W świetle premier takich przebojów, jak Doom 3 czy Far Cry, zadaję sobie pytanie, co jest motorem napędowym tych tytułów. Abstrahując już od najnowszych rozwiązań technologicznych, jakie twórcy zaimplementowali do silników wspomnianych gier, aby efekt końcowy wprawiał gracza w zachwyt, a z konfiguracji sprzętowych wyciskał siódme poty. Co sprawia, że te gry są tak bardzo grywalne? Klimat z całą pewnością. Mechanika rozgrywki – owszem. Fabuła? Niekoniecznie. Co z tego, że tak naprawdę najnowsze hity są merytorycznymi kalkami kultowych tytułów sprzed lat? Różnią się jedynie jakością grafiki i efektami specjalnymi, rzadko kiedy wnoszą do samej treści gry coś nowego i świeżego. Pomimo tego Doom 3 czy Far Cry idealnie pokazują, że pomimo swych wtórności potrafią przykuć do monitorów graczy na wiele godzin. Sprzedają się świetnie i mało kto żałuje, że wydał pieniądze na pudełko. W końcu premiery quasi-hitów chociażby z ostatnich sezonów (Breed, Kreed, Chrome, Unreal 2, Postal 2) pozostawiały bardzo wiele do życzenia. Wizualnie prezentowały się świetnie, ale im dalej gracz poznawał fabułę, tym mechanika grywalności stawała się mniej dopracowana. A jak jest w przypadku najbardziej oczekiwanych strzelanin tego roku? Nie oszukujmy się – zachwalany i rzekomo przełomowy Doom 3 to nic więcej, jak poczciwy Half-Life opowiedziany przez id Software, a Far Cry to nic innego, jak pokazówka możliwości genialnych koderów z Niemiec, którzy swoje tech-demo dla NVIDII przerobili w banalną merytorycznie strzelaninę, będącą kalką chwytliwych pomysłów sprzed lat. więcej »

Saga Tomb Raider ma swój początek w 1996 roku, kiedy to na rynku pojawiła się pierwsza część gry. Zrobiła prawdziwą furorę na rynku gier komputerowych i w szybkim tempie wspinała się w rankingach najlepszych gier. Eidos Interactive, wydawca gry, postanowił - wykorzystując ogromną popularność Tomb Raidera (a zwłaszcza głównej bohaterki gry, seksownej pani archeolog, Lary Croft) - zbić fortunę na kolejnych częściach sagi. Powstały druga oraz trzecia część gry, jednak zostały zdecydowanie chłodniej przyjęte przez graczy, niż pierwszy Tomb Raider. więcej »

Święta Bożego Narodzenia to czas magiczny. Chwila oddechu i wytchnienia dla skołatanej duszy, balsam na gorączkę dnia powszedniego. Czas na zadumę, rodzinne spotkania przy wigilijnym stole. Jest to również czas zasłużonego, jakże potrzebnego wypoczynku. Wreszcie, jest to czas, kiedy możemy na dłuższą chwilę zatrzymać się przy klasycznych przebojach, które zapisały się złotymi literami w annałach elektronicznej rozrywki. Oczywiście my, ekipa PCLab.pl, zachęcamy Was przede wszystkim do aktywnego wypoczynku. Lecz cóż zrobić, gdy za oknem mroźno i wieje, a Wy nie macie nic innego do roboty? Zapraszamy wówczas przed monitory. Czas odgrzebać stare, lecz jeszcze jare przeboje. Oto wybór redakcji na długie, zimowe wieczory. Artykuł dedykujemy raczej miłośnikom gier typu RPG, chociaż mamy gorącą nadzieję, że zwolenników FPP również zainteresujemy opisywanymi tytułami. więcej »

W dniach 23-24 października w warszawskiej hali Centrum Expo XXI odbyły się targi Warsaw Game Show. To jedna z największych imprez poświęconych grom w Polsce. Ponieważ PCLab.pl był jednym z patronów medialnych targów, oczywiście nie mogło nas tam zabraknąć. Poniżej przedstawiamy zestaw zdjęć, które wykonaliśmy podczas obu dni targowych. więcej »

