Wśród normalności
Popatrzmy, jakie szanse daje wielojądrowa platforma grom. O Quake 4 już pisaliśmy, ale to jeszcze nie wszystko, co może interesować graczy. Ot, choćby popularny 3DMark05...
Ten benchmark wyraźnie preferuje platformę dwurdzeniową, a zróżnicowanie pomiędzy jednym i czterema CPU jest małe. Podobnie zresztą ma się sytuacja w ocenie potencjału obliczeniowego procesora.
Co prawda 3DMark05 najchętniej widziałby platformę z trzema rdzeniami, ale różnice pomiędzy dwu- i czterordzeniową platformą są znikome.
Nowocześniejszy 3DMark06 będzie może lepiej wykorzystywał wielordzeniową platformę?
Rzeczywiście, widać różnice w wynikach, zależnie od liczby procesorów (czy raczej jąder obliczeniowych) w systemie. Ale wyjaśnijmy sobie, że 3DMark06 do oceny ogólnego wyniku wlicza również bezpośrednią wydajność CPU – bo przecież „coś” musi obliczać warstwy symulacji fizycznej i sztucznej inteligencji, jakie we współczesnych grach coraz bardziej angażują procesor.
Tu widzimy wyraźnie ocenę skalowalności liczby rdzeni obliczeniowych, wystawioną przez 3DMark06 – po ogromnym skoku wydajności przy przejściu z jednego na dwa rdzenie, dalszy postęp jest już wolniejszy, chociaż wciąż wyraźny. Ale ile współczesnych gier jest w stanie to wykorzystać? Niektóre z nich zachowują się zaskakująco...
Zdecydowanie jednowątkowy Far Cry najlepiej sobie radzi na platformie... dwurdzeniowej, a dalsze zwiększanie liczby jąder prowadzi do pogorszenia wyników...
WinRAR w wersji SMP zachowuje się przewidywalnie – przybywa jąder, to i przybywa wydajności, choć nie jest to zależność liniowa.
Ale przynajmniej wszystko jest jasne. Mniej jasne staje się w przypadku jednowątkowego trybu pracy tego samego programu.
Program, na którego wydajności nie robią wrażenia dwa i trzy jądra, przy czterech dostaje nagłego przyspieszenia! Niewielkiego, ale wyraźnego.Tego w żaden sposób nie potrafię wyjaśnić. Chyba, że po wyjaśnienie sięgniemy do pakietu, który wyjaśnił już wiele wątpliwości...