Wielki test 95 przenośnych odtwarzaczy plików muzycznych

Podsumowaniem w ucho

Jeżeli dobrnąłeś, Czytelniku, do tej ostatniej już strony, przynajmniej wertując wszystkie wcześniejsze, gratulujemy Ci samozaparcia. Może nie zasłużyłeś na pomnik, przynajmniej nie tak okazały jak ten niedawno wybudowany w jednym z polskich miasteczek tuż obok sklepu wielobranżowego, ale przebrnąć przez ten artykuł nie udało się nawet naszemu naczelnemu, a z nieoficjalnych źródeł wiemy, że podchodził do lektury dobrych kilka razy.

Przetestowane modele są bardzo zróżnicowane. Są wśród nich takie, co umieją praktycznie tylko odtwarzać pliki muzyczne. Ale też nie zabrakło multimedialnych „potworów”, w przypadku których ta zdolność to zaledwie dodatek do całej gamy innych, takich jak oglądanie filmów, nawigacja, a nawet możliwość przeglądania internetu. Już zapewne wiecie, że rozrzut jakościowy pomiędzy przetestowanymi przez nas produktami jest naprawdę gigantyczny, a różnica w poszczególnych aspektach czasem tak duża, że aż trudno w to uwierzyć. Co zatem kupić? Pierwsze, nad czym trzeba się zastanowić przed udaniem się do sklepu, to oczekiwania. Następna kwestia, równie istotna, to maksymalna kwota do wydania. Dalej jest już prawie że z górki.

Czy są mi potrzebne dodatkowe „bajery”, czy zadowoli mnie coś, co w zasadzie pozwala słuchać tylko muzyki? Wybranie mocno wyspecjalizowanego sprzętu ma swoje plusy, a te najistotniejsze to cena i gabaryty. Jest na rynku kilka naprawdę niezłych odtwarzaczy tego typu, a część z nich nie ma nawet wyświetlacza. Ale kto zaakceptuje pewne braki takich urządzeń, ten doceni niską cenę i przyzwoitą jakość dźwięku, którą zapewnia kilka z nich. Jeżeli budżet jest mocno ograniczony, a najważniejsza jest jakość dźwięku, warto rozważyć właśnie tę opcję. (Chwilowo pomińmy najdroższe modele w naszym teście, również pozbawione – z wyjątkiem redakcyjnego iModa – obsługi mediów innych niż muzyka).

Następna, zdecydowanie najliczniejsza grupa to tzw. odtwarzacze MP4, które umożliwiają m.in. oglądanie zdjęć czy filmów zapisanych w niektórych formatach. Te produkty nie bez powodu zdominowały rynek. Ich przewagą nad modelami czysto muzycznymi jest większa multimedialność i wygodniejsza obsługa. Jest tak głównie za sprawą kolorowego, dużego wyświetlacza, który do większości osób lepiej przemawia niż monochromatyczny. Swój udział ma w tym także większa liczba obsługiwanych mediów. Cena produktu przez to rośnie, chociaż nie jest to żelazną regułą. Ale po zapoznaniu się z czwartą stroną artykułu już zapewne wiecie, że większość tych wyjątkowo tanich „odtwarzaczy MP4” powinniście omijać szerokim łukiem. Jeżeli ktoś ma do wydania kilkaset złotych, a jego wymagania co do odtwarzanych mediów nie ograniczają się do muzyki, to właśnie na taki sprzęt powinien zwrócić szczególną uwagę, ale musi przy tym pamiętać, że należy on do grupy „podwyższonego ryzyka”.

Do ostatniego worka wrzuciliśmy odtwarzacze PMP. Zazwyczaj mają one pojemną pamięć i dużą przekątną ekranu, są ciężkie, a o ich sile stanowią liczne możliwości. Takie urządzenia są zazwyczaj bardzo drogie i niekiedy nieporęczne, co ma znaczenie np. w środkach komunikacji miejskiej. Ale tę cenę trzeba zapłacić za możliwość komfortowego obejrzenia filmu czy przeczytania e-booka podczas porannej drogi do pracy, szkoły lub na uczelnię. Odtwarzacze PMP często oferują różnorakie aplikacje, które dodatkowo zwiększają ich możliwości. Cena i gabaryty odstraszają, ale ci, którzy się na taki sprzęt decydują, zazwyczaj wiedzą, czego chcą.

