Firma Leadtek znana jest w Polsce przede wszystkim z kart graficznych (WinFast) czy tunerów telewizyjnych. Nie wszyscy jednak wiedzą, że Leadtek produkuje także wiele innych urządzeń, jak np. wideotelefony, systemy GPS czy kamery przemysłowe. Najnowszym wynalazkiem firmy Leadtek, którego prototypy mogliśmy oglądać już podczas ubiegłorocznych targów CeBIT, są okulary z wbudowanymi miniaturowymi wyświetlaczami LCD. Urządzenie o nazwie Xeye zakładamy na głowę, a przed oczyma ukazuje się nam obraz, który sprawia wrażenie ekranu o przekątnej 50 cali oglądanego z odleglości około trzech metrów. Leadtek reklamuje Xeye jako idealne urządzenie do oglądania filmów czy grania. Czy w przyszłości zamiast tradycyjnych monitorów posługiwać się będziemy tego typu urządzeniami? więcej »

II wojna światowa nie od dziś fascynuje twórców z branży elektronicznej rozrywki. Kolejne odsłony gier z serii Medal of Honor, epicka Call of Duty, niezbyt udane próby rodzimych programistów, czyli dwie części fatalnego Mortyra, wreszcie sieciowy hit, czyli Battlefield 1942. Tym razem na wirtualnych polach Normandii będziemy zmagać się dzięki programistom Gearbox Software. Czy twórcy dwóch dodatków do kultowego Half-Life’a i konwersji słynnego Halo: Combat Evolved na platformę PC stanęli na wysokości zadania? Czy ambitna, łącząca w sobie elementy akcji i taktyki produkcja programistów z Teksasu jest rzeczywiście tak dobra? Brothers in Arms powstawała ponad trzy długie lata, przekopano tony materiałów archiwalnych. Ekipa programistów osobiście pofatygowała się w historyczne miejsca związane z operacją „Overlord”. Nad całym projektem czuwał John Antal, amerykański pułkownik w stanie spoczynku, historyk i wykładowca akademii wojskowej w Fort Knox. Według samych twórców, dzięki tym zabiegom BiA jest doświadczeniem jedynym w swoim rodzaju. Jak jest w rzeczywistości? Przekonajmy się na własnej skórze... więcej »

Gry wojenne mają bardzo długą historię i są tak stare, jak same wojny. Szczątki bardzo wiekowych gier znajdują od czasu do czasu archeolodzy i mimo iż ich zasady są raczej nie do odtworzenia, to symbolika wskazuje na ich wojenny temat. Jak twierdzą archeolodzy, gry takie były głównie rozrywką i elementem edukacji w starożytnych Chinach, Egipcie, Rzymie, a także na pewno u Azteków. Ludzie zawsze lubowali się w wojnach i w ponurych latach pokoju trzeba było czymś uprzyjemniać sobie czas. więcej »

Pomimo że zwieńczenie trylogii Matrix niezbyt imponowało, to Keanu Reeves nadal jest magnesem przyciągającym tłumy do kin. Przykładem potwierdzającym tę teorię jest Constantine – najnowszy przebój z udziałem tego aktora. Dwa walczące ze sobą światy – tym razem ten rzeczywisty i ten opętany przez demony i inne ustrojstwa z piekła rodem. Zbawca nas wszystkich – John Constantine – mający dar przenikania między tymi światami i walki z wysłannikami Diabła. Film zarobił wystarczającą ilość pieniędzy, by producenci na poważnie zabrali się za prace nad kontynuacją. THQ natomiast dostała zlecenie stworzenie adaptacji filmu na komputery i konsole. Zamiast iść w ślady Shiny Entertainment i jej Enter The Matrix, zdecydowano się kompletnie zignorować film. Zrezygnowano nawet z implementowania jego fragmentów do samej gry – zamiast tego stworzono nowy scenariusz, luźno nawiązujący do wydarzeń z filmu i wyrenderowano zupełnie nowe przerywniki filmowe. Pomysł na grę był prosty – stwórzmy grywalność Maxa Payne’a i wymieszajmy ją z piekielnie wkręcającym klimatem i atmosferą. I o ile Constantine wypada jak ubogi krewny Maxa Payne’a, którego potrąciła właśnie rozpędzona ciężarówka, o tyle klimat emanujący z monitorów faktycznie jest iście piekielny. więcej »

