PhysX by NVIDIA – analiza techniki i testy praktyczne

PhysX-owych rozważań podsumowanie

Zanim przejdziemy do głównej części podsumowania, pozwolimy sobie na (nie)małą dygresję. Gry wideo – ich grafika i poziom odwzorowania rzeczywistości – doszły do nieco dziwnego momentu w rozwoju. Przez lata twórcy gier nauczyli się znakomicie „oszukiwać” rzeczywistość, obchodzić ograniczenia mocy obliczeniowej sprzętu, rezygnując z symulacji i zastępując je różnymi sztuczkami. Tak powstały mapy świateł w czasach, gdy nikt nie marzył o dynamicznym oświetleniu w grach, tak powstało mapowanie wypukłości w czasach, gdy nikt nie myślał o wykorzystaniu duetu w postaci mapy przesunięć i teselacji – itp., itd. Te sztuczki połączone z kunsztem artystycznym spowodowały, że są gry, które wyglądają – nazwijmy to tak – ładnie. W tworzeniu „ładnych” gier wprawili się producenci gier konsolowych, co doprowadziło do powstania takich gier, jak Uncharted 2 i Final Fantasy XIII, które u zwykłego zjadacza gier wideo powodują szybsze bicie serca i niepohamowany potok słów o ich urodzie, mimo że technicznie są z poprzedniej epoki. Z drugiej strony mamy technicznych „killerów” pokroju Crysisa czy dość nowego Metro 2033. Pojawiają się produkcje o silnikach napisanych całkowicie bezkompromisowo, odzierane z kolejnych uproszczeń, które zadomowiły się w grach na przestrzeni ostatnich lat. Mimo to wcale nie wyglądają one na pierwszy rzut oka aż tak dobrze. Ba, niektórzy – często całkiem słusznie – mogą uznać, że wyglądają one gorzej od niektórych „ładnych” gier, i zdziwić się, dlaczego mają one tak duże wymagania, zrzucając przy tym winę na optymalizację. Wchodzimy coraz bardziej w szczegóły, które często są... trudne do zauważenia, a kosztowne w implementacji.

Ten przydługi wstęp miał na celu ułatwić zrozumienie naszych odczuć co do PhysX. Przez lata w grach mieliśmy do czynienia z powiewającymi flagami, unoszącym się dymem i ładnymi wybuchami. Teraz NVIDIA chce je urealnić i związać prawami fizyki. Zabiera się za kosztowne wydajnościowo detale, które mogą mieć problem z przekonaniem ludzi, że warto zapłacić za nie dość wysoką cenę.

Z gier, które widzieliśmy, najbardziej przekonała nas Batman: Arkham Asylum i potyczki ze Scarecrowem. W tych momentach gra po włączeniu PhysX-a zyskiwała bardzo dużo. Świetnie też spisywała się symulacja cieczy w Cryostasis, nawet pomimo tego, że przez ciągłe skojarzenia z kisielem robiliśmy się lekko głodni ;) Trochę z tyłu są Mirror's Edge i Mafia 2, w których nie ma nadzwyczajnych efektów, ale te, co są, nieźle się wkomponowują w klimat gry. Widzimy więc, że NVIDI-i udało się stworzyć we współpracy z twórcami gier efekty, które są dobrze widoczne i mocno wpływają na odczucia związane z rozgrywką, tyle że nie zawsze się to udaje.

Pozostaje kwestia kosztów, które nam wydają się w tym momencie zbyt wysokie. Całkowicie nie do przyjęcia wydają nam się sytuacje, gdy po wyłączeniu GPU PhysX znika coś takiego jak dym czy flagi. Już od tak dawna radzono sobie z tworzeniem ich bez PhysX-a... Rozumiemy, że nie da się wykonywać ich symulacji na procesorze (przynajmniej na razie), ale brak ich „tradycyjnych” odpowiedników to chyba lekkie nadużycie i... zbytnie lenistwo. Sztuczne zwiększanie różnic między CPU a GPU nie jest przez nas mile widziane. Dyskusyjna jest także słaba wydajność PhysX-a na procesorze (z brakiem wykorzystania wielowątkowości na czele) oraz blokowanie możliwości wykorzystania jako akceleratora fizyki GeForce'a działającego w parze z kartą graficzną AMD. Wiemy, że w obu przypadkach da się to zrobić inaczej, w sposób mający na celu przede wszystkim zadowolenie klientów, a nie speców od marketingu. Jeśli NVIDIA spełniłaby obietnice dotyczące optymalizacji PhysX-a działającego na CPU i właściciele mocnych procesorów wielowątkowych mogliby cieszyć się grywalną płynnością animacji bez przerzucania fizyki na GPU, jeśli zrezygnowałaby z blokad w sterownikach, to – mamy wrażenie – nikt by się już nie zastanawiał, czy PhysX ma sens, a raczej dlaczego tak mało gier z tego korzysta. Wtedy też fizyka w grach miałaby szansę na prawdziwie dynamiczny rozwój, po którym nikt już nie przeprowadzałby bilansu kosztów, a zachwycające efekty fizyczne stałyby się normą. I tego wyczekujemy.

Na zakończenie wspomnimy o ciekawych obserwacjach wynikających z porównania wydajności GeForce'a GTX 280 z wydajnością GeForce'a GTX 460. NVIDIA bardzo się chwaliła tym, jaką przewagę nowa architektura ma nad poprzednią w wykonywaniu obliczeń, jak szybko Fermi i jego pochodne umieją się przełączać między kontekstami i jak świetnie seria 400 radzi sobie z PhysX-em. Teraz widzimy wyraźnie, że to nie były czcze przechwałki. Mimo że GTX 460 jest porównywalny wydajnościowo z GTX-em 280, gdy w grę wchodzi tylko grafika, to jeśli obie karty obciążymy zarówno grafiką, jak i fizyką, nowy GeForce zostawia starszego daleko w tyle. Tutaj NVIDI-i należą się gratulacje. Przy okazji dobrze widać, że współczesne karty pokroju GTX-a 460 bardzo dobrze radzą sobie z jednoczesnym obsługiwaniem grafiki i fizyki, przez co dodatkowa karta graficzna nie jest konieczna. Jeśli jednak ktoś zdecyduje się na dodatkowy akcelerator, to GeForce 9600 GT wydaje się optymalnym wyborem.