Jeśli dylemat, co kupić, wciąż nie jest rozstrzygnięty, proponujemy zdać się na nasze wyróżnienia.

• Do 100 zł. W tym przedziale cenowym nie udało się nam znaleźć urządzenia, które zasługiwałoby na naszą rekomendację. Bardzo niewiele zabrakło modelowi Vedia A10, który zapewnia niezłą jakość dźwięku i kosztuje niewiele, ale wciąż ponad 100 zł, co w połączeniu z niepewną budową nie pozwoliło go wyróżnić.

• 101–200 zł. Dwa produkty w pełni zasłużyły na naszą nagrodę. Cowon E2 otrzymuje rekomendację PCLab.pl głównie dzięki bardzo dobremu, ocieplonemu brzmieniu, często lepszemu od dużo droższej konkurencji. Nationite NaNite N2, jedna z największych niespodzianek w teście, jest solidnie wykonany, ma gniazdo kart pamięci i przede wszystkim naprawdę dobrze gra. Mało tego, połączenie NaNite N2 i towarzyszących mu słuchawek okazało się wyjątkowo synergiczne, a to nieczęsto się zdarza. Obydwa nagrodzone modele mają też bardzo przyzwoity korektor brzmienia – BBE. Każdy z nich to bardzo dobry wybór, doskonała broń w walce z wszędobylską tandetą. Może nie rekomendacja, ale chociaż wzmianka należy się też odtwarzaczowi Vanquish Volt polskiej firmy Pentagram. Ma on bardzo dużo zalet, ale zawiodło nas jego brzmienie. Nieco inaczej było z modelem MP330 firmy Transcend, któremu w zdobyciu rekomendacji przeszkodził uciążliwy interfejs.

dla odtwarzacza Nationite NaNite N2

• 201–300 zł. Jest bardzo dużo urządzeń, które mieszczą się w tym przedziale cenowym. Z czystym sumieniem możemy przyznać swoje rekomendacje jedynie dwóm. SanDisk Sansa Fuze i Sandisk Sansa Clip+ zasłużyły na zielony znaczek PCLab.pl z kilku powodów: naprawdę nieźle grają, mają gniazda kart pamięci, przyzwoity interfejs i można w nich zainstalować oprogramowanie RockBox. Dwóm innym niewiele brakowało do nagrody. Apple iPod shuffle 6G to bardzo solidny, łatwy w użyciu i dobrze przemyślany sprzęt, ale pod względem brzmienia ustępuje konkurencji. Nie będzie złym wyborem dla kogoś, kto wykonanie i gabaryty przedkłada nad jakość dźwięku. Muzzio Vibro firmy Vedia też wypadł dobrze. Spodobał się nam jego szybki interfejs oraz wykonanie, ale i tym razem jakość dźwięku nie zachwyciła.

• 301–400 zł. O modelu Cowon iAudio 9 już jakiś czas temu pisaliśmy na łamach PCLab.pl. Porównując go z innymi, doszliśmy do wniosku, że to dobry wybór. Jego interfejs jest odrobinę „przekombinowany”, ale działa zadziwiająco szybko i płynnie, a jakość dźwięku jest naprawdę dobra. Do tego sprzęt jest bardzo lekki i świetnie leży w dłoni.