GSC Game World – tę nazwę kojarzą zapewne wszyscy miłośnicy gier strategicznych. American Conquest, bardzo udana seria Kozacy. Ukraińscy programiści mogą pochwalić się wieloma sukcesami i szerokim wachlarzem tematycznym swoich produkcji. To pod skrzydłami tej firmy powstała bardzo przyzwoita gra spod znaku First Person Shooter - Codename: Outbreak. Czekamy również z zapartym tchem na niesamowitego S.T.A.L.K.E.Ra, który może okazać się kamieniem milowym w branży elektronicznej rozrywki. Na swoją premierę czeka również najnowsza odsłona Kozaków o podtytule „Wojny Napoleońskie”. Jak widać, studio deweloperskie GSC Game World rozwija się bardzo prężnie i sypie tytułami jak z rękawa. Jedną z ostatnich gier programistów z Ukrainy jest „Aleksander”. Tytuł ten powstał na kanwie kinowego hitu Olivera Stone’a i czerpie z niego pełnymi garściami. Czy jednak kolejna gra wsparta filmową licencją nie okaże się zwykłym kiczem? Doświadczenie programistów z GSC w tworzeniu gier strategicznych powinno wykluczyć taką możliwość. Przyjrzyjmy się jednak programowi z bliska... więcej »

John Carmack zapytywany o czas ukończenia Doom 3 zwykł lakonicznie odpowiadać: “kiedy będzie skończony”. Carmack jest typowym perfekcjonistą, który nie lubi wypuszczać niedorobionej gry. Choć właściwie rynek gier by mu ów krok wybaczył. Autorzy “Sacred”, dla przykładu, nie bali się posądzenia o nieprofesjonalizm i śmiało wypuścili swoją grę, a w raz z nią, co tydzień nową poprawkę. I jakoś to przeszło, bo i gra jest miła. Wszak ludzie się zdołali przyzwyczaić do wiecznych beta w oprogramowaniu, w sterownikach, w grach. Co więcej, bez ciągłej zmiany numerków wersji uważają dany program za martwy, a zatem i nieinteresujący. Gra bez patcha... kuriozalne... W kontekście omawianego tytułu, gry Vampire: The Masquerade – Bloodlines, fani poprawek powinni być zadowoleni. Bloodlines trapią przeraźliwie błędy, przy których gra uwielbia siać blue screenami. Bloodlines chodzi bardzo wolno, nawet na szybkich komputerach (grze wybitnie pomaga fakt posiadania 1,5-2 GB RAMu...). Bloodlines koncertowo wykłada się w jednej lokacji. Są to wady techniczne, wady, które można w teorii łatwo poprawić. Bloodlines niedokończony jest jednak także na głębszym poziomie. Poziomie scenariusza. Poziomie konceptu, własnej tożsamości i celu, czym gra ma być. I to jest problem, którego nie da się wyprostować. więcej »

