NZXT Apollo i Lexa - obudowy dla wybrednych

NZXT Lexa

Druga z prezentowanych obudów firmy NZXT to zupełnie inna liga. Lexa, bo o niej mowa, to bardzo lekka, bo wykonana w całości z aluminium i plastiku konstrukcja cechująca się niebanalną stylistyką. Model jest drugim po wspomnianym na początku artykułu Trinity, należącym do serii Classic. Minimalistyczna powłoka, symetryczne kształty i przewiewne wnętrze to bez wątpienia atuty, którymi trudno wzgardzić. Przyjrzyjmy się jej z bliska.

NZXT Lexa ma wysokość 52 cm, szerokość 22 cm i głębokość 57 cm. Obudowa jest bardzo lekka - waży zaledwie 5,8 kg. Wyposażona jest w trzy wentylatory 120 mm i jeden 80 mm, a także w trzy czujniki temperatury. W przeciwieństwie do innych obudów NZXT, Lexa dostępna jest tylko w jednym kolorze (czarnym). Przedni panel obudowy pokryty jest cienkimi płatami aluminium, pokrytymi lakierem sprawiającym, że można się w obudowie przejrzeć :-)

Lekko zmatowione lustro z przodu niektórym potencjalnym nabywcom może nie odpowiadać. To oczywiście kwestia gustu, choć trudno nie przyznać w takiej sytuacji choć odrobiny racji. Zwłaszcza jeśli nie będziemy uważać, aby nie dotykać przedniego panelu palcami. Dotyczy to przede wszystkim osób o pocących się dłoniach. Niestety na panelu obudowy mogą pozostawać bardzo niemiłe dla oka odciski, do usunięcia których nie wystarczy maźnięcie rękawem, na przykład koszuli.

Do zalet obudowy jak najbardziej należy zaliczyć umieszczenie przycisku włącznika komputera u góry, a nie standardowo przy zewnętrznych komorach napędów. Dlaczego zwracamy na to uwagę? A dlatego, że w przypadku obudów z drzwiczkami każdorazowe włączenie lub wyłączenie komputera wymaga otwarcia ich i zamknięcia. Co prawda przeciętny użytkownik nie włącza i wyłącza komputera co dziesięć minut, ale mimo to ten drobny szczegół konstrukcyjny uznajemy za drobną, ale jednak zaletę. Otwarcia drzwiczek wymaga za to dostęp do przycisku resetującego komputer, ale to rozwiązanie należy uznać za standardowe i bezpieczne.

U góry, za przyciemnianą szybką, znajduje się mały wyświetlacz, z którego odczytywać będziemy mogli temperatury wskazywane przez trzy czujniki termiczne. Do nich wrócimy jeszcze później.

Lewą ścianę obudowy w dużej mierze wypełnia akrylowe okno. Jeśli bocznej klapie obudowy przyjrzeć się dokładniej, nietrudno zauważyć, że jest ona bez mała identyczna jak ta, którą widzieliśmy w obudowie Apollo. Jedyna różnica to zatrzask - w przypadku Leksy, z zamkiem na klucz oraz chromowanym obramowaniem, które w obudowie Apollo jest czarne. Identycznie w przypadku tej obudowy wygląda także wentylator umieszczony w oknie - podświetlany na niebiesko i osłaniany przez estetyczny, metalowy filtr.

NZXT za zaletę obudowy Lexa uważa jej symetryczność. Chodzi tu przede wszystkim o łukowaty przód i tył. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że gdyby obudowa miała formę sześcianu, to także byłaby symetryczna. Punkt widzenia zależy najwyraźniej od punktu siedzenia. O ile łukowaty przód obudowy można łatwo wyjaśnić (zamierzenie: estetyka), to ten sam kształt z tyłu wymaga już chwili namysłu...

Podobnie jak w obudowie Apollo, także i tutaj zastosowano dwie podstawki na zasilacz, ułatwiające jego montaż i demontaż.