Gra CSI: Crime Scene Investigation: Dark Motives powstała na kanwie serialu telewizyjnego o tym samym tytule. Jako iż moja styczność z TV ogranicza się praktycznie do Atomówek, Patrolu Czasowego, tudzież okazyjnych transmisji zawodów sumo, nie miałem więc przyjemności zapoznać się z ową kryminalną produkcją. Trudno... muszę rozczarować tych wszystkich, którzy trzymają nad łóżkiem plakaty z roznegliżowanymi aktorami serialu (obu płci...). więcej »

Pięć tysięcy uczestników. Pięćdziesięciu finalistów. Hala Expo XXI wieku. Tysiące kibiców. Counter-Strike. Need for Speed: Underground. Warcraft 3. Starcraft. Rywalizacja na najwyższym polskim poziomie. Osiem godzin toczonych non stop zmagań o prymat w kraju i szansę zawojowania świata. I myśmy tam byli, zawody i hostessy zobaczyli... więcej »

The Westerner jest grą przygodową zrealizowaną całkowicie w zawsze modnej technice 3D. Rasowym przygodówkom 3D wcale to nie szkodzi, a nawet wręcz przeciwnie. Grim Fandango czy Gabriel Knight 3 są przykładami zaiste doskonałych przygodówek 3D. Nowsze tytuły, jak Broken Sword 3 czy Largo Winch są już mniej perfekcyjne, tracąc głównie nie na wykonaniu, lecz na nie za dobrej fabule. Wszakże stawianie The Westerner w tak dostojnym gronie jest nieporozumieniem. Tytuł ten jest bowiem przygodówką przeznaczoną dla dzieci i bardzo młodych graczy. Nawet ktoś, kto przeszedł kuriozalną pierwszą część Syberii, zanudzi się w The Westerner (nie mówiąc już o graczach-weteranach, nadal mających w pamięci serię przygód Guybrusha z The Monkey Island). więcej »

Na początku lat osiemdziesiątych, młode małżeństwo, Ken i Roberta Williams, stworzyło swoją pierwszą grę przygodową, zatytułowaną Mystery House. Kto by pomyślał, że oto rodzi się jedna z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych firm w branży komputerowej rozrywki. Trudno bowiem wyobrazić sobie rynek gier przygodowych bez firmy Sierra. Aż do początku lat dziewięćdziesiątych, firma Kena i Roberty Williams, była praktycznie hegemonem na polu gier przygodowych. Flagowym produktem Sierry była zawsze seria King's Quest. Ale nie tylko. Tytuły takie, jak: Police Quest, Space Quest, Quest for Glory, Willy Beamish, Codename: Iceman, Goldrush, Laura Bow - zapisały się złotymi literami w księdze elektronicznej rozrywki. O tak, gracz mógł wcielić się w dzielnego, praworządnego policjanta, lub też w bohatera żywcem wyrwanego z kart klasycznej powieści fantasy. Kosmiczny śmieciarz - Roger Wilco ze Space Questa ratował zaś całe planety i galaktyki.

Lecz cóż to? Któż to zmierza w naszą stronę? Ho, ho, toż to bohater nie lada! Czterdziestka na karku, zapadnięta klata, pognieciona marynarka, rozchłestana koszula, lekka łysinka, złoty łańcuch na szyi, wzrost nikczemny. Toż to Larry Laffer we własnej osobie! Tak, proszę szanownej publiczności. Oto najbardziej zwariowany bohater gry komputerowej. Zwariowany, lecz jakże prawdziwy. Larry ma głęboko w pogardzie ratowanie świata. Nie obchodzą go krwawe zemsty, walka o równość i sprawiedliwość. Dlaczego? Ponieważ Larry ma ważniejsze rzeczy na głowie. Larry musi zaliczyć kolejną panienkę! No dobrze, zasłania się poszukiwaniem Wielkiej Miłości. Nie mydl oczu, Larry! Dobrze wiemy, że byczek lubi brykać... więcej »