Niniejsza recenzja gry Anachronox powstała koło roku 2000. Pięć lat to cała epoka w świecie gier komputerowych. Mimo to, nie powstało nic choćby zbliżonego do Anachronoxa, gry, która na pozór jest kopią Final Fantasy. Wyszły kolejne części sagi Final Fantasy – IX i X, choć już nie na PC, a tylko na konsolę PlayStation (na PC dostępne są części VII i VIII bezpośrednio, a za pomocą emulatorów – części 1-6 – w wersjach zarówno na SNES, jak i PSX). Ale Anachronox jest inny niż Final Fantasy, niż Chrono Trigger i Chrono Cross, inny niż saga Star Ocean, po prostu inny niż wschodnie RPG. Anachronox nie jest kopią wschodniego pomysłu na RPG. Jest bardziej twórczą wariacją powstałą na bazie skądinąd wygodnego, turowego systemu walk. RPG zachodnie kojarzą się z Morrowind, Baldurs Gate, Might & Magic czy Ultimą. Anachronox pozostaje swoim rodzynkiem zarówno pod względem unikalnej fabuły (naprawdę unikalnej), cudownej muzyki i wysmakowanej grafiki. Gra pomimo swojego wieku i oparcia silnika na starożytnym Quake'u 2 nadal robi wrażenie. Wrażenie rozmachem, wysmakowaniem i klimatem. Ale przede wszystkim fabułą. Anachronox w dobie takich gier jak Half-Life 2, któremu nie udało się być więcej niż naszpikowanym shaderami odgrzewanym kotletem mielonym, pełnym dobrze znanych elementów z innych gier, w dobie takich gier jak Far Cry czy Doom 3, niezbyt przejmujących się słowem “fabuła”, po prostu świeci treścią, pomysłami, dowcipem, inteligencją i przede wszystkim dystansem i zabawą z graczem. A to naprawdę jest rzadkość w szalenie poważanie traktujących swoją rozrywkową funkcję gier. Jeżeli ktoś przeszedł Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay w trybie “Commentary”, to może mieć pewne pojęcie o podejściu Anachronoxa do gracza... Anachronox był i jest grą unikalną. Mimo iż minęło już parę lat od jego premiery, warto poznać ten znakomity tytuł. więcej »

Marketing! To jedyna rzecz, która odstrasza mnie czasami od gier komputerowych. Propagandowa papka, bez żenady wtłaczana do głów żądnych sensacji dziennikarzy przez speców od rynku i „branży”. Nie inaczej było w przypadku Full Spectrum Warrior. Chwytliwe, nadęte hasełko o wkładzie programistów z Pandemic Studios w tworzenie ultra-realistycznego symulatora pola walki na potrzeby U.S. Army, było motorem napędowym promocji tego tytułu na całym świecie. Do tych wszystkich rewelacji podchodziłem z wrodzonym sceptycyzmem. Wielokrotnie zapowiedzi twórców gier mijały się z rzeczywistością. Jak jest w przypadku Full Spectrum Warrior? Czy twórcy średnio udanego Battlezone 2 i Dark Reign 2 oraz fatalnej strategii czasu rzeczywistego – Army Men, stanęli na wysokości zadania? Czy tworząc swoisty melanż kilku gatunków gier nie popełnili błędu? Zaraz się o tym przekonamy. więcej »

Sytuacja w Korei traktowana była dotychczas jako temat tabu. Zagrożenie ze strony Korei Północnej w showbiznesie zostało wykorzystane dopiero w ostatniej części przygód Jamesa Bonda w filmie Śmierć nadejdzie jutro. Film oczywiście został zakazany w tym państwie i wydawało się, że producenci zdecydowali się na dalszą ignorancję tematu. Sytuację stara się zmienić studio deweloperskie Pandemic (znane graczom chociażby z Full Spectrum Warrior), które ukończyło prace nad swoją nową taktyczną grą akcji. Mercenaries jest mariażem dwóch kultowych gier, których hybryda z pozoru wydawać się może karkołomna. Otóż Jagged Alliance 2 postanowiono przenieść w realia Grand Theft Auto: San Andreas. Zarys fabularny inspirowany był wydarzeniami dziejącymi się w Korei, jakkolwiek połączony został z antycypacją eskalacji konfliktów zbrojnych, które mogą zaistnieć na przełomie najbliższych lat. Oto bowiem generał sił zbrojnych Korei Północnej - Song - morduje swojego ojca i prezydenta zarazem. Przejmuje władzę i rozpoczyna inwazję na Koreę Południową. Siły Aliantów nie czekają i rozpoczynają interwencję, a Strefa Zdemilitaryzowana zmienia się w pole bitwy... więcej »