• 401–500 zł. Tylko jeden produkt z tego przedziału wypadł na tyle korzystnie, aby otrzymać naszą rekomendację. Cowon Audio D2+ to wyjątkowy odtwarzacz. Jest odrobinę nieporęczny, niektórym wyda się toporny w obsłudze, a jego cena w dalszym ciągu jest dość wysoka, mimo że minęły lata od czasu, gdy się pojawił. Ale dźwięk, jak to u Cowona, jest co najmniej dobry, a opcje jego korekcji to prawdziwa ekstraklasa. Ponadto czas działania jest długi, można użyć RockBoksa, jest gniazdo kart pamięci. Nie jest to sprzęt dla każdego, ale kto zdoła przyzwyczaić się do odrobinę pokracznej konstrukcji i kilku pomniejszych wad, ten będzie zadowolony.

• 501–600 zł. W tym przedziale żaden produkt nie okazał się na tyle dobry, aby zasłużyć na nagrodę. Spodobała się nam jakość dźwięku odtwarzacza Nationite S:Flo2, ale jego cena jest wygórowana, a interfejs mocno kuleje. Mamy nadzieję, że to się niedługo zmieni. Model H120 firmy iriver również brzmi bardzo dobrze. Jednak czas płynie nieubłaganie. Dostępność tego odtwarzacza jest znikoma i to jedyny powód, dla którego postanowiliśmy go nie nagradzać.

• 601–700 zł. Niestety, nie znalazł się żaden kandydat godny wyróżnienia.

• 701-800 zł. Model Cowon Audio J3 zasłużył na naszą nagrodę z kilku powodów. Gra dobrze, choć nie trafił w upodobania naszego testera, był jednym z mniej „zaszumionych” odtwarzaczy w naszym teście, ma bardzo dobrą baterię i gniazdo kart pamięci. Z drugiej strony jego dotykowy interfejs mógłby działać płynniej, a cena mogłaby być niższa. Ale trudno go nie docenić. Alternatywną opcją jest iPod nano 6G firmy Apple. Nie jest tak multimedialny ani nie gra tak dobrze, ale jest solidniej wykonany, lżejszy i mniejszy, a pojemnością pamięci zawstydzi niejednego rywala. To sprzęt przemyślany, funkcjonalny, który znakomicie sprawdza się wszędzie tam, gdzie zawodzą znacznie większe konstrukcje. Prawdę mówiąc, jego największą wadą jest cena, ale nie przeszkodziła nam ona w przyznaniu rekomendacji. Na nasz różowy znaczek zasłużył sobie jedyny model firmy Microsoft w teście – Zune HD. Jest naprawdę udany. Dobrze gra, a jego interfejsu po prostu nie sposób nie polubić. Nawet cena nie wydaje się przesadnie wysoka, jeśli weźmie się pod uwagę jego możliwości. Jednak rekomendacji nie otrzyma, bo nie jest oficjalnie dostępny w Polsce i na razie trudno go kupić. Panie i Panowie z Microsoftu... Może to, że Wasze cacko nas urzekło, choć odrobinę przyczyni się do zmiany tej sytuacji.

dla odtwarzacza Apple iPod nano 6G

• 801–900 zł. Również w tym przedziale cenowym nie znalazło się ani jedno urządzenie, które moglibyśmy wyróżnić.

• 901–1000 zł. Po raz kolejny rekomendacja należy się produktowi firmy Apple. Model classic 6G nie zachwyca brzmieniem, nawet na tle niektórych tańszych odtwarzaczy. Ale prędkość jego działania, pojemność, wytrzymałość baterii i wydajność dysku twardego to aspekty, które przemówią do niejednej osoby – tak jak przemówiły do nas. Większość ludzi wręcz nie ma takiej ilości muzyki, aby zapełnić pamięć tego iPoda. To sprzęt, który nie sprawia jakichkolwiek problemów natury użytkowej, jest solidny i do tego rozsądnie wyceniony, jeśli weźmie się pod uwagę, ile danych mieści. Dlatego należy mu się rekomendacja. A będzie jeszcze lepiej, jeżeli któregoś dnia mądre głowy w Apple'u jednak dojdą do wniosku, że iTunes nie musi być jedynym słusznym wyborem.

