Ekranizacje gier i „egranizacje” filmów

Podsumowanie

Dlaczego to ciasto z gier i filmów nie wyszło? Jeśli chodzi o kino – winny jest kucharz oraz jego niechlujstwo i lenistwo. Scenariusze niektórych adaptacji można porównać do słodkiej bezy polanej sosem meksykańskim, którą przed podaniem zrzuca się na brudną podłogę. Odrażające i niesmacznie ekstrawaganckie – niestety, bardzo prawdziwe. Mam również nieodparte wrażenie, że grube ryby w Hollywood utożsamiają gry z dojnymi krowami, które można ubić zaraz po zebraniu odpowiedniej ilości mleka. Filmowcy traktują adaptowany materiał po macoszemu, wykorzystując postaci i niektóre wątki i dodając przy okazji dużą dozę absurdu. Brak w tym ambicji i nie sądzę, aby szybko to się zmieniło – potwierdza to „zniknięcie” kinowego Halo, które miało zostać sfilmowane przez Petera Jacksona i Neilla Blomkampa.

Problem z przenoszeniem gier na grunt kina i na odwrót wiąże się z narracją. Wbrew pozorom oba media opowiadają historię w diametralnie inny sposób. Owszem, możemy mówić o „filmowych” strzelankach, np. w wypadku serii Call of Duty. Trzeba jednak pamiętać, że owo złudzenie jest wywoływane przez szereg ograniczeń związanych z otwartością i interaktywnością przedstawionego świata. Nie da się skleić kilku poziomów, dodać do tego standardowych zasad rozgrywki i twarzy znanego aktora – gra musi rzucać wyzwanie, jednocześnie angażując gracza. Wyzwaniem dla widza w kinie może być co najwyżej dotrwanie do końca seansu (za dzieła Uwe Bolla powinny być przyznawane achievementy). Reżyser filmu opowiada historię w inny sposób, inaczej wpływa na odbiorcę, który jest całkowicie bierny.

Oprócz tego wydawcy i producenci gier mają na sumieniu kilka dodatkowych grzeszków. Chociażby zmuszanie twórców do niewolniczej pracy w rytm wybijany przez premierę filmu – a to nie może się dobrze skończyć. Wydaje mi się, że obie branże muszą dorosnąć do tego, aby w sposób dojrzały mogły się uzupełniać. Na razie widzę jedynie wyścig za pieniędzmi, w którym zazwyczaj nie zwraca się jakiejkolwiek uwagi na wartości artystyczne lub merytoryczne. Potrzeba jeszcze sporo czasu, ale mam nadzieję, że za kilka lat światy filmu i gier będą traktować się nawzajem z takim szacunkiem, z jakim ostatnio podchodzą do komiksu. Długo musieliśmy czekać na kinowych Strażników oraz Batmana: Arkham Asylum, ale było warto. Wielcy prezesi i dyrektorzy zawsze mogą spojrzeć w stronę autorów filmów fanowskich oraz modderów – mimo ich nieporadności oraz braku funduszy zawsze widać, że w swoje dzieła wkładają pasję oraz miłość do marki.