Osłabiona Ewa resztkami sił ratuje Daniela z opresji. Otaczające go hordy przeciwników nieubłaganie nacierają na ledwo żywych wojowników. Ewa otwiera portal, który wyprowadza ich z Piekła. Garner zdaje sobie jednak sprawę, że udało mu się jedynie spowolnić realizację planów Alastora, oraz że niedługo znów będzie on gotowy do podbojów. Jedyne wyjście to dorwać go i rozwalić, nim zregeneruje swoje siły. Nie ma innej opcji - Daniel chwyta painkillera i rusza do sierocińca umiejscowionego w czyśćcu. Miejscu, w którym Alastor werbuje nieświadome swojej sytuacji dusze dzieci. W ten oto sposób rozpoczyna się nowa misja Garnera, która tym razem oprócz grozy rodem z najstraszniejszych horrorów balansuje na granicy schizofrenii, a im dalej zagłębiamy się w scenariusz gry, tym obłęd staje się większy... więcej »

Heroiczne Komputerowe Pupencje – w skrócie HKP – zwrot ów, przyznaję nader złośliwy, pozwoliłem sobie przyznać Paniom - bohaterkom gier komputerowych. Dlaczegóż “Heroiczne”? Ponieważ dokonują one czynów iście bohaterskich. Dlaczegóż “Pupencje”? Ponieważ ich wygląd odpowiada ściśle ilości hormonów w ciele statystycznego kupującego gry komputerowe. Samiec, biały, nastolatek, pokryty pryszczami. Choć prawdę powiedziawszy, skoro instrumentalizacja wizerunku ciała towarzyszy nam od owych Szalenie Cycatych, prehistorycznych figurek nazwanych “Wenus”, to niby dlaczego gry komputerowe miałyby być gorsze? więcej »

Silent Hill... Silent Hill jest zastanawiającą serią gier. Mam tutaj na myśli ich niejednoznaczną wielowarstwowość. Warstwy doskonałego klimatu, doskonałej grywalności, cudownie niepokojącej warstwy graficznej, urywanych dialogów i schizofrenii fabuły. Silent Hill przypomina mi obrazy Boscha. Zagadkowe, straszne, ale jednak rozpoznawalne, niepokojąco znajome. Czym jest Silent Hill? Odpowiedź na to pytanie intryguje wielu – we wszystkich materiałach poświęconych tej serii gier zawsze – mniej lub bardziej, ale zawsze – widać próbę zracjonalizowania świata Silent Hill. Wyjaśnienia go, dorobienia historii postaci, uwiarygodnienia ich poczynań, stworzenia racjonalnych teorii opisujących to, co widać na ekranie. Lecz tak właśnie oswaja się strach, poprzez nazwanie go, uprzedmiotowienie, oświetlenie jasnym promieniem umysłu. Potrzeba owa jest silna, a to świadczy o mocy perswazji mrocznego, zdeformowanego świata Silent Hill... więcej »

To ciekawe, jak kontrowersyjne pomysły świetnie się sprzedają. Burnout od samego początku swojego istnienia przeznaczony był na konsole i preferował brawurową jazdę samochodem. Za pędzenie na pełnym gazie pod prąd, bliskie wymijanie samochodów i doprowadzanie do wypadków gracz nagradzany był dodatkowymi punktami. Druga część serii wniosła coś zupełnie niesamowitego – tryb rozgrywki polegający na powodowaniu wypadków. Wprowadzono bonusy, modyfikatory punktów, a później możliwość detonacji swojego samochodu, o ile doprowadziliśmy wcześniej do odpowiedniej ilości zderzeń innych wozów. Seria stała się na tyle popularna, że trzecią jej odsłonę zakupiła Electronic Arts. Mało tego, pod wpływem sukcesów zdecydowano się na implementację niektórych elementów Burnoutów do Need For Speed: Underground 2. Konsolowy przebój na silniku Grand Theft Auto III jak na razie jest lepszą maszynką do zarabiania pieniędzy niż ostatni NFS. Jesteście gotowi przycisnąć pedał gazu do dechy, włączyć turbo-doładowanie i stworzyć demolkę wartą kilkaset tysięcy dolarów? więcej »