• 1001–1250 zł. Model Cowon iAudio X7 ma niewielką maksymalną głośność, a menu i ekran naprawdę mogłyby być lepsze. Ale mimo tych wad jest świetny. Jest pojemny, brzmi bardzo dobrze, praktycznie nie szumi, a pod względem czasu działania zajął drugie miejsce w naszym teście. Aby w pełni go wykorzystać, trzeba go potraktować jako sprzęt do słuchania muzyki w wysokiej jakości, choć to bezsprzecznie odtwarzacz typu PMP. Funkcje niezwiązane z dźwiękiem potraktowaliśmy jedynie jako dodatki, których mogłoby nie być. Na takie produkty z reguły nikogo nie namawiamy, ale trzymamy dla nich inną nagrodę.

• 1251–1500 zł. Tylko model Apple iPod touch 4G w pełni zasłużył na nasze wyróżnienie. Gdy ostatnim razem o nim pisaliśmy, narzekaliśmy na słaby wyświetlacz. Po cichu liczyliśmy też, że może tęgim głowom zatrudnionym w Apple'u uda się upchnąć do niego kamerę. Wystarczyło poczekać kilka miesięcy, i nasze życzenia zostały spełnione. Model touch 4G nie brzmi tak dobrze jak produkty firm HiFiMAN i Cowon, choć nie zawodzi. Ale w innych aspektach wyprzedza je o całe lata świetlne. Siłą tego odtwarzacza jest jego multimedialność przez duże M, którą doceni każdy, kto będzie miał okazję wypróbować go. Najlepszy wyświetlacz w teście, bardzo nieznaczne syczenie elektroniki, intuicyjna obsługa, pojemna bateria – to tylko niektóre z jego licznych zalet. Jeżeli weźmie się je wszystkie pod uwagę, jego cena wyda się w pełni usprawiedliwiona.

Jedynie na wzmiankę zasłużył najnowszy odtwarzacz firmy Cowon iAudio, model D3. Pod względem jakości dźwięku jest zbliżony do J3 tego samego producenta. Ma bardzo dużo zalet, ale też istotną wadę: powolny interfejs, a w multimedialnym sprzęcie za blisko 1,5 tys. zł on po prostu musi szybko i płynnie działać. Tylko odrobinę mniejszą jest wygórowana cena. Te dwa aspekty skutecznie powstrzymały nas przed przyznaniem nagrody.

dla odtwarzacza Apple iPod touch 4G

• Powyżej 1501 zł. Zdajemy sobie doskonale sprawę z tego, że jest bardzo niewiele osób, które mogą wydać więcej niż tysiąc złotych na odtwarzacz empetrójek, a co dopiero półtora, dwa lub jeszcze więcej. Jednak w naszym teście znalazło się kilka, które kosztują mniej więcej tyle co średniej klasy stacjonarny komputer. Są kierowane wyłącznie do zapaleńców najcięższego kalibru, dla których jakość dźwięku jest najważniejsza. Oni nie patrzą na cenę, rozmiar czy jakość wykonania, a gdy przychodzi do płacenia, robią to z uśmiechem na ustach. Ich interesuje tylko muzyczna nirwana. Nie czas ani miejsce na deliberacje o słuszności wydawania pieniędzy na urządzenie, które tak naprawdę nie oferuje niczego poza bardzo dobrym dźwiękiem. Ale tych kilka produktów swoim brzmieniem przyćmiewa wszystkie inne, które znalazły się w naszym teście.

dla odtwarzacza Colorful Colorfly C4

dla odtwarzacza HiFiMAN HM-602

Autor dziękuje dwóm osobom, które poniekąd przyczyniły się do powstania artykułu: KHRoNowi oraz OBAR-owi. Że co? Niby komu jeszcze?! Jemu?! Ale... ale... po co?! Ech... nieważne. Tołdi, w drodze wyjątku Tobie też należy się dobre słowo, nawet pomimo tego, że jesteś brzydkim jak noc ogrem. Jeszcze raz dzięki, Panowie (i ogry)!