O ile dla wentylatora z zasilacza temperatura mierzona jest tylko przez sensor „zasilaczowy”, o tyle do drugiego z wentylatorów możemy przypisać dowolny z podpiętych do zasilacza czujników temperatury. Niestety, tzw. mapa pracy ma charakter liniowy i od ustalonego punktu prędkość obrotowa wentylatora rośnie proporcjonalnie do temperatury. Szkoda, że nie można zaprogramować kilku kluczowych punktów, by krzywa zależności pomiędzy temperaturą a napięciem była bardziej złożona.
Druga część, Voltage, jest chyba ciekawsza i bardziej użyteczna. W zakładce tej możemy ręcznie regulować napięcie dla linii: +3,3 V, +5 V i +12 V. Wartość zmienia się suwakiem. Oczywiście jesteśmy ograniczeni przez odpowiednie wartości minimalne i maksymalne, tak by nie można było uszkodzić zasilacza i pozostałych komponentów komputera. To chyba dobre posunięcie, bo jesteśmy pewni, że zaraz znaleźliby się ciekawi działania komputera przy +15 V :]. Wprowadzone tutaj zmiany natychmiast przekładają się na informacje prezentowane w pierwszej zakładce.
Ostatnie okno, jak sama nazwa wskazuje, służy do ustawiania różnego rodzaju alarmów. Alarmy mogą być związane z mocą, napięciem, natężeniem, prędkością obrotową wentylatorów lub temperaturą.
