Hollywood znów poległo? Świat odwraca się od filmów 3D

Do zobaczenia w następnej dekadzie? Od lat 50-tych ubiegłego wieku, Hollywood mniej więcej raz na dziesięć lat próbuje wywołać manię filmów wyświetlanych w trzech wymiarach. Do tej pory fascynacje tą technologią szybko zanikały. Wielkie wytwórnie filmowe jednak bez przerwy do niej wracają i starają się wypełnić nią dziury powstające w wyniku braku pomysłów na naprawdę ciekawe produkcje.

Nie inaczej jest tym razem. Przed premierą filmu "Avatar" cała branża filmowa oraz dystrybutorzy stanęły na głowie aby kolejny raz przyciągnąć widzów do kin nie po to aby zobaczyli ciekawy film, ale żeby mogli "rozkoszować się" trójwymiarowym obrazem. W ślad za nimi ruszyli producenci telewizorów (choć nie tylko), którzy "Trzy De" starają się przenieść do domów. Wszyscy jednak okazują się przegrywać z klientami.

Z najnowszych danych firmy analitycznej BTG Research wynika, że "Avatar" był tylko chwilową iskrą dla powrotu manii 3D. Od premiery filmu, kolejne produkcje przynoszą coraz mniej zysków. Coraz więcej widzów, mając do wyboru seans 2D i 3D, wybiera ten pierwszy. Wielu komentatorów branży filmowej odnosi się do ostatniego, głośnego tytułu "3D", czyli "Clash of the Titans". W amerykańskich kinach atmosfera, w trakcie trójwymiarowych seansów, wcale sielska nie była. Projekcja filmu powodowała, że z sal kinowych ludzie znikali przed pojawieniem się napisów końcowych.

Podobnie jest w trakcie seansów innych filmów wyświetlanych w 3D. Najczęściej widzowie skarżą się na dwie sprawy. Po pierwsze, okulary polaryzacyjne powodują zmęczenie oczu, u niektórych doprowadzając do łzawienia. Inną kwestią, podnoszoną nawet częściej jest to, że obraz przez okulary jest zbyt ciemny.

Dlaczego? Dlatego że tuż po roznieceniu zainteresowania filmami 3D, Hollywood po cichu (choć błyskawicznie) zaczęło ciąć koszty. Kolejne produkcje, po "Avatarze" wcale nie są już realizowane w 3D. Nie są w ogóle do tego przystosowane. Dopiero na etapie końcowym produkcji, gotowy materiał 2D jest przetwarzany na 3D i w takiej formie trafia do kin. W tej sytuacji widzowie widzą obraz w mocno zaciemnionej formie. W trakcie projekcji "Clash of the Titans", wychodzący z sali (przed zakończeniem filmu) widzowie narzekali na to, że niewiele widzą. W niektórych momentach części obrazu, według nich, były zupełnie niewidoczne - przez okulary.

Powodem jest to, że przetwarzanie filmu do "formatu 3D", a później jego projekcja w kinie wymaga dodatkowych nakładów finansowych. Wytwórnie oszczędzają, nie obniżają cen, ale za to cierpią widzowie. Jak problem ten można rozwiązać? Podnosząc ceny biletów! Wynikać miałoby to z konieczności dostosowania sprzętu projekcyjnego do tego typu "tanizny 3D". Najczęściej bowiem stosowany jest pojedynczy projektor, który naprzemiennie wyświetla ramkę dla oka lewego i dla prawego. W przytłaczającej większości kin z projektorami 3D, taka konfiguracja nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej jasności obrazu. Wyjątki to kina IMAX - w ich przypadku odpada kwestia jasności obrazu. Kwestia ceny jednak pozostaje.