Religia w grach, czyli Doom szatana

Religia w grach to nieodkryty ląd?

Swoje rozważania zakończę, omawiając gry, które kiedyś nosiły miano: god games. Już sama nazwa jest bluźniercza i mogłaby wywołać wściekłość niejednego fanatyka. Jeśli właśnie zaczęliście znosić drewno na stos, muszę Was rozczarować: chodzi o symulatory, w których staramy się zarządzać społecznością kierowaną przez sztuczną inteligencję. Najbardziej znanym przedstawicielem tego gatunku jest seria Populous, czyli wiekopomne dzieło Petera Molyneux. Na siłę można pod tę kategorię podciągnąć również gry pokroju SimCity czy The Sims. Manipulujemy maluczkimi, żywimy się ich wiarą oraz oddaniem i w ramach łaski czasem zsyłamy im trochę manny z nieba. Choć cała koncepcja gry w boga opiera się na pewnych wątkach religijnych, jest to tylko przykrywka dla solidnej rozgrywki opartej na prostych zasadach znanych z ekonomii. To tak, jakbym stwierdził, że Eddie z Brutal Legend jest dobrym pasterzem, tylko ze względu na to, że buduje ołtarze dla zatwardziałych wyznawców ciężkiego metalu.

Tak się kończy moja wycieczka w poszukiwaniu religii w grach. Znalazłem całe tabuny produkcji, które mogą pewnej księżycowej nocy ześlizgnąć się z półek i niczym Freddie Kruger zaciągnąć mnie w otchłań szaleństwa. Brakuje natomiast tytułów pozwalających na chwilę refleksji. Takich, jakie po wyłączeniu dalej żyją w głowie, i to nie ze względu na trudną do przejścia walkę z końcowym bossem. Dlaczego autorzy gier tak bardzo boją się tematu wiary w grach? Niech za odpowiedź posłuży niedawna afera związana z BioShockiem 2. Gazeta Lubuska, opierając się na doniesieniach anonimowego internauty, opisała grę, w której na porządku dziennym jest pedofilia, nekrofilia oraz światopogląd, według którego w świecie człowieka nie ma miejsca na religię. Jakkolwiek by patrzeć, całe Rapture zostało obdarte ze wszelkiego artyzmu, szaleństwa oraz filozofii. Wielka szkoda, bo jest to jedna z niewielu gier, które poruszają wątki duchowe w sposób przemyślany. Inne produkcje same pchają się pod nóż inkwizycji. Specjaliści z EA zdecydowali, że najlepszym sposobem na reklamę ich niedawnego klona God of War będzie udawana pikieta obrażonych katolików. Za karę z premedytacją pominę jego tytuł. Jestem głęboko przekonany, że religia przestanie być traktowana po macoszemu dopiero wtedy, gdy my sami zaczniemy o niej dyskutować bez piany na ustach. Podsumowując: to może nigdy nie nastąpić. Tymczasem zachęcam Was do wypróbowania opisanych gier i jednocześnie ostrzegam przed growym Doomem szatana. W tym, co twierdzą egzorcyści, musi być ziarnko prawdy...

Ilustracje pochodzą z serwisu MobyGames (http://www.mobygames.com)