Studio Remedy Entertainment większości graczy jest znane jedynie z serii przygód niepokornego nowojorskiego gliniarza Maksa Payne'a. Mało kto wie, że debiutem Remedy była wydana w 1996 roku wyścigowa gra akcji Death Rally. Ostatnia gra studia, Max Payne 2: The Fall of Max Payne, pojawiła się pod koniec 2003 roku. Dwa lata później na targach E3 firma zapowiedziała nową grę o roboczym tytule Alan Wake. Bardzo długo wielu graczy sądziło, że projekt, nad którym pracują Finowie, to tak naprawdę następna odsłona przygód sławnego gliniarza. Lata mijały i pojawiały się nowe informacje. Szybko stało się jasne, że Alan Wake to zupełnie nowa marka. Produkcja kilka dni temu oficjalnie pojawiła się w wersji na konsolę Xbox 360. Co tym razem przygotowali nam twórcy? Czy jest to gra równie wciągająca jak Max Payne i ile przesiąkło do niej z nowojorskich klimatów? więcej »

GSC Game World – tę nazwę kojarzą zapewne wszyscy miłośnicy gier strategicznych. American Conquest, bardzo udana seria Kozacy. Ukraińscy programiści mogą pochwalić się wieloma sukcesami i szerokim wachlarzem tematycznym swoich produkcji. To pod skrzydłami tej firmy powstała bardzo przyzwoita gra spod znaku First Person Shooter - Codename: Outbreak. Czekamy również z zapartym tchem na niesamowitego S.T.A.L.K.E.Ra, który może okazać się kamieniem milowym w branży elektronicznej rozrywki. Na swoją premierę czeka również najnowsza odsłona Kozaków o podtytule „Wojny Napoleońskie”. Jak widać, studio deweloperskie GSC Game World rozwija się bardzo prężnie i sypie tytułami jak z rękawa. Jedną z ostatnich gier programistów z Ukrainy jest „Aleksander”. Tytuł ten powstał na kanwie kinowego hitu Olivera Stone’a i czerpie z niego pełnymi garściami. Czy jednak kolejna gra wsparta filmową licencją nie okaże się zwykłym kiczem? Doświadczenie programistów z GSC w tworzeniu gier strategicznych powinno wykluczyć taką możliwość. Przyjrzyjmy się jednak programowi z bliska... więcej »

Heroiczne Komputerowe Pupencje – w skrócie HKP – zwrot ów, przyznaję nader złośliwy, pozwoliłem sobie przyznać Paniom - bohaterkom gier komputerowych. Dlaczegóż “Heroiczne”? Ponieważ dokonują one czynów iście bohaterskich. Dlaczegóż “Pupencje”? Ponieważ ich wygląd odpowiada ściśle ilości hormonów w ciele statystycznego kupującego gry komputerowe. Samiec, biały, nastolatek, pokryty pryszczami. Choć prawdę powiedziawszy, skoro instrumentalizacja wizerunku ciała towarzyszy nam od owych Szalenie Cycatych, prehistorycznych figurek nazwanych “Wenus”, to niby dlaczego gry komputerowe miałyby być gorsze? więcej »

Szanujący się fan science fiction powinien znać postacie Obcego i Predatora. Każdy z nich pojawia się w paru filmach. Obaj walczą ze sobą m.in. w komiksie, filmie oraz grze komputerowej – a w samym środku zawsze jest człowiek. Dzięki studiu Rebellion doczekaliśmy się wreszcie kontynuacji gry, która ostatni raz gościła na komputerach osobistych dziewięć lat temu. więcej »

Seria Alone in the Dark przetrwała wiele. Od wielkich sukcesów trzech pierwszych gier po niezbyt udane kontynuacje i dwa filmy w reżyserii Uwe Bolla. Kiedy wszystkie znaki na niebie wskazywały, że seria sięgnie dna rynsztoka, coś się stało. Coś ożyło. Coś opętało producentów. Pogrążyli się w mroku i odbili od smrodliwych czeluści z prędkością wystrzelonego pocisku. Oto do sprzedaży trafiła Alone in the Dark (zwana dawniej Alone in the Dark: Near Death Investigations) – gra mroczna, gra pełna akcji, gra czerpiąca garściami ze swoich korzeni, a jednocześnie umiejętnie wprowadzająca serię w nowe czasy. To już nie jest tępy klon Resident Evil, to już nie młócka kosiarką spalinową z hordą wygłodniałych zombi. To dreszcze i emocje, jakie towarzyszą każdemu w ciemnym korytarzu, gdy z oddali słychać, że coś się zbliża, a bateria w latarce właśnie się kończy... Strach i adrenalina, czyli wszystko to, czym opętany jest każdy, kto pozostanie sam w mroku...

