GeForce GTX 460 768 MB i 1 GB – dwie karty NVIDI-i oparte na nowym układzie GF104

GTX 460 – przebudowany Fermi

Chodzi o nowe GeForce'y GTX 460. Liczba mnoga jest nie bez powodu, ponieważ będą dwie różne karty NVIDI-i oznaczone liczbą 460. Sercem obu z nich będzie nowy układ o oznaczeniu GF104. Ale wszystko po kolei, najpierw przyjrzyjmy się danym technicznym.

GeForce'y GTX 460 różnią się między sobą liczbą kontrolerów pamięci. W słabszej odmianie inżynierowie NVIDI-i odłączyli jeden z czterech kontrolerów, co ma szereg skutków. Najbardziej oczywistym jest mniejsza ilość dostępnej pamięci, dlatego będą dostępne GTX-y 460 z 768 MB i z 1 GB pamięci. Następną oczywistą różnicą jest węższa szyna pamięci modelu z 768 MB RAM-u, a co za tym idzie, jej mniejsza przepustowość. Z kontrolerem ściśle powiązana jest jeszcze liczba ROP-ów (słabsza odmiana ma ich o osiem mniej niż mocniejsza) i ilość pamięci podręcznej drugiego poziomu (słabszy GTX 460 ma jej o 128 kB mniej niż mocniejszy). W zależności od sytuacji GTX 460 1 GB może być od 0% do 33% wydajniejszy od GTX-a 460 768 MB. Zakładamy, że w praktyce będzie to około 10%.

Bardziej spostrzegawczy Czytelnicy zapewne zauważyli, że układ GF104 musiał zostać lekko przebudowany, ponieważ liczba GPC i multiprocesorów strumieniowych GTX-ów 460 nie zgadza się z liczbą procesorów strumieniowych. Jak już pisaliśmy w opisie architektury Fermiego, w układzie GF 100 znajdują się cztery GPC. Każdy z nich składa się z czterech multiprocesorów strumieniowych, a każdy multiprocesor składa się z 32 procesorów. Jeśliby przemnożyć 32 przez liczbę multiprocesorów w GF104, wyszłoby, że GTX-y 460 powinny mieć 224 procesory strumieniowe. Skąd więc liczba 336?

Inżynierowie NVIDI-i uznali, że aby dostosować ten nowy układ do potrzeb graczy, należy nieco poprzestawiać niektóre kawałki Fermiego.

Multiprocesor strumieniowy dość mocno przybrał na wadze i w GF104 jest zbudowany z 48, a nie 32 procesorów strumieniowych. Poza tym podwojono liczbę jednostek SFU, zajmujących się wykonywaniem działań specjalnych i interpolacją, oraz jednostek LD/ST, zajmujących się instrukcjami Load i Store. Liczba zarządców (ang. scheduler) nie została zmieniona, ale aby było możliwe odpowiednie rozłożenie pracy pomiędzy zwiększoną liczbę jednostek wykonawczych, podwojono liczbę jednostek wysyłających instrukcje do poszczególnych bloków, z których składa się multiprocesor. Oznacza to, że teraz jednocześnie mogą być wykonywane cztery instrukcje – po dwie na osnowę – które mogą zostać skierowane do dowolnej części multiprocesora (jednego z trzech bloków 16 procesorów, bloku SFU/interpolacji, bloku jednostek LD/ST, bloku jednostek teksturujących). Wszystko to po to, aby było możliwe bardziej efektywne zarządzanie dostępną mocą obliczeniową i poprawienie współczynników wydajności na milimetr kwadratowy i wydajności na wat. Inżynierom NVIDI-i udało się to zbudować z niecałych dwóch miliardów tranzystorów, czyli udało im się zejść poniżej liczby tranzystorów układu Cypress AMD.

Specjaliści od marketingu ładnie ubrali to w obrazki i zasugerowali, że o ile GF100 to „Czołg” o bezkompromisowej wydajności, o tyle GF104 to zwinny „Łowca”, mający trafiać w sedno zapotrzebowań graczy. No cóż, porównanie trochę dziwne, trochę śmieszne, ale towarzyszący mu obrazek może się podobać ;)

Dość paradoksalnym efektem tych zmian jest to, że co prawda wprowadzane dzisiaj na rynek karty oparte na układzie GF104 mają niższą numerację niż GeForce GTX 465, ale już nawet w powyższej tabelce widać, że powinny być od niego wydajniejsze (szczególnie pełna wersja GeForce'a GTX 460). Jedynie w sytuacjach, w których jest potrzebna duża wydajność teselacji, GTX 465 ma lekką przewagę ze względu na większą liczbę PolyMorph Engines, ale we wszystkich innych (przynajmniej na papierze) wypada słabiej. Może to wprowadzać w błąd.

A jak nowy układ sprawdza się w grach?