Rage – najnowsze dziecko ojców gatunku FPS

Asteroida kontra Ziemia – 1:0

id Software nie wydaje gier często. Poprzednią była zdecydowanie udana trzecia część Dooma z 2004 roku. Ale siła załogi Johna Carmacka nie tkwi w tworzeniu rewolucyjnych gier, chociaż z takimi też się zetknęliśmy, a tylko narzędzi, które to umożliwiają. Licencje na silniki id Software zawsze sprzedawały się jak ciepłe bułeczki. A umiejętność ich projektowania i pisania w taki sposób, żeby zaskakiwały jakością grafiki i nowatorstwem, Carmack opanował do perfekcji. No cóż, chyba się nie obrazi, jeżeli określimy go mianem programistycznego wyjadacza i wizjonera. No i przy okazji twórcy działającego niemal wyłącznie w środowisku OpenGL.

Ale oprócz silników ludzie z id Software robią też naprawdę dobre gry, w których można bawić się latami. Do dzisiaj są u nas w redakcji osoby, które przez co najmniej kilka godzin w tygodniu pacyfikują boty lub innych graczy. Jak to mówią, stara miłość nie rdzewieje. Najnowsze dziecko Carmacka niespecjalnie odbiega od klimatów czystego science fiction. W Rage obserwujemy wyjątkowo nieciekawą, postapokaliptyczną przyszłość, która jednak ma wiele do zaoferowania.

Tło historyczne w Rage to żadne novum. Już przynajmniej kilka razy mieliśmy do czynienia z grami, w których wydarzenia dzieją się w mocno zdziczałym świecie przyszłości. Fabuła najnowszego dzieła id Software sięga 2004 roku, kiedy to naukowcy zaobserwowali asteroidę wielkości Manhattanu, która zmierzała w kierunku mateczki Ziemi. Co ciekawe, 99942 Aphopis to rzeczywisty obiekt, który zalicza się do grona NEA (ang. Near-Earth Asteroids), czyli tych, które są blisko nas. Kilka lat temu spekulowano na temat prawdopodobieństwa uderzenia w niebieską planetę, a twórcy gry postanowili faktycznie go w niej rozbić.

29 sierpnia 2029 roku dochodzi do katastrofy o globalnej skali, w której praktycznie cała cywilizacja zostaje unicestwiona. Ale jajogłowi już kilka lat wcześniej powołali do życia projekt Eden, który polegał na umieszczeniu w specjalnych schronach, tak zwanych arkach, ludzi, którzy mogliby po katastrofie skolonizować planetę na nowo. Niestety, większość populacji nie przeżyła uderzenia, nawet ci, którzy byli zamknięci pod grubą warstwą betonu. Ale kilku się udało, jakżeby inaczej. Gracz budzi się sto sześć lat po katastrofie, nie mając pojęcia o tym, co się wydarzyło. Czas rozprostować nogi i udać się na mały rekonesans.