Przegląd technik związanych z trójwymiarowymi wyświetlaczami

Wstęp

Techniki wyświetlania trójwymiarowego, tak jak zdecydowana większość koncepcji prezentowania ruchomych obrazów, na początku pojawiły się w kinach. To właśnie kina od zawsze jako pierwsze wprowadzały nowinki w tej dziedzinie. Gdy na świecie na stałe zadomowiły się czarno-białe odbiorniki telewizyjne, w kinach dopracowano technikę filmów kolorowych. Gdy w połowie lat 60. ubiegłego wieku zaczęły pojawiać się kolorowe telewizory, kina wprowadziły ekrany panoramiczne, którym bardzo trudno było nadać postać kineskopów. Gdy i ta bariera została pokonana, kina starały się przyciągać widzów za pomocą wielokanałowego dźwięku, ale wraz z postępem techniki cyfrowej dźwięk przestrzenny wkroczył do tzw. kin domowych. Ostatnim bastionem były filmy trójwymiarowe, najczęściej wyświetlane z dwóch projektorów. Początkowo obejmowały głównie filmy popularno-naukowe i familijne, a liczba scen w technice 3D była ograniczona, ale z czasem nowy kierunek ujawnił się także w pełnometrażowych filmach fabularnych. Coraz większa liczba filmów 3D nie umknęła uwadze producentów sprzętu rtv, którzy zaczęli projektować telewizory 3D.