Cała prawda o długości gier

Siła sentymentu

Każdy z nas, zapaleńców, musiał kiedyś rozpocząć swoją przygodę z elektroniczną rozgrywką. Jeśli ktoś chce nazywać się weteranem, powinna to być jedna z 8- lub 16-bitowych maszynek, które jeszcze kilkanaście lat temu rządziły w naszym kraju. W moim przypadku pierwsze było własne Atari 65XE. Niestety, poziom wiedzy informatycznej domowników był znikomy, toteż wklepanie czegokolwiek w Basicu lub uruchomienie magnetofonu było wielkim, wiekopomnym wydarzeniem. Jednak już wtedy, spoglądając pierwszy raz na Pole Position, zakochałem się w grach. Uczucie rozkwitło, gdy w moim życiu pojawił się Pegasus oraz Amiga 500. Co więcej, zyskałem dwóch przewodników w postaci starszych, dobrze wyedukowanych kuzynów. Wtedy wszystko to, co wcześniej było nieznane, szybko stało się proste i strasznie wciągające. Pasja związana z grami rozwinęła się na dobre, a ja wkroczyłem w nowy, niesamowity świat komputerowej zabawy.

Powyższe wyznanie brzmi jak testament maniaka (mocno) uzależnionego od wirtualnej rzeczywistości, ale chciałem podkreślić jedną ważną rzecz. Dla dzieciaka, który właśnie przestał się zachwycać kolorowymi kredkami oraz piłką do kosza, pierwsze spotkanie z komputerem oraz grami było sporym przeżyciem. To tak, jakby we własnym domu przyjąć Flynna z filmu Tron lub Arniego wyglądającego jak terminator. Takie wydarzenia mocno zapadają w pamięć, każąc nam myśleć o nich wyłącznie pozytywnie. Nikt rozsądny nie wspomina czasów, gdy gry wczytywały się z kaset, a nawet jeśli – to tylko z rozrzewnieniem. Sentyment to przepotężny miecz obosieczny: broni przed niemiłą przeszłością i zarazem jest zabójczy, gdy chcemy sprawdzić, jak było naprawdę.

Jednym z tytułów, które zachwyciły mnie w młodości, był Prince of Persia. Spędziłem na tą grą wiele wieczorów oraz nocy, delektując się długą i wciągającą rozgrywką. Później to wrażenie wzmocniła wersja kolekcjonerska wydana na CD (przystosowana do Maca oraz Windowsów 95 i 98). Przez te wszystkie lata byłem wręcz pewien, że przejście Księcia musi zająć co najmniej kilka–kilkanaście godzin. Powinniście zobaczyć moją minę, gdy niedawno uświadomiłem sobie, że ten niepozorny licznik na dole ekranu nie był tylko ozdobnikiem. Podobne odczucia wywołała we mnie Another World. Dopiero przechodząc wydanie 15th Anniversary, zauważyłem, że była to gra niezwykła, unikatowa, choć bardzo krótka.