Na początku września ubiegłego roku Intel zaprezentował
swój pierwszy nośnik SSD (ang.
Solid State Drive). Wówczas na rynku dominowały rozwiązania korzystające z kontrolerów firmy JMicron, a te, jak wielokrotnie wykazano, nie należały do najbardziej udanych. Oczywiście, istniały również konstrukcje innych producentów (takich jak Mtron), jednak były dosyć drogie i trudno dostępne. Intel w swoich nośnikach postanowił zastosować własne kości pamięci i kontrolery. I jak się okazało, była to decyzja jak najbardziej słuszna. Seria X25-M, określana jako
mainstream (ang. główny nurt), szybko podbiła rankingi wydajności oraz serca recenzentów i użytkowników końcowych. A to był dopiero początek kanonady. Intel w swojej strategii wprowadzania procesorów zawsze miał jakiegoś asa w rękawie w postaci modelu z dopiskiem
Extreme Edition. Nie inaczej było w przypadku nowych nośników SSD. Równolegle z modelem X25-M na rynku pojawił się X25-E, bardzo drogi i produkowany w niewielkich ilościach, wykorzystujący kości flash typu SLC (ang.
Single-Level Cell). O ile X25-M potrafił swoją wydajnością zawrócić w głowie, o tyle seria
Extreme wyrywała ją razem z kręgosłupem bez żadnego ostrzeżenia. Minął prawie rok. Pozostali producenci nie próżnowali i w międzyczasie zalewali rynek przeróżnymi modelami, które już nie były kierowane tylko do tych najbogatszych. Dystans wydajnościowy sukcesywnie się zmniejszał. Aż gigant z Santa Clara postanowił pokazać drugą generację swoich nośników SSD – pojemniejszą, szybszą i co najważniejsze, tańszą od poprzedniczki.
więcej »