Po ukończeniu trzeciej części Silent Hill, odetchnąłem z ulgą. Niepokojące doznanie... I rozkoszne zarazem. Każda część Silent Hill jest jak seans masochistyczny, gdzie zza kurtyny bólu wyłania się groza przyjemności. Silent Hill 3 jest bowiem straszną, psychodeliczną gra. A przecież po skończeniu części drugiej byłem przygotowany na wszystko – znałem już wszak mechanizmy, jakimi lubi posługiwać się Silent Hill. Problem wszakże nie leży w grze, a w każdym razie nie do końca, lecz bardziej w psychice gracza... więcej »

Podobno ludzie uwielbiają się bać. Chadzają do kin na krwawe horrory tylko po to, aby popcorn mógł utknąć im w zaschłych z przerażenia gardłach. Kupują książki, gdzie pomiędzy scenami zawsze perwersyjnego seksu gęsto leje się krew i plaskają wnętrzności rzucane na zimną posadzkę. Grają w niepokojąco ponure gry komputerowe w nocy po to, aby otrzeć się o zawał... Podobno taka jest już natura ludzka. Nie do końca zgadzam się z takim poglądem. Uważam, iż ludzie nie tyle lubią się bać (bo strach nie jest wszak przyjemną emocją), a tylko uwielbiają udawać, iż się boją. Miło jest patrzeć na fontanny krwi na ekranie z budującą świadomością krążącą sobie wygodnie tuż tuż, iż jest to ketchup. Miło jest czytać straszną książkę, mogąc w każdej chwili ją zamknąć. To taki sztuczny strach, jak lew w zoo – duży i zębaty – ale bezpiecznie schowany za żelaznymi kratami. Najważniejsza jest zawsze świadomość – to nie jest REALNE... Problem pojawia się wtedy, kiedy coś jest na tyle podstępne (obraz czy słowo), iż zdoła nas przekonać, że jest jednak realne. Doskonałym przykładem jest świetny japoński horror The Ring. Zero krwi, zero przemocy – ale całość jest po prostu przerażająca dla osób o bujnej wyobraźni. Mnie ów film najzwyczajniej w świecie przeraził – mimo mojej racjonalizacji faktu, iż jest to fikcja filmowa... Bowiem dobra fikcja jest na tyle perwersyjna, iż zostawia całą brudną robotę naszej własnej wyobraźni. Gdzie mieszkają najgorsze demony? Tylko w naszej głowie... więcej »

Gier osadzonych w świecie Tolkiena było już mnóstwo. Za sprawą trylogii Petera Jacksona z roku na rok przybywa ich coraz więcej. Obecnie nowościami są RTS 3D Bitwa o Śródziemie oraz taktyczna gra RPG Trzecia Era. Tę pierwszą dopiero testujemy, drugą zaś prezentujemy w niniejszej recenzji. Trzecia Era jest niczym innym jak serią Final Fantasy osadzoną w realiach Władcy Pierścieni. Jej atrakcyjność podnosi fakt, że nie wcielamy się w niej w żadną z postaci znanych z twórczości Tolkiena. Głównym bohaterem nie jest więc żaden członek drużyny pierścienia, lecz nikomu znany gondorczyk Berethor, który został wysłany w misję pomocy Boromirowi. Oznacza to ni mniej ni więcej, że przygody naszego bohatera toczą się równolegle do wyprawy Froda, Gandalfa i reszty drużyny. Wszystko to zostało osadzone w klimatycznej oprawie fantasy, której grafika wykorzystuje karty graficzne do granic ich możliwości. Trzecia Era jest ciekawa, grywalna i pełna fajerwerków. Jakieś wady? Ach tak, dostępna jest wyłącznie na konsole nowej generacji. Szkoda, bo pecetowcy stracili jedną z najlepszych gier osadzonych w świecie Władcy Pierścieni. Co w niej takiego dobrego? Szczegóły poznacie w dalszej części recenzji! więcej »

