Testy syntetyczne
Zastanawiając się nad tym, jakiej wydajności możemy się spodziewać po nowym procesorze powinniśmy przypomnieć, że oznaczenie modelu w przypadku procesorów Sempron odnosi się do wydajności procesorów Celeron, a nie jak w przypadku Athlonów – do Pentium 4. Stąd Sempron 3400+ (2 GHz, 256 KB cache L2) może w niektórych aplikacjach być wolniejszy, niż Athlon 64 3000+ (2 GHz, 1 MB cache L2). Jednak procesor ten zawiera usprawniony kontroler pamięci, który być może podniesie wydajność do poziomu Athlona 64 3000+.Na kolejnych stronach prezentujemy wyniki testów opatrzone krótkim komentarzem. Uwaga! Tak naprawdę chyba nie ma takiego procesora, który zostałby przetestowany wszystkimi używanymi przez nas benchmarkami. Wychodzimy jednak z założenia, że lepsza jest jakakolwiek informacja niż żadna, więc podajemy wyniki nawet jeśli nie dysponujemy ich kompletem (na przykład dla wielu procesorów brakuje nam wyników dość uciążliwego testu SYSmark 2004). Natomiast Intel nie życzy sobie, byśmy podawali tylko część wyników – albo wszystkie, albo żadne. W związku z powyższym, na wykresach nie znajdziecie odniesienia do wydajności układów Intela.
Ponieważ macie sporo krytycznych uwag pod adresem benchmarków syntetycznych, dziś ograniczamy się do niezbędnego minimum. Na początek testy pamięci wykonane za pomocą ScienceMarka 2.0. Jak widać, praca w systemie 64-bitowym pozwala na znacznie szybsze przesyłanie danych pomiędzy jednostką ALU (Arithmetic Logic Unit) a pamięcią podręczną L1. Takie zjawisko obserwowaliśmy już w poprzednich testach, a nowy Sempron jest tylko potwierdzeniem tych obserwacji. Jednak test wydajności cache L2 oraz pamięci RAM nie wypada już tak dobrze – w systemie 64-bitowym transfer jest wolniejszy niż w 32-bitowym. Może to być efekt zbyt wąskiego gardła, jakie stanowi szyna łącząca L2 z ALU, jednak bardziej prawdopodobna jest słaba optymalizacja samego testu ScienceMark 2.0, który dopiero od niedawna jest dostępny w wersji 64-bitowej.
Widać też, że szybkość przesyłania danych w systemie 32-bitowym we wszystkich trzech procesorach utrzymuje się na bardzo zbliżonym poziomie – ok. 2,9 GB/s. Również podobne są opóźnienia w dostępie do danych, choć w nowym Sempronie są nawet nieco krótsze (88 cykli zegara) niż w Athlonie 64 3000+.
Kolejne trzy testy można uznać za aplikacyjne, ponieważ są to typowe zadania matematyczne, w których liczy się zarówno moc procesora, jak i wydajność pamięci. Wynik testu Molecular Dynamics nie jest zaskoczeniem – np. w przypadku Turionów pracujących pod kontrolą systemu 64-bitowego obserwowaliśmy bardzo duży przyrost wydajności w stosunku do systemu 32-bitowego, nie inaczej jest w przypadku Semprona. Co ciekawe, mimo mniejszej pamięci podręcznej, Sempron 3400+ zauważalnie pokonuje Athlona 64 3000+.
Również drugie zadanie matematyczne zaszyte w ScienceMarku pokazuje przewagę wersji 64-bitowej nad 32-bitową, choć różnica jest zdecydowanie mniejsza. W tym przypadku Athlon 64 3000+ sprawdza się znacznie lepiej, co może być efektem większej pamięci podręcznej L2. Dodajmy również, że w tym teście całkiem nieźle wypadają np. procesory Pentium M z buforem o pojemności 2 MB, co potwierdzałoby znaczący wpływ wielkości cache na ostateczny wynik.
Z kolei test szyfrowania danych z użyciem algorytmów AES wykazuje praktycznie liniową zależność od częstotliwości pracy procesorów. Oczywiście stwierdzenie to dotyczy układów o zbliżonej architekturze. Niestety, nie mamy wyników z systemu 64-bitowego, ponieważ ScienceMark 2.0 w tych warunkach podaje bardzo zawyżone, mało wiarygodne dane.
Przeprowadziliśmy także krótki test za pomocą PCMarka04 – nie jest to benchmark zoptymalizowany do pracy w środowisku 64-bitowym, więc wyniki dotyczące Semprona 3400+ są praktycznie niemal takie same w obu systemach. Stosunkowo niewielka pamięć podręczna tego układu powoduje, że wynik dotyczący pamięci jest nieco słabszy niż w przypadku Athlona 64. Jednak zestaw testów dotyczący CPU oraz wynik ogólny stawia Semprona praktycznie na równi z Athlonem 64.
