W 80 rdzeni dookoła przyszłości

Co się z tego da zrobić?

Na dzień dzisiejszy praktyczna użyteczność układu Polaris jest, pomimo jego gigantycznej wydajności, wręcz znikoma. Natomiast plany na przyszłość przedstawiają się szalenie obiecująco.

Pierwszy krok to wyposażenie układu w pamięć SRAM, dostępną dla każdego z jąderek przez jego router. W takiej postaci będzie on mógł znaleźć wiele różnych zastosowań. Kolejny krok, dużo ciekawszy, to zastąpienie części zmiennoprzecinkowych PE jądrami klasycznymi, z ALU, czyli architektura heterogenicznego jądra. I krok następny – wszystkie jądra przybierają charakter CPU ogólnego przeznaczenia. Jak wykorzystać powstałą w ten sposób potęgę? Tu jest zagadka, ale...

... rozwiązanie może przyjść szybko.

Jak już wspomnieliśmy na wstępie, szybciej niż można się spodziewać na podstawie publikowanych tu planów Intela. Jak wielu Czytelników zapewne już wie, niedawno powstała Intel Visual Computing Group (VCG) – dział zajmujący się procesorami graficznymi. VCG zapowiada swój GPU, zdolny do rywalizacji z najszybszymi układami NVIDII czy AMD/ATI już na 2009 rok – bardzo szybko, jak na formujący się jeszcze zespół. Trudno się oprzeć wrażeniu, że punktem wyjścia do tej konstrukcji jest właśnie... układ dziś prezentowany pod nazwą Polaris. Przypomnijmy, że Polaris zawiera rozwiązanie problemu, który wciąż ogranicza możliwości stosowania szybszego taktowania procesorów graficznych – opóźnień transmisji sygnału zegarowego na wielkich chipach. To właśnie dlatego obecne GPU pracują z relatywnie niskimi częstotliwościami...

Oczywiście jest to kolejna „zgadywanka”, ale przecież Czytelnicy wiedzą, że lubię zgadywać. Czasem udaje mi się trafić...