więcej »

Komputerowi tajni agenci to temat znany każdemu miłośnikowi elektronicznej rozrywki. Liczba gier o ich niebezpiecznym żywocie jest naprawdę imponująca i większość cieszy się zadziwiającą popularnością. Wraz z upływem lat wszystkie stają się fabularnie coraz bardziej dojrzałe. Odchodzi się od stereotypu idealnie praworządnego tajniaka, który działa w imię sprawiedliwości na świecie. Wiadomo, że każdy człowiek ma swoje mroczne strony, a wybory, których dokonuje, muszą mieć konsekwencje. Alpha Protocol była określana jako przygoda, w której skutki każdej decyzji gracza będzie można wyraźnie odczuć. Mało tego, gra zapowiadała się jako całkiem niezły, komputerowy erpeg. Czy studio Obsidian stanęło na wysokości zadania? więcej »

Niniejsza recenzja gry Anachronox powstała koło roku 2000. Pięć lat to cała epoka w świecie gier komputerowych. Mimo to, nie powstało nic choćby zbliżonego do Anachronoxa, gry, która na pozór jest kopią Final Fantasy. Wyszły kolejne części sagi Final Fantasy – IX i X, choć już nie na PC, a tylko na konsolę PlayStation (na PC dostępne są części VII i VIII bezpośrednio, a za pomocą emulatorów – części 1-6 – w wersjach zarówno na SNES, jak i PSX). Ale Anachronox jest inny niż Final Fantasy, niż Chrono Trigger i Chrono Cross, inny niż saga Star Ocean, po prostu inny niż wschodnie RPG. Anachronox nie jest kopią wschodniego pomysłu na RPG. Jest bardziej twórczą wariacją powstałą na bazie skądinąd wygodnego, turowego systemu walk. RPG zachodnie kojarzą się z Morrowind, Baldurs Gate, Might & Magic czy Ultimą. Anachronox pozostaje swoim rodzynkiem zarówno pod względem unikalnej fabuły (naprawdę unikalnej), cudownej muzyki i wysmakowanej grafiki. Gra pomimo swojego wieku i oparcia silnika na starożytnym Quake'u 2 nadal robi wrażenie. Wrażenie rozmachem, wysmakowaniem i klimatem. Ale przede wszystkim fabułą. Anachronox w dobie takich gier jak Half-Life 2, któremu nie udało się być więcej niż naszpikowanym shaderami odgrzewanym kotletem mielonym, pełnym dobrze znanych elementów z innych gier, w dobie takich gier jak Far Cry czy Doom 3, niezbyt przejmujących się słowem “fabuła”, po prostu świeci treścią, pomysłami, dowcipem, inteligencją i przede wszystkim dystansem i zabawą z graczem. A to naprawdę jest rzadkość w szalenie poważanie traktujących swoją rozrywkową funkcję gier. Jeżeli ktoś przeszedł Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay w trybie “Commentary”, to może mieć pewne pojęcie o podejściu Anachronoxa do gracza... Anachronox był i jest grą unikalną. Mimo iż minęło już parę lat od jego premiery, warto poznać ten znakomity tytuł. więcej »

Czy marzyłeś kiedyś o tym, by zostać zabójcą? Ale nie takim łysym, napakowanym gościem z kodem kreskowym na karku, który eksterminuje każdego, kto stanie mu na drodze. Zabójcą, który jest w stanie niepostrzeżenie podejść do przyszłej ofiary na tyle blisko, by ta poczuła oddech przeznaczenia na swojej skórze i w bezruchu oczekiwała, aż zimna stal przeszyje jej ciało niczym nóż masło. Zabójcą, który każde zadanie stawia wyżej niż swoje życie, traktując je jako wyznanie pełnego oddania i bezgranicznej wiary. Jeżeli odpowiedź jest twierdząca, to już teraz masz możliwość sprawdzenia się w tej nietypowej profesji. Na szczęście tylko w świecie wirtualnym. więcej »

Blisko dwa lata temu pojawiła się gra Assassin's Creed. Projekt miał bardzo ciekawy pomysł i fabułę, jednak sposób wykonania wzbudzał wiele kontrowersji. Jednym tytuł bardzo się spodobał, inni wytykali mu bezsensowne ograniczenia, wtórność i niski poziom trudności. Kilka dni temu światło dzienne ujrzała pecetowa wersja drugiej części serii opowiadającej o zmaganiach asasynów z templariuszami. Z czego wynikało blisko czteromiesięczne opóźnienie w stosunku do wersji na konsole i czy twórcy wyciągnęli jakieś wnioski z krytycznych uwag od fanów pierwszej części? więcej »