Zauważyliście już na pewno, że od niedawna przeprowadzamy testy wydajności w grze Doom III Alpha 0.02. Jeśli chcecie porównać swoje komputery do naszych, oto krótki przepis, jak uruchomić w Doom III tryb timedemo. więcej »

Rynek gier „akcji” na komputery osobiste, jest dosyć specyficzny. Różnej maści znawcy i wizjonerzy, od lat przepowiadają mu rychły upadek. Powód jest prozaiczny, ekspansja konsol, szczególnie na rynkach zachodnich, jest wręcz porażająca. Galopujące piractwo powoli skłania programistów do przerzucania się na bardziej lukratywny i pewny rynek konsol. Praktycznie jedyną domeną szeroko pojętych gier zręcznościowych, niezagrożoną ekspansją konsol nowej generacji, pozostają gry z gatunku First Person Shooter (FPS)/First Person Perspective (FPP). Takie tytuły, jak zapowiadany Half-Life 2 czy trzecia odsłona legendarnego Dooma, pozwalają mieć nadzieję, że gracze nie zasną przed monitorami swoich poczciwych składaków, których wartość na ogół przewyższa kilkukrotnie cenę najdroższej konsoli. Skąd te dywagacje odnośnie kondycji elektronicznej rozrywki? Oto mało znany zespół programistów ze Szwecji postanowił wstrzelić się w rynkową niszę produktem, który aspiruje do tego, by zostać godnym następcą takich gier, jak Interstate 76 czy stareńki Quarantine, dodając szczyptę szaleństwa rodem z kontrowersyjnego Carmageddona. Czy taki melanż pomysłów z różnych produkcji udał się developerom z firmy GRIN? Za chwilę się przekonamy... więcej »

Za oknem śnieżna zawierucha, nadal króluje długa noc. Plan Hausnera jeszcze nie wszedł w życie. Cóż robić w czasie wszechobecnego marazmu i zimowego, sennego nastroju? Oczywiście czas zerknąć na półkę ze starymi hitami. Czas odkurzyć starą czapkę pilotkę i zagłębić się w świat "mechwojowników". Kiedy już zmęczą nas wojaże w ogromnych, stalowych maszynach, polecamy zerknąć łaskawym okiem na absolutny, komercyjny megahit ze stajni Blizzarda, czyli osławioną, drugą część Diablo. Osoby niezbyt gustujące w zapaszku naoliwionej kolczugi, tudzież niewygodnej misiury, z pewnością zanurzą się w dystopijną, mroczną wizję przyszłości, serwowaną w grze Deus Ex. Na koniec zaś Szef Kuchni poleca silikonowe balony, sztuk dwa, w piątej odsłonie przygód Lary Croft, która nijak zginąć nie może, choć byłoby to już wskazane, biorąc pod uwagę fatalną, szóstą część gry. Kto wie, może jeszcze kolejne dwa głupawe filmy fabularne z Angeliną Jolie i w końcu przestaną reaktywować trupa.

Tak więc zapraszamy! Klasyka dobra rzecz, a prezentowane w poniższym artykule tytuły nie wymagają potężnych akceleratorów 3D za niebotyczne pieniądze, ani też procesora, którego taktowanie idzie już w gigahertze. więcej »

W dwóch poprzednich częściach cyklu staraliśmy się odpowiedzieć na pytanie, czy można zarabiać pieniądze poprzez grę w internecie. Opisaliśmy m.in. turnieje oraz zakłady bukmacherskie. O ile turnieje wymagają diabelnej wręcz zręczności manualnej, o tyle aby zarobić na zakładach bukmacherskich, należy wykazać się potężną wiedzą, a nieraz także znajomościami. więcej »

Gry i rozrywka są chyba ostatnimi dziedzinami aplikacji dla indywidualnego odbiorcy, w których oprogramowanie komercyjne broni się skutecznie przed bezpłatną konkurencją. Do czasu – wieloplatformowy BZFlag stoi u bram.

