ech Intel ma racje ze zrezygnowal z tej technologi, bo da dopiero zysk w nowych programach. To sie nie oplaca bo nowe programy pisze sie na wielojadrowosc.

nie powiem, calkiem interesujace spekulacje

zastanawiam sie tylko po co klasc taki wielki nacisk na przyspieszenie wykonania pojedynczego watku skoro w tym momencie szansa na to ze na komputerze wykonuje sie mniej watkow niz posiada on rdzeni jest chyba ujemna a skoro tak to wystarczy tylko sprawnie przyporzadkowywac te wszystkie watki do roznych rdzeni zeby procesor wielordzeniowy pokazal co potrafi a poszczeglne rdzenie mialy co robic

co prawda pierwsza część twojej wypowiedzi zaprzecza drugiej ale próbując iść twoim tokiem rozumowania to ja powiem że na 64 bity też pisze się programy i co z tego mamy ... windowsa xp 64 ??? z wielowątkowością może być podobnie... aczkolwiek na tym etapie rozwoju procesorów wielordzeniowych nie ma co spekulować... czas pokaże czy faktycznie wielordzeniowość będzie wykorzystywana przez programistów...


edit: świetny artykuł tzn. doskonale się czyta bo z punktu merytorycznego nie będą próbował go oceniać...

Mamy linuxy 64 bitowe...nie samym windowsem człowiek żyje

Artykul swietny
Swoja droga, K8L to na tyle odlegla przyszlosc, ze do tego czasu Intel zmontuje razem cztery Conroe i tez bedzie mogl sie pobawic w Mitosis

Artykuł bardzo fajny. Czekam na kolejne

Bravo ten Pan z Entera pisze prawie tak samo dobrze jak
Uran z www.dzikie.net
Pzdr

Bardzo ciekawe spekulacje, jednak nie wierzę aby ta akademicka technika została zaimplementowana w przyszłych procesorach, przede wszystkim dlatego że wymaga ona przekompilowania programów, więc nie oferuje żadnych korzyści użytkownikom obecnych programów. Dlatego też Intel zamiast tej mitozy postawił na wspólną pamięć cache L2, co przyspieszyło działanie wszystkich programów.
Moim zdaniem problem w wykorzystaniu procesorów wielordzeniowych polega na nieadekwatności języków programowania (kompilujących do kodu maszynowego, a nie do pośredniego dla maszyny wirtualnej) takich jak C i C++ do programowania współbieżnego. Współbieżność powinna być cechą samego języka programowania, a nie być dodatkiem (takim jak np. biblioteka threads).
Przykładem takiego języka współbieżnego jest Ada, ceniona przez amerykańskich wojskowych, niestety jest ona oparta na składni podobnej pod Pascala, w wyniku czego nie zyskała ona dużej popularności.
Innymi wadami C i C++ są brak ochrony stosu i kontroli zakresu tablic, przez co programy napisane w tych językach są podatne na zdalne ataki metodami powodującymi przepełnienie bufora. Jest to poważny problem, gdyż współbieżność jest związana nie tylko z komputerami wieloprocesorowymi ze wspólną pamięcią, ale także z systemami rozproszonymi komunikującymi się przez sieć komputerową.

rewelacyjny artykul -oby wiecej takich

Pan Ryszard Sobkowski na łamach pclab.pl no no Piła naprawde sie postarałes sie
Kilka lat temu kiedy czytałem kazdy numer entera , zawsze zaraz po nowosciach czytałem R.S , publikacja jak zawsze ciekawa i to bardzo miło sie czytało.
Piła wiecej takich nazwisk na pclab i konkurencje wykosicie.