Soldier of Fortune zawsze należał do moich ulubionych FPS-ów i bardzo często do niego wracam pomimo tego, że na rynku dostępnych jest mnóstwo bardziej zaawansowanych gier. Żyjemy w czasach, w których coraz bardziej stawia się na realizm rozgrywki (Operation Flashpoint do tej pory jest synonimem symulacji żołnierza). Mimo to SOF zawsze jest dla mnie miłym odprężeniem. Jakoś nie przypadły mi do gustu te ultra-hardcore’owe symulacje, w których misja uznana zostanie za niewykonaną, jeśli zapomnimy zasalutować przełożonemu. Z podobnego założenia wyszła firma Zombie, która graczom znana jest chociażby z serii Spec Ops. Tym razem zabrali się oni za strzelaninę FPP, w której akcję postawiono na pierwszym planie. Shadow Ops: Red Mercury jest wszystkim tym, czego nie znajdziecie w Medal of Honor, Call of Duty czy innych grach tego typu. więcej »

Vin Diesel. Chodząca kontrowersja prosto z Hollywood. Kaskader filmowy, który nieoczekiwanie przeobraził się w wielkiego gwiazdora. Abstrahując od jego talentu aktorskiego i jakości merytorycznej filmów, każda produkcja z jego udziałem przynosi miliony dolarów zysków. Zaczęło się od zrobionego minimalnymi kosztami dreszczowca Pitch Black, w którym wcielił się w antybohatera Riddicka – bezwzględnego skazańca, dbającego wyłącznie o własny tyłek. Jednak prawdziwą sławę przyniosła mu rola w Szybkich i Wściekłych – sensacji o nielegalnych wyścigach samochodowych po ulicach wielkich miast. Dla jednych film stał się kultowy, dla drugich to tandetna szmira. Jakby na ten obraz nie patrzeć, zarobił on mnóstwo pieniędzy, a Vinowi przysporzył kolejnych ról, w tym w filmie xXx, kolejnej produkcji reżysera i scenarzystów Szybkich i Wściekłych. Pomimo iż filmy te do ambitnych nie należą, to stały się na tyle komercyjne, że Diesel stał się jednym z bardziej pożądanych aktorów dla reżyserów. Niedawno na ekrany kin wszedł obraz Kroniki Riddicka, będącego kontynuacją Pitch Black. Wielkie kino SF, pełne efektów specjalnych i dynamicznej akcji. Sukces sprawił, że Diesel postanowił wyprodukować grę opowiadającą losy Riddicka. Założył własną firmę, podpisał kontrakt z dobrze zapowiadającym się (szwedzkim) studiem deweloperskim Starbreeze. Microsoft wyczuł sukces nosem i wykupił wyłączność na konsolę Xbox. Sukces musiał być pewny. I wyjątkowo... dla gry opartej o licencję filmową mamy do czynienia nie tylko z sukcesem komercyjnym, ale i niesamowicie grywalnym! więcej »

Rok 1998 obfitował w trzy – bardzo ważne dla branży elektronicznej rozrywki – wydarzenia. Zachowując chronologię były to, kolejno: premiera drugiej odsłony Quake* oraz pojawienie się długo wyczekiwanego Unreala. Ostatnią niespodzianką był Half-Life. Producentem programu była debiutująca, nikomu nieznana na rynku gier firma – Valve Software. Pod egidą potężnego koncernu Sierra, przygody skromnego naukowca z tajnego laboratorium Black Mesa stały się prawdziwym przebojem. Half-Life zdobył szereg nagród i wyróżnień. Nawet prestiżowy The Wall Street Journal oraz telewizja CNN poświęciły nieco uwagi zjawisku o nazwie Half-Life. więcej »