AMD A4-3300, A4-3400 kontra Intel Celeron G460, G540 oraz Pentium G630 i G850 – testujemy najtańsze procesory z układem graficznym

Procesory i APU (różnica w nazwie jest kosmetyczna: i u Intela, i u AMD chodzi o procesor z wbudowanym układem graficznym) obu firm są efektem dwóch różnych podejść projektowych. Intel stawia na wydajność rdzeni x86, a osiągi układu graficznego i funkcjonalność całego czipu są mocno ograniczone. AMD konsekwentnie dołącza stosunkowo mocny układ graficzny nawet do najwolniejszych procesorów i zapewnia maksymalną funkcjonalność w jak największym zakresie modeli. Różnice nie sprowadzają się do szczegółów technicznych: w końcu procesory robi się dla konsumentów, więc producent dostosowuje wydajność do przewidywanych (w tym forsowanych przez siebie) zastosowań.

Przyjrzyjmy się parametrom testowanych procesorów:

Pentium i Celerony, im są tańsze, tym wolniejsze mają taktowanie i tym mniej pamięci podręcznej L3. Kolejne modele niewiele się różnią, dopiero między Celeronem G540 a serią Celeron G400 jest przepaść: taktowanie jest dużo wolniejsze i aktywny jest tylko jeden rdzeń. Taktowanie pamięci jest w niższych modelach ograniczone do DDR-1066 – tak wolne moduły już trudno znaleźć w sklepach. Nie jest to tylko oficjalne ograniczenie: próba ustawienia wyższego mnożnika nic nie da.

APU AMD serii A4 różnią się od siebie tylko taktowaniem rdzeni procesora i układu graficznego. Zestaw funkcji i pojemność pamięci podręcznej są takie same. Oficjalnie obsługują kości do DDR-1600, ale są też wyższe mnożniki (do DDR-2400). Po prostu wszystko powyżej DDR-1600 jest traktowane jako podkręcanie, więc producent nie gwarantuje takich osiągów.

Procesory serii A4 i wszystkie dwurdzeniowe Athlony i Semprony do podstawki FM1 występują w handlu w dwóch wersjach. Jedna jest zbudowana z krzemowych jąder Llano „LN1”: czterordzeniowych z dużym układem graficznym, w których nieużywane rdzenie i jednostki obliczeniowe w GPU są odłączone. Druga, nowsza, jest zbudowana z dwurdzeniowych jąder Llano „LN2” z małym GPU. Obie są równie funkcjonalne, pobór mocy i możliwości podkręcania statystycznego egzemplarza są takie same. Nowsza wersja LN2 wymaga jednak aktualizacji BIOS-u na większości płyt głównych. Można je odróżnić od siebie po numerze modelu widocznym na pudełku albo na procesorze (procesor widać przez przezroczyste okienko w pudełku):

Na końcu oznaczenia modelu pierwszej wersji (LN1, czterordzeniowe jądro) są litery GX, oznaczenie nowej wersji (LN2, wymaga aktualizacji BIOS-u) kończy się na HX. Płyty główne większości producentów są rozsyłane do sklepów z najświeższą wersją BIOS-u; problemy mogą wystąpić tylko wtedy, gdy nowo kupiona płyta leżała od paru miesięcy na półce. W takim wypadku sprzedawca powinien zaktualizować BIOS albo wymienić w serwisie płytę na sztukę z nowszym BIOS-em, zanim trafi do klienta.

Od góry od lewej: Pentium G850, Celeron G460, Celeron G540 (ES), Pentium G630