Battle Zone capture Flag to pełna nazwa gry, łączącej cechy FPS-a z prostą symulacją walki. Krew nie leje się strumieniami, bo uczestnikami walki są czołgi. Co najwyżej latają kawałki pancerza. Gracze obserwują grę z wirtualnego wnętrza pojazdu. Nie bez powodu użyłem liczby mnogiej – gra z założenia jest sieciowa, dlatego – jak sparodiował znany przebój pewien kabaret - „bo do tanka trzeba czworga”. A nawet im więcej, tym lepiej. więcej »

Michelle Pfeiffer w roli Patience Phillips była dzika i nieokiełznana. Postać Catwoman jednoznacznie kojarzy się nam z tą aktorką oraz obrazem "Batman powraca" w reżyserii Tima Burtona. Historia Batmana, jak i wszelkich powiązanych z nim bohaterów, od dłuższego czasu była tematem tabu wśród producentów filmowych. Wszystko za sprawą Joela Schumachera, który po sukcesie Batman Forever postanowił nakręcić Batman & Robin. Film jakże spektakularny, ale zarazem ogromnie infantylny i zniechęcający na dobrych kilka lat do dalszych ekranizacji przygód mrocznego rycerza z Gotham City. Dopiero teraz coś się ruszyło – Christopher Nolan (Memento, Bezsenność) podjął się reżyserii "Batman Begins", zupełnie nowej wizji Człowieka-Nietoperza. Nic więc dziwnego, że inni reżyserzy postanowili iść za ciosem – w efekcie powstał film "Catwoman". Oddzielna produkcja opowiadająca od nowa losy Patience Phillips. W tytułową rolę tym razem wcieliła się Halle Berry, zaś jej przeciwniczką została Sharon Stone. W produkcję wpakowano ponad sto milionów dolarów. Berry odziano w lateksowe, emanujące seksem wdzianko. Uzbrojono ją w bicz i kazano prężyć się i wyginać do kamery. Seksem może i powiało, ale mało kto zechciał za niego płacić. Film "Catwoman" okazał się zarówno moralną, jak i komercyjną klapą – sprzedane bilety nie pokryły nawet połowy kosztów produkcji, zaś krytycy nie zostawili suchej nitki zarówno na Halle, jak i Sharon. Zanim jednak "Catwoman" okazała się klapą, wszyscy producenci ślepo wierzyli w ten projekt. Wierzyli do tego stopnia, że Electronic Arts (mająca prawa do komputerowych i konsolowych adaptacji filmów Warner Bros.) postanowiła stworzyć grę o przygodach Patience. Tak też się stało – stworzono atrakcyjny model Halle Berry, seksownie go odziano, zaś sama aktorka użyczyła grze swojego głosu. Czy ta recepta na spełnienie się amerykańskiego marzenia o komercyjnym sukcesie mogła nie wypalić? więcej »

Gram już chyba szóstą godzinę, gdy za oknem zaczyna wstawać słońce. Nie jest dobrze. Najpewniej cały dzień mam już z głowy – nie dość, że się nie wyśpię, to na dodatek będę zupełnie nie do życia dla wszystkich dookoła. Wszystko to dlatego, że tak bardzo lubię grać na komputerze. Ile już dni zeszło mi na tej rozrywce? Sam nie wiem, bo nawet tego nie liczę! Najgorsze jednak, że tak naprawdę nic z tego nie mam - może poza własną satysfakcją. Granie na komputerze jest niewątpliwie relaksujące, a niektórzy twierdzą nawet, że wyrabia dość przydatne cechy charakteru, o zdolnościach manualnych już nie wspominając. Niestety, są one także złodziejem czasu, a co gorsza, są złodziejem czasu zupełnie bezproduktywnym.
więcej »

Zapraszamy do przeczytania drugiej części naszego mini-przewodnika po tym, jak można zarabiać pieniądze poprzez grę w internecie. W poprzedniej części zarysowaliśmy problem oraz omówiliśmy jedno z jego potencjalnych rozwiązań, czyli udział w turniejach. Dzisiaj natomiast piszemy o zakładach bukmacherskich.
więcej »