Laptopy, na których można grać, to śmietanka w tej klasie „pecetów”. Przynależność do kategorii „przenośne komputery do gier” to już przeważnie sygnał, że mamy do czynienia z obficie wyposażonymi produktami. Jednak wydajność opisywanej w ten sposób maszyny może okazać się niewystarczająca do zabawy takiej jak na komputerach stacjonarnych. Problemem jest często karta graficzna, która nawet jeśli jest potężna, jak na chipy mobilne, nie zawsze jest zdolna obsłużyć najbardziej zaawansowane graficznie tytuły. więcej »

więcej »

Minęły ponad dwa lata od sukcesu gry Batman: Arkham Asylum, nagrodzonej również przez nas. Kilkanaście dni temu otrzymaliśmy przeznaczoną na pecety kontynuację. Została stworzona przez ten sam zespół wyjątkowo utalentowanych ludzi – Rocksteady Studios. Kuszeni obietnicą, że tym razem wszystkiego będzie więcej, nie mogliśmy przejść obojętnie obok najnowszej przygody jednego z najbardziej ludzkich superbohaterów. Zresztą Batmana chyba nigdy nie będziemy mieli dosyć. więcej »

Jaki by ten dodatek nie był, trzeba go lubić choćby za jedno - że można w końcu zagrać wrednymi chłopakami ze SpecNazu. Jakoś mam do nich wielki sentyment, bo to nie te mięczaki z jakiegoś Delta Force czy Navy Seals - choć z drugiej strony mają podobne motto. Rosjanie też nie zostawiają swoich rannych. Zamiast jednak ich zabierać jak Amerykanie, po prostu ich dobijają. Prostolinijne, ale skuteczne. I to mi się podoba. więcej »

Różowe cienie, ciągłe crashe, mapki ładujące się pół godziny, zapętlające się dźwięki – makabra z technicznego punktu widzenia. Tak sobie pomyślałem na samym początku, gdy jeszcze przed pierwszą łatką wydaną przez DICE zacząłem grać w Battlefield 2. Było to pół roku temu, szmat czasu, jak by na to nie patrzeć. I po tych sześciu miesiącach, kilku patchach i poprawkach gra zaczęła w końcu działać w miarę stabilnie i wydajnie. Ale jedno się nie zmieniło od samego początku – tak samo jak w czerwcu, tak i teraz, dzieło szwedzkiego teamu Digital Illusions CE jest najlepszym drużynowym sieciowym shooterem na świecie. Tyle że teraz już się tak często nie wiesza, Bogu dzięki. więcej »

Chyba nie ma miłośnika pierwszoosobowych strzelanek, któremu przynajmniej nie obiłaby się o uszy dowolna gra z serii Battlefield. Każda jej część odnosi – mniejszy lub większy – sukces. Studio Digital Illusions CE ma na niego tylko jeden przepis, okazjonalnie poddawany lekkim modyfikacjom: wyjątkowo przekonujące realia i poniekąd taki sam model walki. Ten z pozoru banalny pomysł już od wielu lat okazuje się skuteczny. Najnowszy Battlefield, z trójką na końcu, kontynuuje tę tradycję. Ale ostatnimi czasy zrobiło się o nim wyjątkowo głośno nie ze względu na innowacje w mechanice, ale wykonanie. więcej »

Długo musieliśmy czekać na kolejne dzieło twórców wspaniałego System Shock 2. Najpierw mieli oni okropne problemy z poprzednim wydawcą i niestety właścicielem licencji na kontynuację, czyli z firmą Electronic Arts. Później nie mogli znaleźć partnera, który sfinansowałby ich kolejny projekt. W końcu jednak udało się nawiązać współpracę z Take 2, które w międzyczasie przekształciło się w 2K Games. Tak się jakoś stało, że ekipa z Irrational Games – wcześniej Looking Glass Studios – przedstawiła projekt niby nowej, niby starej gry bazującej na pomysłach znanych z System Shock. Temat chwycił. Znalazł się budżet. Produkcja ruszyła ostro z kopyta. więcej »

Gra Bioshock narobiła sporo zamieszania, gdy się ukazała ponad dwa lata temu. Bardzo dobry wątek fabularny, grafika idealnie odzwierciedlająca lata sześćdziesiąte, klimat – to główne atuty tej gry. Doczekaliśmy się wreszcie kontynuacji, dzięki której po raz kolejny przyjdzie nam eksplorować podwodne miasto Rapture. Największą zmianą jest postać, w którą wciela się gracz: tym razem postrach miasta Rapture, czyli Big Daddy, to właśnie my. więcej »