Nokia X7 – nowa nadzieja Symbiana?

Czy nowsza wersja Symbiana coś poprawia?

Symbian porzucił stary schemat nazewnictwa, którego prawie nikt nie rozumiał, i zamiast tego kolejne wersje tego systemu będą określane imionami. Pierwszym takim Symbianem jest właśnie ten, który pojawił się w Nokii X7. Ten system operacyjny, znany teraz głównie z telefonów fińskiego producenta, aż prosił się o jakąś istotną aktualizację, dzięki której mógłby dogonić peleton. Niestety, za rewolucją nazewniczą nie idzie rewolucja programistyczna. Symbian Anna wygląda praktycznie tak samo jak poprzednia wersja.

Do dyspozycji nadal są trzy ekrany pulpitu, na których można umieścić do sześciu widżetów. Ich wybór nie jest zbyt duży i niektórych naprawdę brakuje (na przykład szybkiego włączania i wyłączania synchronizacji poczty czy połączenia internetowego). Bardzo brakuje także możliwości rozciągnięcia widżetów, bo podgląd tematów dwóch ostatnich wiadomości skrzynki odbiorczej to trochę za mało. Teoretycznie niewielką zmianą, ale zaskakująco mocno poprawiającą wrażenia związane z użytkowaniem pulpitów systemu jest sposób, w jaki są one teraz przesuwane. We wcześniejszej wersji Symbiana pulpit zmieniał się dopiero chwilę po tym, jak użytkownik skończył przesuwać palcem po ekranie, co wprowadzało nieprzyjemne poczucie opóźnienia. Teraz pulpity przesuwają się wraz z palcem, tak samo jak na przykład w Androidzie.

Zmieniono wygląd listy aplikacji, do której dostajemy się, wciskając główny przycisk funkcyjny pod ekranem urządzenia. Teraz wszystkie ikonki mają zaokrąglone rogi, co wygląda trochę milej dla oka niż poprzednio. Wszystkie zainstalowane programy są poupychane w zagnieżdżonych katalogach i czasem trudno znaleźć to, czego się szuka (na przykład żeby dostać się do menedżera plików, trzeba wejść do katalogu Aplikacje, a potem do Biuro, pomimo tego, że logika początkowo każe szukać go w Narzędzia).

Generalnie jest tak, że aby cokolwiek uruchomić, trzeba się nieźle naklikać. Brakuje tutaj zwykłego bezkatalogowego widoku aplikacji, takiego jak w iOS czy Androidzie, który ułatwiałby szybkie uruchamianie programów. Co prawda poszczególne ikonki da się dowolnie przemieszczać, a nawet wyciągnąć sobie wszystko na wierzch, ale trzeba to robić z każdą nowo zainstalowaną aplikacją. Po prostu nie jest to zbyt wygodne. Można też tworzyć własne katalogi, do których będzie się chowało skróty, ale zabrakło możliwości dostosowania ich wyglądu, przez co wszystkie ikonki utworzonych katalogów wyglądają tak samo i trudno się w nich połapać.

Symbian w końcu doczekał się pionowej ekranowej klawiatury QWERTY, ale mamy wątpliwości, czy się z tego powodu cieszyć, bo jest ona bardzo kiepska. Przyciski są stanowczo za małe i napisanie czegokolwiek wymaga dużego skupienia. Sytuację ratuje autokorekta, chyba że... podpowie coś, czego nie miało się na myśli. Wtedy pojawia się problem ze zbyt małym „dymkiem”, którego użytkownik musi dotknąć, jeśli uważa, że wie lepiej, co chciał napisać, niż autokorekta. Na przykład dopiero za czwartym podejściem testerowi udało się wpisać w wyszukiwarce słowo peacekeeper, bo dymek z tym słowem jakimś sposobem ciągle unikał jego palca.

Sporo zmian nastąpiło w przeglądarce. Po pierwsze, w końcu działa tak, jak powinna. Strony nareszcie są renderowane poprawnie. Guzik „Wstecz” ciągle jest widoczny w lewym dolnym rogu ekranu. Przybliżanie i oddalanie jest bardzo płynne dzięki akcelerowaniu tych funkcji przez układ graficzny, ale trzeba trochę poczekać na ponowne wygenerowanie strony. Przeglądarka ma wbudowany Flash Lite, więc animacje flashowe działają, ale o obsłudze bardziej rozbudowanej zawartości wykonanej w tej technice można pomarzyć. Trochę przeszkadza to, że można otworzyć jedynie trzy strony na raz. Ogólnie widać bardzo dużą poprawę, ale nadal przeglądarka Nokii odstaje pod względem wydajności i szybkości ładowania stron, jednak w tym momencie jest to już kwestia sprzętowa.

Wraz z nowymi smartfonami Nokii dostajemy za darmo najnowszą wersję nawigacji Ovi Maps, która działa sprawnie, jest bardzo przydatna i dzielnie prowadzi w podróży, o ile ktoś ma ładowarkę samochodową ;)

Na koniec jedno bardzo duże zastrzeżenie co do Symbiana. Początkowo mieliśmy bardzo duże problemy ze stabilnością systemu – często nie dało się uruchomić aplikacji galerii, odtwarzacza muzyki, odtwarzacza filmów, zdarzały się trudności z odblokowaniem ekranu, kilka razy trzeba było „ubić” jakiś program w menedżerze zadań, a czasem nawet trzeba było zrestartować smartfon przez wyjęcie karty SIM. Po pierwszym dniu takich ekscesów Nokia X7 prawie skończyła na betonowym chodniku. Co okazało się przyczyną? Tester w pewnym momencie zmęczył się ładowaniem smartfona dwa razy dziennie i wyłączył synchronizację z kontem Exchange i z dodatkowym kontem pocztowym. (Tak przy okazji: Symbian nadal pozwala skonfigurować tylko jedno konto Exchange). Wszystkie problemy zniknęły. Mamy więc do czynienia ze smartfonem, który powinien unikać połączenia z internetem. Nie ma co, oryginalny pomysł...

Krótko mówiąc, Symbian nadal jest mocno w tyle. Co prawda większość funkcji jest na swoim miejscu (bardzo dobry organizator, świetna książka telefoniczna, a nawet możliwość podłączenia dysku sieciowego) i da się do tego systemu przyzwyczaić, ale... po co? Wszystkie inne systemy działają szybciej, są bardziej intuicyjne, bardziej funkcjonalne i przyjemniejsze w użytkowaniu.