Wiwa HD 138 - mały odtwarzacz DivX i DVD

Spis treści

Po raz kolejny mieliśmy okazje przyjrzeć się odtwarzaczowi marki Wiwa. Tym razem trafił do nas model HD 138, najmniejszy odtwarzacz tej marki, oferujący jednak co najmniej te same parametry, jakie spotkać można było w modelu większym, HD 238. Jak prezentuje się mały odtwarzacz Wiwa i czego można po nim oczekiwać, zobaczycie poniżej.

Jak to wygląda



Odtwarzacz Wiwa HD 138 nie posiada pełnych wymiarów typowego sprzętu audio-wideo. Obudowa jest węższa od standardowych 19 cali. Widać to już po wymiarach samego opakowania urządzenia. Wewnątrz niego, prócz samego odtwarzacza, znajdziemy pilot zdalnego sterowania, jeden przewód oraz instrukcję obsługi.



Zarówno samo opakowanie jaki i instrukcja obsługi są opisane i napisane w języku polskim, i potrafią zdradzić podstawowe funkcje odtwarzacza i przybliżyć jego obsługę. Jednak w odróżnieniu od opakowania, wykonanego z dbałością, instrukcja jest marną kserokopią, nie przystającą do reszty, opakowania oraz jego zawartości (przy czym nie chodzi tu o zawartość merytoryczną, ale o formę). Na szczęście by obsługiwać Wiwę nie potrzeba często zaglądać do instrukcji zbyt często, więc ewentualny estetyczny szok użytkownikom nie grozi.



Sam odtwarzacz na pierwszy rzut oka sprawia dobre wrażenie. Elegancko zaprojektowany, srebrny, z lustrzanym, niewielkim akcentem, został wyposażony w cienką tackę na płytę, dokładnie taką, jaką można było zobaczyć już w wersji HD 238. Przedni panel odtwarzacza wyposażono jedynie w dwa przyciski. Jeden to włącznik, drugi odpowiada za wysuwanie i chowanie tacki. Poza nimi nie ma tu przycisków, a za kontrolowanie innych funkcji odpowiada pilot zdalnego sterowania. Lepiej go nie gubić.



Cienka tacka nie sprawia najlepszego wrażenia. Po otwarciu jest bardzo elastyczna, jednak w porównaniu do poprzedniczki z HD 238 poprawiono tu nieco wklęsły kształt utrzymujący płytę w odpowiednim miejscu, przez co krążek już na nim łatwiej umieścić. Poprzedni odtwarzacz pod tym względem był bardzo wrażliwy. Delikatne poruszenie płyty mogło ją wybić z odpowiedniego położenia.







Na przedni panel trafił jeszcze wyświetlacz. Zrezygnowano w tym wypadku z turkusowych literek na rzecz wyświetlacza bursztynowego. To prosty wyświetlacz prezentujący najbardziej potrzebne funkcje. Jednak i tutaj nie doczekaliśmy się zamontowania w urządzeniu tak prostego gadżetu, jakim jest zegarek, działający w czasie czuwania sprzętu. Po przejściu Wiwy w stan czuwania, ekranik zamiera.



Zamiast zegarka jest jednak inny niewielki, ale potrzebny gadżet, czerwona dioda czuwania, położona zaraz przy wyświetlaczu. To właściwie wszystko, jeśli chodzi o przód urządzenia.

Przenosząc się na tył, zaczepimy na chwilę o spód odtwarzacza. W naszym testowym modelu już po wyjęciu z pudełka nie było jednej z gumowych nóżek urządzenia. To kłopot, bez gumowego kółka postawienie odtwarzacza przykładowo na wzmacniaczu może pozostawić na obudowie tego drugiego rysy. Ciekawe, czy w innych egzemplarzach klej trzyma równie kiepsko.

Tył odtwarzacza to standardowa grupa gniazd spotykanych już na poprzednich modelach tej marki. Mamy tu złącze SCART oraz złącza odpowiedzialne za wysyłanie stereofonicznego dźwięku drogą analogową, złącze coaxial oraz optyczne, odpowiadające za dźwięk cyfrowy, a także grupę gniazd pozwalających na przesyłanie obrazu (Video, S-Video, SCART).

Poza gniazdami, tylni panel informuje nas także o regionie w jakim działa napęd DVD. W tym wypadku to region drugi. Tutaj też znajduje się wyprowadzenie gniazda zasilania.







Razem z odtwarzaczem nie otrzymujemy przewodu do gniazda SCART, ale tylko prosty przewód do przesyłania obrazu wideo i dźwięku stereofonicznego.